ଏକାକି ଦେବୀ ଅତି ଶୁଭ୍ର ମନୋଭାବରେ ବିଶାଳା ନଗରରେ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ । ତାଙ୍କର ଏହି ଅତି ଗଭୀର ତପସ୍ୟା ଅଭ୍ୟାସରେ କେତେକାଳ ପରେ ତାଙ୍କର ମନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଶାନ୍ତ ଓ ଚଞ୍ଚଳ ହେଇଯାଇଥିଲା । ଏହି ଚଞ୍ଚଳତାରୁ ଅନେକ ସୁନ୍ଦରୀ କନ୍ୟାମାନେ ଉପଜିଲେ—ସେମାନେ ମୃଦୁ ଦୃଷ୍ଟି, ଶ୍ୟାମଳ ଚୁଲ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓଷ୍ଠ, ବିସ୍ତୃତ ନୟନ, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଓ ଶୋଭା ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିଲେ । ସେମାନେ ଚାପା ଶବ୍ଦର ନୂପୁର ଧ୍ୱନିରେ ମଣିମାଣି ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ । ଦେବୀଙ୍କ ମନ ଅସ୍ଥିର ହେବା ସହିତ ଏମିତି ଲକ୍ଷ-ଲକ୍ଷ, କୋଟି-କୋଟି ସୁନ୍ଦରୀ କନ୍ୟାମାନେ ବିଭିନ୍ନ ମୁହଁରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ । ପର୍ବତ ଉପରେ ଏମିତି ସମସ୍ତ କନ୍ୟାମାନେ ଦେଖି, ଶୁଭ୍ର ଦେବୀ ତାଙ୍କର ତପୋବଳରେ ସେଠାରେ ଶତ-ଶତ ମହାଳ ଥିବା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ନଗରୀ ସୃଷ୍ଟି କଲେ । ସେହି ନଗରର ବିଶାଳ ସଡ଼କ, ସୁନା ମଣ୍ଡପ, ମଣିମାଣି ଘର, ଜଳାଶୟ ସହିତ ପ୍ରବେଶଦ୍ୱାର, ରତ୍ନମୟ ସିଢ଼ି, ମଣିମାଣି ଜାଲି ଜନେଲା ଓ ନିକଟରେ ଉଦ୍ୟାନ ଥିଲା । ସେହି ପର୍ବତରେ ଅସଂଖ୍ୟ ମହାଳ ଓ କନ୍ୟାମାନେ ଥିଲେ । ଏଠି, ମୁଁ ତୁମକୁ ସେହି କନ୍ୟାମାନଙ୍କର ପ୍ରଧାନ ନାମଗୁଡ଼ିକ କହିବି—ବିଦ୍ୟୁତ୍ପ୍ରଭା, ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତି, ସୂର୍ୟକାନ୍ତି, ଗମ୍ଭୀରା, ଚାରୁକେଶୀ, ସୁଜାତା, ମୁଞ୍ଜକେଶିନୀ, ଘୃତାଚୀ, ଉର୍ବଶୀ, ଶଶିନୀ, ଚାରୁକନ୍ୟା, ବିଶାଳାକ୍ଷୀ, ଧନ୍ୟା, ପୀନପୟୋଧରା, ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା, ସୂର୍ୟପ୍ରଭା, ଅମୃତା, ସ୍ୱୟଂପ୍ରଭା, ଚାରୁମୁଖୀ, ଶିବଦୂତୀ, ବିଭାବରୀ, ଜୟା, ବିଜୟା, ଜୟନ୍ତୀ, ଅପରାଜିତା ଓ ଅନେକ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ । ସମସ୍ତେ ଦେବୀଙ୍କର ସେବିକା ଥିଲେ, ହାତରେ ପାଶ ଓ ଅଙ୍କୁଶ ଧରିଥିଲେ, ଶୁଭ୍ର ଓ ଶୋଭାୟମାନ । ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବୀ ରତ୍ନସିଂହାସନରେ ବସିଥିଲେ । ସୁଚିତ୍ର ଚାମର ଝାଲିରେ ସେବିକାମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ ପଖା ଝାଲିଥିଲେ । ଯୁବତୀ ଦେବୀ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାବ୍ରତ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଦୁର୍ଲଭ ଶ୍ରୀରେ ଶୋଭିତ, ଚମ୍ପକ, ଅଶୋକ, ପୁନ୍ନାଗ, ନାଗପୁଷ୍ପର ମାଳା ଧାରଣ କରିଥିଲେ । ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜିତ ହେଉଥିଲେ, ଋଷି, ଦେବତା, ଉତ୍ତମ ନାରୀ ଓ କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲେ । ଦେବୀ ଏହି ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ, ତଥାପି ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ଥିଲେ । ଏହି ସମୟରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର ନାରଦ ଏଠାକୁ ଆସିଲେ । ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ର ନାରଦଙ୍କୁ ଅଚାନକ ଦେଖି ଦେବୀ ବିଦ୍ୟୁତ୍ପ୍ରଭାଙ୍କୁ କହିଲେ: “ସିଘ୍ର ଏକ ଆସନ ଦିଅ, ପାଦ୍ୟ ଓ ଆଚମନ ଜଳ ଆଣ।” ଦେବୀଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ, ବିଦ୍ୟୁତ୍ପ୍ରଭା ନାରଦଙ୍କୁ ଆସନ, ପାଦ୍ୟ ଓ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଲେ । ପରେ ନାରଦଙ୍କୁ ବସିଥିବା ଓ ନମ୍ର ଭାବରେ ଦେଖି ଦେବୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ କହିଲେ: “ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣ କି କାରଣରୁ ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି? କୃପାକରି ଆପଣଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କହନ୍ତୁ, ଯେଉଁଠାରେ ଆପଣଙ୍କର ସମୟ ବ୍ୟର୍ଥ ନ ହେଉ।” ଦେବୀଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନରେ ନାରଦ କହିଲେ, “ବ୍ରହ୍ମଲୋକରୁ ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକ ହୋଇ ଏହି ଭୟଙ୍କର ପର୍ବତକୁ ମୁଁ ଆସିଛି । ମୁଁ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି ।” ଏପରି କହି, ନାରଦ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖି ଚମତ୍କୃତ ହେଲେ—“ଆହା, କେମିତି ଶୋଭା! କେମିତି ତେଜସ୍ବିତା! କେମିତି ସ୍ଥିରତା! କେମିତି ଯୁବତା! ଦେବୀଙ୍କ ଏହି ନିର୍ଲୋଭ ଭାବ!” ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରି ନାରଦଙ୍କ ମନ ଅସ୍ଥିର ହେଲା, କାରଣ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ, ଯକ୍ଷ, କିନ୍ନର, ରାକ୍ଷସ ମଧ୍ୟରେ ଏମିତି ଶୋଭା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ନାରୀ ପାଖରେ ନାହିଁ । ଏହି ଭାବନାରେ ନାରଦ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଯାଇଥିଲେ । ତାପରେ, ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ନାରଦ ଆକାଶ ପଥରେ ଉଠି ଦୈତ୍ୟାଧିପତିଙ୍କ ନଗରୀ ‘ମହିଷ’କୁ ଯାଇପହଞ୍ଚିଲେ, ଯାହା ସାଗର କୂଳରେ ଅବସ୍ଥିତ । ସେଠାରେ ଭଏଙ୍କର ମହିଷ ଆସୁର ରୂପରେ ତାଙ୍କ ସାକ୍ଷାତ୍କାର ହେଲା । ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ନଶ୍ୱତ୍ କରିଥିବା ସେହି ବଳଶାଳୀ ଦୈତ୍ୟ ନାରଦଙ୍କୁ ଭକ୍ତିପୂର୍ବକ ପୂଜା କଲେ । ନାରଦ ମନରୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଦେବୀଙ୍କ ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଏବଂ ଶୋଭା ବିବର୍ଣ୍ଣ କଲେ, ଯେପରି ଦେବୀଙ୍କୁ ସେ ଦେଖିଥିଲେ । ନାରଦ କହିଲେ, “ଏ ଦାନବେଶ୍ୱର, ତୁମେ ଏହି ରତ୍ନମୟ କନ୍ୟା ବିଷୟରେ ଶୁଣ, ଯାହାଙ୍କୁ ତିନି ଲୋକ ଓ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜନ୍ତୁ ବରଦାନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି । ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମଲୋକରୁ ମନ୍ଦରାଚଳକୁ ଆସି, ଦେବୀଙ୍କ ନଗର ଦେଖିଛି, ଯେଉଁଠି ଶତ-ଶତ କନ୍ୟାମାନେ ଥିଲେ । ସେଠି ଏକ ବ୍ରତଚାରିଣୀ, ତପସ୍ୟାଶୀଳ କନ୍ୟା ଅଛନ୍ତି, ଏମିତି ଦେବତା, ଦାନବ କିମ୍ବା ଯକ୍ଷମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିନାହାନ୍ତି । ସେଉଁଠି ଏମିତି ଶୋଭାମୟା କନ୍ୟାକୁ ମୁଁ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଘୁଞ୍ଚି ଦେଖିନାହିଁ । ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଋଷି, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ ଓ ଦାନବମୁଖ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜିଥିଲେ । ଏହି ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣା ଦେବୀକୁ ଦେଖି ମୁଁ ଏଠାକୁ ଶୀଘ୍ର ଆସିଛି; ଦେବତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କୁ ଜୟ କରିବା ବିନା ତାଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ ।” ଏପରି କହି ଓ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଦଢ଼ି, ନାରଦ ନମସ୍କାର କରି, ଯେପରି ଆସିଥିଲେ ସେପରି ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ ଚାଲିଗଲେ । ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ନାରଦ ଚାଲିଗଲାପରେ, ଦୈତ୍ୟ ନାଇକ ନାରଦଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣି, ଦେବୀଙ୍କ ଚିନ୍ତାରେ ମନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲେ । ସେଉଁଠି ଦେବୀଙ୍କୁ ଭାବି ସେ କୌଣସି ସୁଖ ଅନୁଭବ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ । ତେଣୁ ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରଧାନ ମନ୍ତ୍ରୀ ଅଲଂଶର୍ମାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ । ତାଙ୍କ ଏଠି ଆଠିଜଣ ବିର ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ମନ୍ତ୍ରୀ ଥିଲେ—ପ୍ରଘାସ, ବିଘାସ, ଶଙ୍କୁକର୍ଣ୍ଣ, ବିଭାସୁ, ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳି, ସୁମାଳି, ପର୍ଜନ୍ୟ ଓ ଏକ ଭୟଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀ । ଏହି ସମସ୍ତେ ଦୈତ୍ୟପତିଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଯାହା ଆବଶ୍ୟକ, ତାହା କରାଯାଉ ।” ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୈତ୍ୟନାୟକ ନାରଦଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ, ସେହି ଅପୂର୍ବ କନ୍ୟାକୁ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ କଥା କହିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ ।