ଏହି ଦିନରେ, ଶୁଭ ଦେବୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଦୂତମାନେ ଘେରି ରଖିଥିଲେ; ସେମାନେ ହାତରେ ପାଶ ଓ ଅଙ୍କୁଶ ଧରିଥିଲେ, ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଥିଲେ। ଏହି ଦୂତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଦେବୀ ତାଙ୍କର ସିଂହାସନରେ ବସିଥିଲେ। ଶୁଧ୍ଧ ଚାମରରେ ତାଙ୍କୁ ନାରୀମାନେ ଝାଡ଼ୁଥିଲେ, ଦେବୀ ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ; ସେ ଏକ କୁଅରି ଭାବରେ ଉପବାସ ଓ ତପସ୍ୟାର ନିଷ୍ଠା ନେଇଥିଲେ। ଯୁବତୀ ଦେବୀ ଏହି ସମୟରେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ତାଙ୍କର ଉଦାର ଓ ମଣ୍ଡ ଅଙ୍ଗ, ଚମ୍ପକ, ଅଶୋକ, ପୁନ୍ନାଗ ଓ ନାଗ ଫୁଲର ମାଳାରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ। ଦେବୀଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ପୂଜା କରାଯାଉଥିଲା, ଋଷି ଓ ଦେବମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଉଥିଲେ, ଉତ୍ତମ ନାରୀମାନେ ଓ କୁଅରିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ରଖିଥିଲେ। ଦେବୀ ଏହି ସମୟରେ ସମସ୍ତ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର ନାରଦ ଏଠାକୁ ଆସିଲେ। ଦେବୀ ନାରଦଙ୍କୁ ଦେଖି, ନିଜ ସହଚରୀ ବିଦ୍ୟୁତ୍ପ୍ରଭାକୁ କହିଲେ: “ଏକ ଆସନ ଦିଅ, ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ ଓ ଆଚମନ ପାଇଁ ଜଳ ଆଣ।” ଦେବୀଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଇଁ, ବିଦ୍ୟୁତ୍ପ୍ରଭା ନାରଦଙ୍କୁ ଆସନ, ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ ଓ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଲେ। ନାରଦ ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରି, ନମ୍ରତା ସହ ଦେବୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ଦେବୀ ଖୁସି ହୋଇ କହିଲେ: “ଓ ଋଷିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ବାଗତ। କେଉଁ କାରଣରୁ ଆପଣ ନିଜ ଲୋକରୁ ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି? ଆପଣଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କ’ଣ, ଦୟାକରି କହନ୍ତୁ, ଯେଉଁଠି ଆପଣଙ୍କର ସମୟ ଅନ୍ୟ କାମରେ ବ୍ୟୟ ନ ହେଉ।” ଦେବୀଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତରରେ, ନାରଦ କହିଲେ: “ବ୍ରହ୍ମଲୋକରୁ ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକ, ଏଠାରୁ ଭୟଙ୍କର ପାହାଡ଼କୁ, ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି। ଦେବୀ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛି।” ଏପରେ, ନାରଦ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦ୍ରୁଷ୍ଟି କଲେ। କିଛି ସମୟ ଦେଖି, ନାରଦ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ଚିନ୍ତା କଲେ: “ଅଃ, କେଉଁ ସୌନ୍ଦର୍ୟ! କେଉଁ ଦୀପ୍ତି! କେଉଁ ଶାନ୍ତି! କେଉଁ ଯୁବାବସ୍ଥା! ଏହି ଦେବୀ ମଧ୍ୟରେ କେଉଁ ଅସଙ୍ଗତା!” ସେମାନେ ଚିନ୍ତା କଲେ, ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ, ଯକ୍ଷ, କିନ୍ନର ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟରେ କେଉଁ ନାରୀରେ ଏପରି ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ। ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ନାରଦ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଯାଇଥିଲେ। ଏହି ଦେବୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ନାରଦ ଆକାଶରେ ଉଡ଼ି, ଦୈତ୍ୟର ନାଥଙ୍କ ରାଜଧାନୀକୁ ଶୀଘ୍ର ଗତିରେ ଗଲେ। ମହିଷ ନାମକ ଏହି ନଗର, ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ ଅବସ୍ଥିତ, ସେଠାରେ ନାରଦ ଏକ ଅସୁର, ମହିଷ ରୂପରେ ଥିବା, ସେଠାରେ ଦେଖିଲେ। ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସୁର, ଦେବତାମାନଙ୍କର ସେନାକୁ ନଶ୍ଟ କରିଥିଲା, ଦେବତାଙ୍କୁ ବର ଦେଇଥିଲା, ସେ ନାରଦଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହ ପୂଜା କଲେ। ନାରଦ ଖୁସି ହୋଇ, ମହିଷ ଅସୁରଙ୍କୁ ଦେବୀଙ୍କର ଅଦ୍ୱିତୀୟ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ବର୍ଣ୍ନନା କଲେ, ଯେପରି ତାଙ୍କୁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନଗରରେ ଦେଖିଥିଲେ। ନାରଦ କହିଲେ: “ଓ ଦୈତ୍ୟନାଥ, ଏହି କୁଅରି ଜଗତର ରତ୍ନ, ଯିଏ ତିନି ଲୋକ ଓ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜୀବକୁ ବର ଦେଇ ଅଧିକାର କରିଛି। ବ୍ରହ୍ମଲୋକରୁ ମୁଁ ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼କୁ ଆସିଲି, ଦେବୀଙ୍କ ନଗରରେ ଶତାଧିକ କୁଅରିମାନେ ଥିଲେ। ସେଠାରେ ପ୍ରମୁଖ କୁଅରି, ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ, ଦେବତା, ଦୈତ୍ୟ, ଯକ୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ। ଏପରି ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଜଣେ ନାରୀ ମୁଁ ଏକାଗ୍ର ଚିନ୍ତା କରି ଜଗତ ଅଣ୍ଡରେ ଦେଖିନି। ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଋଷି, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ, ଦୈତ୍ୟ ପ୍ରମୁଖମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ଏହି ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେବୀକୁ ଦେଖି, ମୁଁ ଏଠାକୁ ଶୀଘ୍ର ଆସିଲି; ଦେବତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଅଜୟ ହେବା ପରେ ଏହି ଦେବୀକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବେ।” ଏପରି କହି, ନାରଦ କିଛି ସମୟ ଦଢ଼ି, ନମସ୍କାର କରି, ଆସିଥିବା ପଥରେ ଆକାଶରେ ଲିନ ହେଲେ। ନାରଦ ଯାଇଥିବା ପରେ, ଦୈତ୍ୟ ମହିଷ ନାରଦଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଭ ଦେବୀଙ୍କ ବିଷୟରେ ଶୁଣି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଗଲେ; ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରି, କୌଣସି ଖୁସି ନ ପାଇଲେ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମନ୍ତ୍ରୀ ଆଲଂଶର୍ମାକୁ ଡାକିଲେ। ତାଙ୍କର ଏଠାରେ ଅଠ ମନ୍ତ୍ରୀ ଥିଲେ—ପ୍ରଘାସ, ବିଘାସ, ଶଙ୍କୁକର୍ଣ, ବିଭାବାସୁ, ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳି, ସୁମାଳି, ପର୍ଜନ୍ୟ, ଏବଂ ଏକ ଭୟଙ୍କର। ଏମାନେ ପ୍ରମୁଖ ଦାନବମନ୍ତ୍ରୀ; ସେମାନେ ଦୈତ୍ୟନାଥଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଆବଶ୍ୟକ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯିବା ଉଚିତ।” ମହିଷ ଦୈତ୍ୟ, ନାରଦଙ୍କ ପରାମର୍ଶରେ ନିଶ୍ଚୟ ହୋଇ, କୁଅରିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା ପାଇଁ କହିଲେ: “ନାରଦ ମୁଁଠୁ ଏହି କୁଅରି ବିଷୟରେ ଶୁଣିଛି; ଏହି ଉତ୍ତମ ନାରୀ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ବିଜୟ ବିନା ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେନାହିଁ। ଏହା ପାଇଁ, ତମେ ମନେ କରି, କେମିତି ଏହି କୁଅରି ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ, ଦେବତାମାନେ କେମିତି ବିଜୟ ହେବେ? ଶୀଘ୍ର କହ।” ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ମିଳି ଉତ୍ତର କହିଲେ: “ଆମେ କହିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।” ପ୍ରଘାସ କହିଲେ: “ଓ ଦୈତ୍ୟ, ନାରଦ ଏହି ଦେବୀ ବିଷୟରେ ଯାହା କହିଛି, ସେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦେବୀ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶକ୍ତି, ଜଗତର ଧାରଣ କରୁଥିବା। ଏକ ରାଜା ଦିକ୍ଷିତାର ଭାର୍ୟା, ଅନ୍ୟ ରାଜାର ଭାର୍ୟା, ବା ଅନ୍ୟ ଅଧୀନର ଭାର୍ୟାକୁ ହରଣ କରିବାକୁ ଚାହିଁଲେ, ସେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ; ଅପ୍ରାପ୍ୟ ଜନକୁ ଉପସ୍ଥିତ କଲେ ମଧ୍ୟ ଏହି ହେଉଛି।” ପ୍ରଘାସ କହିବା ପରେ, ବିଘାସ କହିଲେ: “ପ୍ରଘାସ ଦେବୀ ବିଷୟରେ ଯାହା କହିଛି, ଏହା ଠିକ୍, ରାଜା। ଏକତା ଓ ନିଶ୍ଚୟ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁଠି ଜୟ ଚାହିଁଲେ, କୁଅରିକୁ ଚାହିଁବା ଉଚିତ; କିନ୍ତୁ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ କୁଅରିକୁ ବଳପୂର୍ବକ ହରଣ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।” “ଯଦି ମୋର କଥା ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ମନେ ରଖିବେ, ତେବେ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରିବେ। ଆମେ ତାଙ୍କର କିନ୍ସମାନେ, ଜଣେ ଉତ୍ତମ ଲୋକ, ଏହି ପାଇଁ ପ୍ରଥମେ ସମ୍ମିଳନ, ପରେ ଉପହାର, ତାପରେ ବିଭେଦ, ଶେଷରେ ଦଣ୍ଡ—ଏହି କ୍ରମରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଉପାୟରେ ଦେବୀ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଉନାହିଁ, ତେବେ ଆମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶସ୍ତ୍ରସଜ୍ଜ ହୋଇ, ଶୁଭ ଦେବୀକୁ ବଳପୂର୍ବକ ହରଣ କରିବାକୁ ଯିବା।