ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ, ନାରଦ ମହାର୍ଷି ଦେବ, ଦାନବ, ଯକ୍ଷ—କେହିଁ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଏପରି ଏକ ସ୍ରେଷ୍ଠ ତପସ୍ଵିନୀ କୁମାରୀକୁ ଦେଖିନାହାନ୍ତି, ଯାହା ସମସ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ। ସେ କହିଲେ, “ହେ ଦାନବ, ମୁଁ ସମଗ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଭିତରେ ଏପରି ସୁନ୍ଦରୀ ଦେଖିନାହିଁ। ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଋଷି, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଦାନବନାୟକମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି। ସେ ଭଲ କାମନା ପୂରଣ କରୁଥିବା ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ମୁଁ ଏଠାକୁ ଶୀଘ୍ର ଆସିଲି; ଦେବ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଅଜୟ ଥିଲେ, କେହିଁ ତାଙ୍କୁ ଜିତିବା ସହ ଏହି କୁମାରୀକୁ ଲାଭ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।” ଏପରି କହି, ନାରଦ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଦଣ୍ଡାଇ ଥିଲେ, ଏବଂ ପରେ ଶୀଘ୍ର ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ ଚାଲିଗଲେ। ନାରଦଙ୍କ ଯିବା ପରେ, ଦାନବ ମହିଷା ତାଙ୍କ ମନରେ ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଏହି ମଙ୍ଗଳମୟୀ କୁମାରୀ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ତାଙ୍କ ମନ କେବଳ ତାଙ୍କୁ ନେଇ ବ୍ୟସ୍ତ ରହିଲା, କିଛି ଖୁସି ମହିଷାଙ୍କୁ ମିଳିଲା ନାହିଁ। ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରମୁଖ ମନ୍ତ୍ରୀ ଅଲଂଶର୍ମାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ। ତାଙ୍କ ଆଠ ଜଣ ପ୍ରମୁଖ ମନ୍ତ୍ରୀ—ପ୍ରଘାସ, ବିଘାସ, ଶଙ୍କୁକର୍ଣ୍ଣ, ବିଭାବାସୁ, ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳି, ସୁମାଳି, ପର୍ଜନ୍ୟ, ଓ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଦାନବ—ସମସ୍ତେ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍, ବଳବାନ୍ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞ ଥିଲେ। ସେମାନେ ମହିଷାଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ, “ଯାହା ଦରକାର, ତାହା କରାଯାଉ।” ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଦାନବନାୟକ ମହିଷା ନାରଦଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ ସ୍ପଷ୍ଟ କହିଦେଲେ, “ମହାର୍ଷି ନାରଦ ଯେଉଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀ ବିଷୟରେ କହିଛନ୍ତି, ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଜିତିବା ଛଡ଼ା ଲାଭ କରିହେବେ ନାହିଁ। ଏହି ପାଇଁ କ’ଣ କରିବା ଉଚିତ୍, କିପରି ଦେବତାମାନେ ପରାଜିତ ହେବେ ଓ କିପରି ଏହି କୁମାରୀ ଲାଭ କରାଯିବ, ଏହି ସବୁ ତୁମେ ଶୀଘ୍ର କହ।” ସମସ୍ତେ ମନ୍ତ୍ରଣା କରି, ପ୍ରଘାସ କହିଲେ, “ନାରଦ ଯେଉଁ ଦେବୀଙ୍କ ବିଷୟରେ କହିଛନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଧାରଣକାରିଣୀ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶକ୍ତି, ସେ ଅପରାଜେୟ। ଗୁରୁଙ୍କ ପତ୍ନୀ, ଅନ୍ୟ ରାଜାଙ୍କ ରାଣୀ ବା ଅପ୍ରାପ୍ୟାଙ୍କୁ ଦଳଣ କରିବା ଚେଷ୍ଟା କରିଥିବା ରାଜା ନଶ୍ୱର ହୁଏ।” ତା’ପରେ ବିଘାସ କହିଲେ, “ପ୍ରଘାସଠିକ୍ କହିଛନ୍ତି। ଏହି କୁମାରୀ ଲାଭ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ୍, କିନ୍ତୁ କେଉଁଠିବି ଶକ୍ତିବଳେ ଜବରଦସ୍ତି କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯଦି ତୁମେ ମୋର କଥା ମନେ ପସନ୍ଦ କର, ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଯାଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ନିବେଦନ କରନ୍ତୁ। ପ୍ରଥମେ ସମ୍ମାନ, ପରେ ଉପହାର, ତା’ପରେ ବିଭେଦ, ଶେଷରେ ଦଣ୍ଡ—ଏଭଳି ଚତୁର୍ଥ ଉପାୟ ଅନୁସାରେ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ୍। ଏଭଳି ଉପାୟରେ ଲାଭ ନହେଲେ, ତେବେ ଶକ୍ତିବଳେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦଳଣ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ।” ଏହି କଥାରେ ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରୀ ଆନନ୍ଦ ହୋଇ ବିଘାସଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, “ଏହା ଶୀଘ୍ର କରାଯାଉ, ଏଠାକୁ ଏକ ଦୂତ ପଠାଯାଉ।” ଶାସ୍ତ୍ର ନୀତି ଜାଣିଥିବା, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ପ୍ରତାପୀ ବିଦ୍ୟୁତ୍ପ୍ରଭା ନାମକ ଦୂତଙ୍କୁ ଚୟନ କରାଗଲା। ତା’ପରେ ବିଘାସ କହିଲେ, “ଦାନବ ନାୟକମାନେ ଚତୁର୍ଦ୍ଧ ବଳରେ ସଜ୍ଜ ହୁଅନ୍ତୁ; ଦେବସେନାକୁ ଜିତିବା ଦ୍ୱାରା ବିଜୟ ଲାଭ କରିବାଯାଉ। ଯେତେବେଳେ ଦେବତାମାନେ ପରାଜିତ ହେବେ, ସେହି ସମୟରେ ଏହି କୁମାରୀ ନିଶ୍ଚିତ ତୁମ ଅଧୀନରେ ଆସିବେ। ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳ, ମାରୁତ, ନାଗ, ବିଦ୍ୟାଧର, ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ରୁଦ୍ର, ବସୁ, ଆଦିତ୍ୟମାନେ ପରାଜିତ ହେଲେ, ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ହେବେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶତ ଶତ କନ୍ୟା ଓ ଦେବୀଗଣ ମଧ୍ୟ ତୁମ ଅଧୀନରେ ଆସିବେ।” ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ମହିଷା ତାଙ୍କ ସେନାପତି ବିରୂପାକ୍ଷଙ୍କୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ, “ଶୀଘ୍ର ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ପଦାତି ସେନା ଆଣ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଦେବ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଜିତିପାରିବି।” ବିରୂପାକ୍ଷ ଶୀଘ୍ର ଏହି ଅପାର, ଅଜୟ ସେନାକୁ ଆଣିଦେଲେ। ସେଠାରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦାନବ ବଜ୍ରଧାରୀ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସ୍ୱଶକ୍ତିରେ ଦେବତାମାନେ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ। ଏହି ସେନାରେ ନବତି ମିଳିୟନ୍ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନବ ଥିଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କ ପଛରେ ବିଶାଳ ସେନା। ସେମାନେ ଅନେକ ଭୟଙ୍କର ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ବିଭିନ୍ନ ପତାକାରେ ଶୋଭିତ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ଦେବସେନାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବାକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ। ଏହିପରି ଦୃଶ୍ୟରେ, ଦାନବମୁକ୍ତି ମହିଷା, ଅନେକ ଆକୃତି ଧାରଣ କରିପାରିବା ଶକ୍ତି ସହିତ, ଏକ ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀରେ ଚଢ଼ି ମେରୁ ପର୍ବତ ଅଭିମୁଖେ ଯାଇଲେ। ସେଠାରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନେ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବତାମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଦେବତାମାନେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଯାନରେ ଚଢ଼ି, ଆସୁରମାନେ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ।