ବିଘସା କଥା କହିବା ପରେ, ଅନ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ତାଙ୍କର ଶୁଭ ଉକ୍ତିକୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ଆନନ୍ଦରେ ଉତ୍ସାହିତ ହେଇ କଥା କହିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ବିଘସା ଯେଉଁ ମହିଳାଙ୍କ ବିଷୟରେ କହିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଚମକୁଥିବା ମୁହଁ ନିଶ୍ଚୟ ପ୍ରଶଂସନୀୟ; ଏହି କାମ ଶୀଘ୍ର କରାଯିଉ, ଏକ ଦୂତକୁ ତାଙ୍କଠାରେ ପଠାଯିଉ।” ଶାସ୍ତ୍ର ନୀତି ଜଣା, ପବିତ୍ର ଏବଂ ପ୍ରତାପଶାଳୀ ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କର ଦେହ, ଆକୃତି ଏବଂ ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ଏହି ମହିଳାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କରିବା ଉଚିତ। ପ୍ରତାପ, ସାହସ, ବୀରତା, ଶକ୍ତି, ଜନସମ୍ପର୍କ, ସମ୍ପଦ, ପଦ ଏବଂ ଉପାୟ ଦ୍ୱାରା ରାଣୀଙ୍କୁ ଜାଣି, ତାପରେ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କରାଯିବା ଉଚିତ। ତାପରେ, ଦୈତ୍ୟଙ୍କ କଥାକୁ ଚମକୁଥିବା ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କରି, ବିଘସାଙ୍କୁ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଶଂସା କରିଲେ। ସମସ୍ତେ ଦୂତକୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ତାଙ୍କୁ ପଠାଇବା ଆରମ୍ଭ କରିଲେ—ସେ ହେଲେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ପ୍ରଭା, ଅତିଶୟ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ବଡ଼ ମାୟାରେ ପ୍ରବୀଣ ଏବଂ ଶୁଭ। ଦୂତକୁ ପଠାଇବା ପରେ, ବିଘସା କହିଲେ, “ଦାନବର ଲୋକଙ୍କୁ ଚାରିପ୍ରକାର ଶକ୍ତିରେ ଶସ୍ତ୍ରସଜ୍ଜ କର; ଦେବତାମାନଙ୍କର ସେନାକୁ ଜୟ କରିବା ଉଚିତ, ମହାଶୟ।” “ଯେତେବେଳେ ଦେବତାମାନେ ଅସୁରମହାରାଜଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ହେବେ, ତାଙ୍କର ପ୍ରତାପ ଅବନତ ହେବ, ସେତେବେଳେ ଏହି କନ୍ୟା ତୁମ ବଶରେ ଆସିବେ, ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ମହାଶୟ। ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳ, ମାରୁତ, ନାଗ, ବିଦ୍ୟାଧର, ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ରୁଦ୍ର, ବସୁ ଏବଂ ଆଦିତ୍ୟମାନେ ଚାରିପାଖରେ ପରାଜିତ ହେବେ, ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ଇନ୍ଦ୍ର ହେବେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଏକ ଶତ କନ୍ୟା, ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ଗନ୍ଧର୍ବା ମହିଳାମାନେ ତୁମ ବଶରେ ଆସିବେ; ସେ ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚୟ ଭାବେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ତୁମ ବଶରେ ଆସିବେ।” ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଦୈତ୍ୟ ତାଙ୍କର ସେନାପତି—ବିରୂପାକ୍ଷ, ବଡ଼ ମେଘ ଭଳି କଳା ରଙ୍ଗରେ, ନୀଳ ଆଭାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ—କୁ କହିଲେ, “ଶୀଘ୍ର ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଏବଂ ପଦାଟି ସେନା ଆଣ; ଏହି ସେନା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଦେବତା ଏବଂ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅପରାଜିତ, ତାଙ୍କୁ ଜୟ କରିବି।” ବିରୂପାକ୍ଷ ଏହି ଆଜ୍ଞା ଶୁଣି, ଶୀଘ୍ର ଏକ ବଡ଼, ଅନନ୍ତ ଏବଂ ଅପରାଜିତ ସେନା ଆଣିଲେ। ସେଠାରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦାନବ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀଙ୍କ ସମାନ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦେବତାଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଜୟ ଚାହୁଥିଲେ। ସେମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନେ ନବଉ କୋଟି; ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କ ପାଖରେ ଅନୁସରୀମାନେ ଯଥାଯଥିକ ଶକ୍ତିରେ ଥିଲେ। ଏମିତି ଅସଂଖ୍ୟ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ଶୃଙ୍ଗାର ରେଖା ଗଠନ କରି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ସେନାକୁ ନଷ୍ଟ କରିବା ଉଦ୍ୟମରେ ଉତ୍ସୁକ ହେଇ ଯାତ୍ରା କରିଲେ। ଦୈତ୍ୟମାନେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଝଣ୍ଡା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଅଦ୍ଭୁତ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ଭୟଙ୍କର ଆକୃତି ନେଇ, ଉତ୍ସାହରେ ଉଠାଇଥିବା ଭୟଙ୍କର ହାତରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଦେବତାମାନେ ଉପରେ ଜୟ ଲାଗି ଉତ୍ସୁକ। ଶ୍ରୀ ବରାହ କହିଲେ: ତାପରେ ଦୈତ୍ୟ ମହିଷ, ଅନେକ ଆକୃତିର ମାଲିକ, ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏକ ମାଦି ହାତୀରେ ଚଢ଼ି, ମେରୁ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଯିବାକୁ ଚାହିଲେ। ଏହିପରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚି, ଦୈତ୍ୟମହାରାଜ ତାଙ୍କ ସାଥୀମାନେ ସହିତ ଶତକ୍ରତୁ ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ; ତାପରେ ଦେବତାମାନେ କ୍ରୋଧରେ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ପ୍ରତିଉତ୍ତର ଦେଲେ। ସେମାନେ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ଏବଂ ସ୍ୱୟଂ ଯାନରେ ଚଢ଼ି, ଆନନ୍ଦରେ ଅସୁରମାନେ ଉପରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଯାଇଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ରୋମାଞ୍ଚକର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ବଡ଼ ବଡ଼ ଯୋଧାମାନେ ଏକାଉଁ ତାଉଁ ଚିଲ୍ଲିଲେ। ଏଠାରେ ଅଞ୍ଜନ, ନୀଳକୁକ୍ଷି, ମେଘବର୍ଣ୍ଣ, ବଳାହକ, ଉଦରାକ୍ଷ, ଲଳାଟାକ୍ଷ, ସୁଭୀମ, ଭୀମବିକ୍ରମ—ଏହି ଆଠ ଦୈତ୍ୟ ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଭାନୁ ଏକସାଥି ଭାବରେ ବସୁମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଏହିପରି, ଅନ୍ୟ ଦ୍ୱାଦଶ ଦୈତ୍ୟ ତାଙ୍କ ନିଜ ନିଜ ସଂଖ୍ୟାନୁସାରେ ଆଦିତ୍ୟମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ; ଏହି ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନଙ୍କ ନାମ ଶୁଣ। ଭୀମ, ଧ୍ୱଙ୍କ୍ଷ, ଧ୍ୱସ୍ତକର୍ଣ୍ଣ, ଶଙ୍କୁକର୍ଣ୍ଣ, ବଜ୍ରକାୟ ଅତିଶୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏବଂ ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀ; ରକ୍ତାକ୍ଷ, ଭୀମଦଂଷ୍ଟ୍ର, ବିଦ୍ୟୁଜ୍ଝିଭା, ଅତିକାୟ, ମହାକାୟ, ଦୀର୍ଘବାହୁ, କୃତାନ୍ତକ—ଏହି ଦ୍ୱାଦଶ ଦୈତ୍ୟ ନିଜ ନିଜ ସେନା ସହିତ ଆଦିତ୍ୟମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ; ଏହିପରି ଅନ୍ୟ ଦାନବମାନେ କ୍ରୋଧରେ ରୁଦ୍ରମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। କାଳ, କୃତାନ୍ତ, ରକ୍ତାକ୍ଷ, ହରଣ, ମିତ୍ରହା, ଅନିଳ, ଯଜ୍ଞହା, ବ୍ରହ୍ମହା, ଗୌଘ୍ନ, ଷ୍ଟ୍ରୀଘ୍ନ, ସଂବର୍ତ୍ତକ—ଏହି ଦଶ ଏବଂ ଏକ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ଉତ୍ସାହରେ ରୁଦ୍ରମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଅନ୍ୟ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଉପରେ ଯଥାଯଥିକ ଆକ୍ରମଣ କଲେ; କିନ୍ତୁ ମହିଷ ନିଜେ ବଡ଼ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ ସିଧାସିଧି ଇନ୍ଦ୍ର ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଏହି ଦୈତ୍ୟ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପିନାକଧାରୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ପୁରୁଷ ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ମାରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଅସୁର ଏବଂ ଯାତୁଧାନମାନେ ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ସାଧ୍ୟ, ରୁଦ୍ରମାନେ ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ସଂଖ୍ୟାରେ ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ଗଣନା କରି କରି ପୂରଣ ହେଉଥିଲା। ଦେବତାମାନଙ୍କର ସେନା ମଧ୍ୟ ଅସୁରମାନେ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ନଷ୍ଟ ହେଲା; ଏପରି ଦେବତାମାନେ ପରାଜିତ ହେଲେ, ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ଛାଡ଼ି ଫେରି ଚାଲିଗଲେ। ଅନେକ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର—ଅଣି, ପଟିଶ, ଗଦା—ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ଅସୁରମାନେ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଗଲେ। ଶ୍ରୀ ବରାହ କହିଲେ: ତାପରେ ଦୈତ୍ୟ ବିଦ୍ୟୁତ୍ପ୍ରଭା, ଦୂତ ଭାବରେ ପଠାଯାଇ, ଦେବୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ସେ ଶୁଭ ଶରୀର ଓ ଶୁଭ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲେ। ସେ ଭକ୍ତି ଓ ଶାନ୍ତି ସହିତ ନମସ୍କାର କରି, ଶତ ଶତ କନ୍ୟାମାନେ ଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚି, ବିନୟ ଭାବରେ କହିଲେ: “ଓ ଦେବୀ, ସୃଷ୍ଟି ଆରମ୍ଭରେ ଏକ ଋଷି ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ସୁପାର୍ଶ୍ୱ, ସରସ୍ୱତାଙ୍କ ମିତ୍ର, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ।