ଏହିପରି ଏକ ଦିନ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବୀ, ମହାମାୟାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ, ଶ୍ରୀନାରଦ ଋଷି ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସିଲେ। ସମ୍ମାନର ସହିତ ଦେବୀଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି, ସେ କହିଲେ, "ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି।" ଏପରେ, ନାରଦ ଋଷି ଦେବୀଙ୍କୁ ଏକ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ଚମତ୍କୃତ ହେଲେ—ତାଙ୍କ ମନେ ହେଲା, "ଆହା, କେମିତି ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ୟ! କେମିତି ତେଜସ୍ବିତା! କେମିତି ଶାନ୍ତି! କେମିତି ଯୌବନ! ଏ ଦେବୀଙ୍କ ମନରେ କିଛି ଇଚ୍ଛା ନାହିଁ!" ଏପରି ଭାବି, ନାରଦ ମନେ ଅନ୍ତର୍ବିରୋଧ ଅନୁଭବ କଲେ, କାରଣ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ, ଯକ୍ଷ, କିନ୍ନର କିମ୍ବା ରାକ୍ଷସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏପରି ସୌନ୍ଦର୍ୟ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେନାହିଁ। ଏହି ଭାବନା ଚିନ୍ତା କରି, ନାରଦ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ଏପରେ, ନାରଦ ଋଷି ଦେବୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଆକାଶପଥରେ ଉଡ଼ି, ଦୈତ୍ୟମହାରାଜଙ୍କ ରାଜଧାନୀ ମହିଷାପୁରକୁ ଯାଇ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ ଅବସ୍ଥିତ ଏହି ସହରରେ, ସେ ଏକ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୈତ୍ୟ—ମହିଷାସୁରଙ୍କ ସହିତ ସାକ୍ଷାତ୍କାର କଲେ, ଯିଏ ଦେବସେନାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲେ ଏବଂ ବହୁ ବର ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ। ନାରଦଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ଦୈତ୍ୟ ଭକ୍ତିସହିତ ତାଙ୍କର ସମ୍ମାନ କଲେ। ତାପରେ, ନାରଦ ଖୁସି ହୋଇ ମହିଷାସୁରଙ୍କୁ ଦେବୀଙ୍କ ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ବିବର୍ଣ୍ଣନ କଲେ—ଯେପରି ଦେବଲୋକରେ ସେ ଦେଖିଥିଲେ। ସେ କହିଲେ, "ହେ ଦୈତ୍ୟନାୟକ, ତୁମେ ଶୁଣ, ଏହି କନ୍ୟା ତିନି ଲୋକ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜୀବକୁ ବରଦାନ ଦ୍ୱାରା ଅପନା କରିଛନ୍ତି। ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକରୁ ମନ୍ଦରାଚଳକୁ ଆସି, ଦେବୀଙ୍କର ସହରରେ ଶତଶଃ କନ୍ୟାମାନେ ଥିବା ଦେଖିଲି। ସେଠାରେ ଏକ ପ୍ରମୁଖ କନ୍ୟା, ନିୟମ ଓ ବ୍ରତରେ ନିଷ୍ଠାବାନ, ଯେଉଁଠି ଦେବତା, ଦାନବ କିମ୍ବା ଯକ୍ଷମାନେ ମଧ୍ୟ ଏପରି ଦେଖିନାହାନ୍ତି। ମୁଁ ସମଗ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଭ୍ରମଣ କରି, ଏପରି ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଆଉ କେଉଁଠି ଦେଖିନି। ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଋଷି, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଦୈତ୍ୟମୁଖ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ଏହି ବରଦାୟିନୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ମୁଁ ଏଠାକୁ ଦୃତ ଚାଲିଆସିଛି। ଦେବତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଜିତିବା ଛାଡ଼ି ତାଙ୍କୁ କେହି ଅପନା କରିପାରିବେ ନାହିଁ।" ଏହିପରି କହି, ନାରଦ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଦଁଡାଇ, ନମସ୍କାର କରି, ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ ଚାଲିଗଲେ। ନାରଦଙ୍କ ପ୍ରସ୍ଥାନ ପରେ, ମହିଷାସୁର ନାରଦଙ୍କ ମୁଁହରୁ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ଶୁଣି ଅଭିଭୂତ ହୋଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ନେଇ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ତାଙ୍କ ମନେ କେବେ ଆନନ୍ଦ ମିଳୁନଥିଲା, ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରଧାନ ମନ୍ତ୍ରୀ ଅଲଂଶର୍ମାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ। ତାଙ୍କ ଅଷ୍ଟ ପ୍ରଧାନ ମନ୍ତ୍ରୀ—ପ୍ରଘାସ, ବିଘାସ, ଶଙ୍କୁକର୍ଣ୍ଣ, ବିଭାସୁ, ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳି, ସୁମାଳି, ପର୍ଜନ୍ୟ ଓ ଏକ ଭୟାନକ ମନ୍ତ୍ରୀ—ସମସ୍ତେ ପ୍ରବଳ, ମୂଖ୍ୟ ଓ ଜ୍ଞାନୀ ଥିଲେ। ସେମାନେ ମହିଷାସୁରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଯାହା ଆବଶ୍ୟକ, ତାହା କରାଯାଉ।" ମହିଷାସୁର ନାରଦଙ୍କ ଉପଦେଶରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିବା ବେଳେ କହିଲେ, "ନାରଦ ମହାର୍ଷି ଯେଉଁ କନ୍ୟାଙ୍କ ବିଷୟରେ କହିଲେ, ସେ କେବଳ ଦେବତାମୁଖ୍ୟଙ୍କୁ ଜିତିଲେ ମାତ୍ର ଅପନା କରାଯିବେ। ଏହି କାମ ପାଇଁ ତୁମେ ମନ୍ତ୍ରଣା କର, କେମିତି ଦେବତାମାନେ ହରାଯିବେ ଏବଂ ସେ କନ୍ୟା କିପରି ଅପନା କରାଯିବେ, ଏହି ସବୁ ଶୀଘ୍ର କହ।" ତାଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନରେ, ପ୍ରଘାସ କହିଲେ, "ନାରଦ ଯେଉଁ ଦେବୀ ବିଷୟରେ କହିଛନ୍ତି, ସେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଦେବୀ, ବୈଷ୍ଣବୀ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଧାରଣାକାରିଣୀ। ଗୁରୁଙ୍କ ଜନନୀ, ରାଜାଙ୍କ ରାଣୀ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ରାଜନ୍ୟଙ୍କ ରାଣୀକୁ ଜବରଦସ୍ତି ନେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ରାଜା ନିଶ୍ଚିତ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଅପ୍ରାପ୍ୟ କିଛି ଅନ୍ତର୍ଗତ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" ପ୍ରଘାସଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ବିଘାସ କହିଲେ, "ପ୍ରଘାସ ଯାହା କହିଛନ୍ତି, ତାହା ଠିକ୍। ତଥାପି, ଯେଉଁ କେହି ଜୟ ଚାହେ, ସେ ଏକ କନ୍ୟାକୁ ଅବଶ୍ୟ ଚାହିଁବା ଉଚିତ୍; କିନ୍ତୁ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଜବରଦସ୍ତି କରି ଏକ କନ୍ୟାକୁ ନେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯଦି ତୁମେ ମୋ ମତକୁ ମନେ ପସନ୍ଦ କର, ତେବେ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଯାଇ ସେ ଶୁଭଦାୟିନୀଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରନ୍ତୁ। ପ୍ରଥମେ ସମ୍ମୋଦନା, ପରେ ଉପହାର, ତାପରେ ଭେଦ ଓ ଶେଷରେ ଦଣ୍ଡ, ଏହି କ୍ରମରେ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହି ସମସ୍ତ ଉପାୟରେ ଯଦି ସେ ମିଳେନାହିଁ, ତେବେ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ ଶକ୍ତି ପ୍ରୟୋଗ କରି ତାଙ୍କୁ ନେବା ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ୍।" ବିଘାସଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରୀ ତାଙ୍କ ମତକୁ ପ୍ରଶଂସା କରି ଖୁସି ହେଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, "ଏହି କାମ ଶୀଘ୍ର କରାଯାଉ, ଏବଂ ଏକ ଦୂତକୁ ସେଠାକୁ ପଠାଯାଉ।" ଏହି କାମ ପାଇଁ ଜେଉଁ ଦୂତ ଶାସ୍ତ୍ର ନୀତିରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଶୁଭ, ଶୂର ଏବଂ ମହାମାୟାବୀ—ସେହି ବିଦ୍ୟୁତ୍ପ୍ରଭାଙ୍କୁ ଚୟନ କରାଗଲା। ବିଘାସ କହିଲେ, "ସମସ୍ତ ଦାନବ ସେନାପତିମାନେ ଚାରିପ୍ରକାର ଶକ୍ତିରେ ସଜ୍ଜ ହେଉ; ଦେବସେନାକୁ ଜିତିବାରେ ଜୟ ନିଶ୍ଚିତ। ଯେତେବେଳେ ଦେବତାମାନେ ହରାଯିବେ, ତାଙ୍କର ଶୂରତା ଦମିତ ହେବ, ସେ ଦେବୀ ନିଶ୍ଚିତ ତୁମ ଅଧୀନରେ ଆସିଯିବେ। ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳ, ମାରୁତ, ନାଗ, ବିଦ୍ୟାଧର, ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ରୁଦ୍ର, ବସୁ, ଆଦିତ୍ୟମାନେ ଯେତେବେଳେ ହରାଯିବେ, ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ଇନ୍ଦ୍ର ହେବ। ଏକ ଶତ ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ, ଦେବୀ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବୀମାନେ ତୁମ ଅଧୀନରେ ଆସିଯିବେ; ଏହି ଦେବୀ ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୁମ ଅଧୀନରେ ଆସିଯିବେ।" ଏପରି ଭାବେ, ଦୈତ୍ୟମହାରାଜ ଏବଂ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ନୀତି, ଉପାୟ ଓ ଶକ୍ତି ସହିତ ଯୋଜନା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।