ଏକ ଶ୍ରୀମୟ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ କଥା ଆମେ ଶୁଣିବାକୁ ଯାଉଛୁ। ସମସ୍ତ ଜୀବର ଉପକାରକ ଦେବୀ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ବସିଛନ୍ତି, ଅଟୁଟ ଏବଂ ନିଶ୍ଚଳ, ଜ୍ଞାନ, ଶାସ୍ତ୍ର ଏବଂ କଳାର ଜନନୀ, ତିନି ସମସ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱର ଧାରଣା କରିଥିବା ମା। ଶୁଭା, ଦିବ୍ୟ ରହସ୍ୟର ଜ୍ଞାତ୍ରୀ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ଅବତାର ନେଇଥିବା ତିନି, ଆମର ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ; ଜ୍ଞାନ-ଅଜ୍ଞାନ, ଧନ୍ୟତା-ଅଧନ୍ୟତା, ଧୈର୍ୟ ଏବଂ ଜଳରେ ବିକ୍ଷୋଭ ହୋଇଥିବା ଅନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଦେବୀ ଅମ୍ବିକା, ତିନି ଅଂଗବିକଳ ଦୃଷ୍ଟି ଧାରଣ କରିଥିବା ଦେବୀ। ତାଙ୍କୁ ପୁନ: ପୁନ: ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ନମସ୍କାର, ମହାଦେବୀ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅବିନାଶୀ, ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ଏବଂ ଶାଶ୍ୱତ ଶାସନକାରୀ ଦେବୀ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଯେଉଁ ଲୋକ ଦେବୀଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧର ଭୟଙ୍କର ସମୟରେ ଅଶୁଭ ଘଟଣାରୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରହନ୍ତି। ଯେଉଁ ଲୋକ ହେଉଛନ୍ତି, ବାଘର ଭୟ କିମ୍ବା ଚୋର ରାଜାଙ୍କ ଭୟରେ, ସମ୍ବିତ ଭାବରେ ଏହି ଷ୍ଟୋତ୍ର ପଠନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦେବୀଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରେ ସୁରକ୍ଷିତ ରହନ୍ତି। ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଯଦି ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ବାନ୍ଧି ରହିଥାନ୍ତି, ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଦିଅନ୍ତି ଏବଂ ସେମାନେ ଶାନ୍ତି ଓ ସନ୍ତୋଷରେ ଜୀବନ ଯାପନ କରନ୍ତି। ଶ୍ରୀ ବରାହ କହିଲେ: ଏପରି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଭରିତ ଷ୍ଟୋତ୍ରରେ ଦେବତାମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ; ସୁନ୍ଦର କଟି ଧାରଣ କରିଥିବା ଦେବୀ ଦେବତାଙ୍କୁ କହିଲେ: “ଉତ୍ତମ ବର ଚୟନ କର।” ଦେବତାମାନେ କହିଲେ: “ଅପରାଧ ଶୂନ୍ୟ ଦେବୀ, ଯେଉଁ ଲୋକ ତୁମ ଷ୍ଟୋତ୍ର ପଠନ କରିବେ, ଦୟାକରି ଏହି ବର ଦିଅ—ତୁମେ ସେମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବା।” ଦେବୀ କହିଲେ: “ତଥାସ୍ତୁ।” ଦେବୀ ଦେବତାମାନେକୁ ଦିଗନ୍ତ କରିଦେଲେ ଏବଂ ସେଉଁଠି ରହିଗଲେ। ଯେଉଁ ଲୋକ ଦେବୀଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ଅବତାରକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ, ପବିତ୍ର ଏବଂ ଅନିର୍ବାଣ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏବେ ଶ୍ରୀ ବରାହ କହିଲେ: ଦେବୀ ନୀଳଗିରିକୁ ଗଲେ, ତିନି ତପସ୍ୟାରେ ନିଶ୍ଚଳ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର, ଅନ୍ଧକାରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲେ। ଓ ଭୂମି, ଦେବୀଙ୍କ ଶକ୍ତିର ବ୍ରତ ଶୁଣ। ଦେବୀ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ତପସ୍ୟା କରି, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଧାରଣ କରିଥିଲେ; ତିନି ପଞ୍ଚାଗ୍ନି ତପସ୍ୟା ସଫଳ କରିଥିଲେ। ଏକ ଅନ୍ୟ ସମୟରେ, ଦେବୀ ଉତ୍ତମ ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ବେଳେ, ଏକ ଦେତ୍ୟ ରୁରୁ ନାମକ, ଅତି ତେଜସ୍ବୀ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ବର ପାଇଥିଲେ। ସାଗର ମଧ୍ୟରେ ଏକ ରତ୍ନମୟ ନଗର ଏବଂ ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲ ଥିଲା; ସେଉଁଠି ଦେତ୍ୟ ରାଜା ରୁରୁ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଭୟ ହେବାରେ ଶାସନ କରୁଥିଲେ। ଏହି ଦେତ୍ୟ ରାଜା ଅନେକ ଲକ୍ଷ, କୋଟି, ଶତ କୋଟି ଦେତ୍ୟମାନେ ସହିତ ମହିମାମୟ ଭାବରେ, ଦ୍ୱିତୀୟ ନାମୁଚି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସମୟ ଅନୁସାରେ, ବଡ଼ ସେନା ସହିତ ଦେତ୍ୟ ରୁରୁ ଜଗତର ରକ୍ଷକ ନଗରଗୁଡ଼ିକୁ ଜୟ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ଭୟ ହେବାରେ ଲାଗିଲେ। ଏହି ଦେତ୍ୟ ଉତ୍ଥିତ ହେବାରେ, ସାଗର ଜଳ ବଡ଼ ଭାବରେ ବଢ଼ିଗଲା, ପାହାଡ଼ ଶ୍ରେଣୀକୁ ବନ୍ୟା ହେଲା, ଏବଂ ଅନେକ କୁମ୍ଭୀର, ଶାର୍କ ଏବଂ ମାଛରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ସାଗର ଜଳରୁ ଏକ ବିଶାଳ, ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସେନା ଉଦ୍ଭବ ହେଲା—ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଏବଂ ଆମୋର୍ ସହିତ, ଦେବତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ଦଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଯୁଦ୍ଧ କୁଶଳ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଦେତ୍ୟ ଦ୍ୱୀପଗୁଡ଼ିକ ଶଙ୍ଖ ଘଣ୍ଟା ଧାରଣ କରି, ଭୟଙ୍କର ଆକୃତିରେ, ଚାରିପାଖରୁ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ। ସୁନା ଅଳଙ୍କୃତ ଘୋଡ଼ା, ଜଳରେ ଲାଲ ମାଛ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଶତ ହଜାର, ଲକ୍ଷ ଘୋଡ଼ା ତୁରନ୍ତ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ରଥଗୁଡ଼ିକ ସୂର୍ଯ୍ୟର ରଥ ପରି ତୀବ୍ର ଗତିରେ, ଉତ୍ତମ ଚକ୍ର, ଦଣ୍ଡ ଏବଂ ତ୍ରି-ୟୁକ୍ତି ସହିତ, ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଭରି ରହିଥିଲେ, ଧ୍ୱଜ ଉଡ଼ୁଥିଲା, ତୁରନ୍ତ ଗତି କରୁଥିଲେ। ଏହି ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଏକତ୍ରିତ ଏବଂ ଅତି ଉତ୍ସାହିତ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟପ୍ରାପ୍ତ, ଦେତ୍ୟ ଅନୁୟାୟୀ ଭାବରେ ତେଜମୟ ହେଇଥିଲେ। ଦେବତାମାନେ ହାରିଗଲେ, ଚତୁର୍ଦ୍ଧା ସେନା ଜଳରୁ ବାହାରି ଇନ୍ଦ୍ରର ନଗରକୁ ଆଗେଇ ଯାଇଥିଲେ। ଦେତ୍ୟ ରାଜା ରୁରୁ ତାଙ୍କ ନାୟକମାନେ ସହିତ ମୁସଳ, ଗଦା, ବଣ, ଶୁଳ, ତୀର, ଦଣ୍ଡ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ; ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେତ୍ୟମାନେକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। କିନ୍ତୁ କ୍ଷଣମାତ୍ର ଯୁଦ୍ଧ ପରେ ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ଦେତ୍ୟମାନେ ପାଖରେ ହାରିଗଲେ ଏବଂ ବିପର୍ଯ୍ୟସ୍ତ ହେଇ ପଳାଇଗଲେ। ଦେବତାମାନେ ଭାଙ୍ଗି ଏବଂ ବିକ୍ଷିପ୍ତ ହେବାରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେତ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେକୁ ଅନୁସରଣ କଲେ। ଦେବତାମାନେ ଭୟରେ ଅତିକ୍ରମିତ ଏବଂ ଭୟଭିତ ହୋଇ, ନୀଳଗିରିକୁ ଗଲେ, ସେଉଁଠି ଦେବୀ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଏହି ଦେବୀ ତପସ୍ୟାରେ ନିଶ୍ଚଳ, ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତିର ଧାରଣା କରିଥିଲେ; ତିନି ନାଶକ ଏବଂ କାଳରାତ୍ରୀ ନାମରେ ପରିଚିତ। ଦେବତାମାନେ ଭୟ ଭିତ ଏବଂ ଅସ୍ତିର ହେଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଦେବୀ ସ୍ଵରେ ଦେବତାମାନେକୁ କହିଲେ, “ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।” ଦେବୀ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ଦେବତାମାନେ, ତୁମେ କାହିଁକି ଏତେ ଅସ୍ତିର? କେଉଁ ବିପଦ ଦେଖାଯାଉଛି? ତୁମେ ଦ୍ରୁତ କହ, ତୁମ ଭୟର କାରଣ କ’ଣ?” ଦେବତାମାନେ କହିଲେ: “ଦେତ୍ୟ ରାଜା ରୁରୁ, ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିର ଧାରଣା କରି, ଆସୁଛି। ଦୟାକରି ଏହି ଭୟଭିତ ଦେବତାମାନେକୁ ରକ୍ଷା କର, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବୀ।” ଦେବୀ ଏହିପରି ଦେବତାମାନେଙ୍କ ଉତ୍ତର ଶୁଣି, ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିର ଧାରଣା କରିଥିବା ଦେବୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପରେ, ଦେବତାମାନେ ପାଖରେ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ହସିଲେ। ଦେବୀ ହସିବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କ ମୁଁହରୁ ଅନେକ ଦେବୀମାନେ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଆବୃତ କରିଥିଲେ, ଭୟଙ୍କର ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ପାଶ ଏବଂ ଅଙ୍କୁଶ ଧାରଣ କରି, ପୁର୍ଣ୍ଣ ଶୋଣିତ ଉଦ୍ଧାରଣ କରି, ଶୁଳ ଧାରଣ କରି, ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁର୍ଧର ଥିଲେ।