ସୃଷ୍ଟି ଦେବୀଙ୍କ ଏହି ଭାବରେ ପ୍ରସ୍ନ କରିବା ପରେ, ପ୍ରଜାପତି ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ସର୍ବବ୍ୟାପି ହେବା।” ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, କମଳନୟନୀ ସୃଷ୍ଟି ଦେବୀ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସୃଷ୍ଟି ଶକ୍ତି ବିକାଶ ପାଇଲା ଏବଂ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମନରୁ ଜନ୍ମନେଇଥିବା ସାତଜଣ ପୁଅ, ଯାହାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କିଛିଜଣ ତପସ୍ବୀ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଆଉ ଅନ୍ୟମାନେ, ଏବଂ ପୁନି ତାଙ୍କୁ ଚାରି ଭାଗରେ ବିଭାଜିତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଜୀବଜନ୍ତୁର ସମୂହ ହେଲେ। ଏହିପରି ଚର ଓ ଅଚର ସମସ୍ତ ଜୀବସୃଷ୍ଟି ସ୍ଥାପିତ ହେଇଗଲା। ଏହି ସଂସାରରେ ଯେଉଁଠାରେ ଯେଉଁ କଥା କୁହାଯାଏ, ସେସବୁ ଚର ଓ ଅଚର ଯାହା କିଛି ଅଛି, ସେସବୁକୁ ସୃଷ୍ଟି ଦେବୀ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବ, ଭବିଷ୍ୟତ୍ ଏବଂ ସଦା ସ୍ଥାପିତ କରିଛନ୍ତି। ଏହିଠାରେ, ଶ୍ରୀବରାହ ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଛନ୍ତି, “ଏବେ ଶୁଣ, ମହାଦେବ ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶିତ ସେଇ ତ୍ରିଶକ୍ତି ଦେବୀଙ୍କ ମହାନ ନିୟମ କଥା।" ସେଠାରେ, ସୃଷ୍ଟି ପ୍ରଥମେ ଧଳା ଆକୃତିରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଥିଲା, ଏହା ଏକ ଅକ୍ଷର ରୂପେ ଜଣାପଡ଼େ, ମଙ୍ଗଳମୟ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଅକ୍ଷରର ସମ୍ମିଳନ। କେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ବାଗ୍ଵାଦିନୀ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, କେଉଁଠି ସରସ୍ୱତୀ, କେଉଁଠି ତିନିଅକ୍ଷରା, କେଉଁଠି ଜ୍ଞାନର ନିୟମ ଓ ଅନ୍ୟଠାରେ ବିଭାବରୀ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଯେଉଁ ମଧୁର ନାମ ଅଛି, ଯେଉଁଠି ଜ୍ଞାନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ନାମ ଅଛି, ସେସବୁ ତାଙ୍କର ନାମ ବୋଲି ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଦେବୀ ବୈଷ୍ଣବୀ, ଲାଲ ଆକୃତି ଓ ସୁନ୍ଦରୀ ରୂପେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସେଉଁଠି ରୌଦ୍ରୀ ଭାବରେ ମଧ୍ୟ ଚିହ୍ନିତ। ଏହି ତିନିଅଟି ଶକ୍ତି ଯିଏ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣିଥାଏ, ସେଉଁଠି ଏକା ଭାବେ ଗାଇଯାଏ, ଯଦିଓ ତିନି ରୂପରେ ପ୍ରକାଶିତ। ଏହି ସୃଷ୍ଟି ପ୍ରାଚୀନ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଛି, ଏହା ସମସ୍ତ ଚର ଓ ଅଚର ଜଗତକୁ ଦେବୀ ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟାପିତ। ପ୍ରଥମେ ଯେଉଁ ସୃଷ୍ଟି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ଜନ୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା, ସେଉଁଠି ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ଦେବୀଙ୍କୁ ଏଭଳି ସ୍ତୁତି କଲେ— “ଯୟତୁ, ସତ୍ୟର ମୂଳ, ଧୃଢ଼ା ଦେବୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅକ୍ଷର, ସର୍ବବ୍ୟାପି, ସମସ୍ତଙ୍କ ମାତା, ମହାଦେବୀ। ତୁମେ ସର୍ବଜ୍ଞା, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦାତ୍ରୀ, ଜ୍ଞାନ ଓ ସଫଳତା ଦେବୀ, ସମସ୍ତ ଉତ୍ପତ୍ତି ର ମୂଳ, ପରାଦେବୀ। ତୁମେ ସ୍ୱାହା, ସ୍ୱଧା, ମୂଳଭୂତ ଦେବୀ, ଓଁକାରରେ ବ୍ୟାପିତ, ବେଦମୂଳା। ଦେବ, ଦାନବ, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ରାକ୍ଷସ, ପଶୁ, ଉଦ୍ଭିଦ—ସମସ୍ତଙ୍କ ମୂଳ ତୁମେ। ତୁମେ ଜ୍ଞାନ, ଜ୍ଞାନର ଶ୍ରେଷ୍ଠା, ସିଦ୍ଧିଶାଳି, ଦେବୀମାନ୍ୟଙ୍କ ରାଣୀ। ସର୍ବଜ୍ଞା, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦାତ୍ରୀ। ସର୍ବତ୍ର ବ୍ୟାପିତ, ନିଶ୍ଚିନ୍ତ, ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁ ନାଶକାରିଣୀ, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ, ମଙ୍ଗଳଦାୟିନୀ ଦେବୀ, ମୁଁ ତୁମେଠାରେ ନମସ୍କାର କରେ। ଯିଏ ପବିତ୍ର ନାରୀଙ୍କୁ ତୁମେ ଉପାସନା କରି ତୁମ ସ୍ତୁତି କରିଥାଏ, ସେ ତୁମ ଦୟାରେ ସୃଷ୍ଟିର ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇବ। ସେ ନାରୀ ନିଜ ଆକୃତିରେ ଥିବେ, ବିଜୟୀ, ମଙ୍ଗଳମୟୀ ଓ ଶତ୍ରୁମନ୍ଦଳକୁ ମୋହିତ କରିବେ।” ଏହିପରି, ଶ୍ରୀବରାହ ଆଉ କହିଲେ—ସେଇ ଦେବୀ ମନ୍ଦରାଚଳ ପର୍ବତକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜଶକ୍ତି ଭାବେ, କୁମାରୀବ୍ରତ ନେଇ, ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଗଲେ। ସେଠି, ଦେବୀ ଏକା ଭାବରେ ବିଶାଳାନଗରରେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ମନ ଦୀର୍ଘ ସମୟରେ ତପସ୍ୟା କରି କ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଲା। ଏହି ଅଶାନ୍ତିରୁ ଅନେକ ସୁନ୍ଦରୀ କନ୍ୟାମାନେ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ—ମୃଦୁ ଚକ୍ଷୁ, କୁନ୍ଦଳିତ କଳା କେଶ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓଷ୍ଠ, ଅଲୋକିକ ଅଳଙ୍କାରରେ ସଜିତ, ନୂପୁର ମଣିମାଳା, ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ରୂପବତୀ। ଦେବୀଙ୍କ ମନ ଅଶାନ୍ତି ହେବା ସହ ବିଭିନ୍ନ ମୁହଁରେ ଲକ୍ଷେ ଲକ୍ଷେ, କୋଟି କୋଟି ସୁନ୍ଦରୀ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେଇ ପର୍ବତରେ ଏହି ସମସ୍ତ କନ୍ୟାମାନେ ଦେଖି, ଦେବୀ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାଶକ୍ତିରେ ଏକ ଶତଶତ ମହଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ନଗରୀ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ—ବ୍ରହ୍ମଦୂର୍ଗ, ସୁନ୍ଦର ସୁନ୍ଦର ସୋନା ମହଳ, ମଣିମଞ୍ଜୁଷା ଦ୍ୱାର, ରତ୍ନମୟ ସିଢ଼ି, ରତ୍ନ ଜାଲି ବିନ୍ଦ୍ରା, ଏବଂ ଚାରିପାଖରେ ଉଦ୍ୟାନ। ଏହି ପର୍ବତରେ ଅଗଣନୀୟ ମହଳ ଓ କନ୍ୟାମାନେ ଥିଲେ। ମୁଁ ତୁମେଠାରେ ସେମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ନାମ କହିବି— ବିଦ୍ୟୁତ୍ପ୍ରଭା, ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତି, ସୂର୍ୟକାନ୍ତି, ଗମ୍ଭୀରା, ଚାରୁକେଶୀ, ସୁଜାତା, ମୁଞ୍ଜକେଶିନୀ, ଘୃତାଚୀ, ଉର୍ବଶୀ, ଶଶିନୀ, ଚାରୁକନ୍ୟା, ବିଶାଳାକ୍ଷୀ, ଧନ୍ୟା, ପୀନପୟୋଧରା, ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା, ପର୍ବତକନ୍ୟା, ସୂର୍ୟପ୍ରଭା, ଅମୃତା, ସ୍ୱୟଂପ୍ରଭା, ଚାରୁମୁଖୀ, ଶିବଦୂତୀ, ବିଭାବରୀ, ଜୟା, ବିଜୟା, ଜୟନ୍ତୀ, ଅପରାଜିତା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶତାଧିକ କନ୍ୟାମାନେ। ଏହି ସମସ୍ତେ ଦେବୀଙ୍କ ଉପଚାରିକା, ପାଶ ଓ ଅଙ୍କୁଶ ଧାରଣ କରି, ମଙ୍ଗଳମୟୀ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବୀ ତାଙ୍କର ସିଂହାସନରେ ବସିଥିଲେ। ଶୁଭ୍ର ଚାମର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶସ୍ତ ହେଉଥିବା, ଦେବୀ ତାଙ୍କର କୁମାରୀବ୍ରତ ନେଇ, ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଯୁବତୀ, ସୌଭାଗ୍ୟଶାଳି, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଉନ୍ନତବକ୍ଷ, ଚମ୍ପକ, ଅଶୋକ, ପୁନ୍ନାଗ, ନାଗ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ। ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ପୂଜିତ, ଋଷି, ଦେବତା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀ ଓ କନ୍ୟାମାନେ ତାଙ୍କୁ ମହାନ୍ତ କରୁଥିଲେ। ଦେବୀ ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରି, ସେଠି ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅ ନାରଦ ଏଠାରେ ଆସିଲେ। ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ର ନାରଦଙ୍କୁ ଅଚାନକ ଦେଖି, ଦେବୀ ବିଦ୍ୟୁତ୍ପ୍ରଭାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏକ ଆସନ ଦିଅ, ଚାରଣ ଧୋଇବା ପାଇଁ ଓ ଆଚମନ ପାଇଁ ଜଳ ଶୀଘ୍ର ଆଣ।” ଦେବୀଙ୍କ ଆଦେଶରେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ପ୍ରଭା ନାରଦଙ୍କୁ ଆସନ, ପାଦ୍ୟ ଓ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଲେ। ନାରଦ ଋଷି ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରି, ବନ୍ଦନା କଲେ। ଦେବୀ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ତାବ କଲେ, “ଅତିଥି ମହାମୁନି, ତୁମେ କିଏଁଠିଠାରୁ ଏଠାକୁ ଆସିଛ? କ’ଣ କାମରେ ଆସିଛ? ମୋତେ କୁହ, ଯେଉଁଠାରେ ତୁମର ସମୟ ବ୍ୟର୍ଥ ନ ହେଉ।” ଦେବୀଙ୍କ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନରେ, ନାରଦ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଜାଣନ୍ତି, ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମଲୋକରୁ ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକ, ସେଠାରୁ ଏହି ଭୟଙ୍କର ପର୍ବତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆସିଛି।