ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଏକ ହଜାର ନିୟୁକ୍ତ ଦୂତମାନେ ଘେରି ରଖିଥିଲେ। କିଛି ଦୂତମାନେ ମାଟିର ଚିପା ଉଠାଇ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତିର ଗର୍ବରେ ହସ୍ତମୁକ୍ତ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। ଏହି ଭାବରେ ମହାଦେବ ମହେଶ୍ୱର ଦୂତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଲୀଳା କରୁଥିଲେ, ଏହି ସମୟରେ ବ୍ରହ୍ମା ଦେବ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନଙ୍କ ସହ ବହୁତ ଦ୍ରୁତ ଭାବରେ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଗମନ ଦେଖି ମହେଶ୍ୱର ନିୟମାନୁସାରେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ପରେ ମହାଦେବ ରୁଦ୍ର ଅବିନାଶୀ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ବ୍ରହ୍ମା, ତୁମେ ଏଠାକୁ କିପାଇଁ ଆସିଛ?" ଏହି ଉତ୍ସୁକତାରେ ଦେବମାନେ କିପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି?" ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, "ଏଠାରେ ଏକ ମହା ଦାନବ ଅନ୍ଧକ ଆଛି, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଦୁଃଖିତ କରିଛି। ଏହି ଦାନବର ଭୟରେ ସମସ୍ତେ ମୋ ପାଖକୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛନ୍ତି।" "ତେଣୁ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେକୁ କହିଲି, 'ଆମେ ଦେବମାନଙ୍କର ନାୟକଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯିବା', ଏହି ଭାବରେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି।" ବ୍ରହ୍ମା ଏହିପରି କହି ପିନାକିନଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି କଲେ, ମନରେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ। ଏହି ସ୍ମରଣରେ ନାରାୟଣ ଦୁଇ ଦେବଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଏହା ପରେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ମହେଶ୍ୱର ଏକଠି ହେଇ ଅନ୍ୟୋନ୍ୟକୁ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଲେ, ଏହି ଦୃଷ୍ଟିରେ ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ଏହି ତିଣି ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଏକ ଦୃଷ୍ଟି ଉଦ୍ଭବ ହେଲା, ଏହି ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଦିବ୍ୟ ରୂପର ଏକ କନ୍ୟା ଜନ୍ମ ନେଲା। ସେ କନ୍ୟା ନୀଳ ପଦ୍ମର ପତ୍ର ପରି କଳା, ନୀଳ ଘୁଞ୍ଚା ଚୁଲ, ସୁନ୍ଦର ନାକ, ରୂପବନ୍ତି ଫରେହେଡ଼, ମନୋହର ମୁଖ, ଏବଂ ସମୁଚିତ ରୂପ ଥିଲା। ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ର ଅଗ୍ନିର ଜିହ୍ୱାର ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ବର୍ଣ୍ନନା କରିଥିଲେ, ସେଗୁଡିକ ଏହି କନ୍ୟାରେ ଏକତ୍ରିତ ଦେଖାଗଲା। ଏହି କନ୍ୟାକୁ ଦେଖି ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ମହେଶ୍ୱର ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ତୁମେ କିଏ, ଓ ଶୁଭା, ତୁମର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କଣ?" ସେ କନ୍ୟା ତିଣି ରଙ୍ଗର—କଳା, ଧଳା, ହଳଦିଆ। ସେ କହିଲେ, "ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରାଣୀମାନେ, ମୁଁ ତିଣି ଦେବଙ୍କର ଏକତ୍ର ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଛି। ତୁମେ ମୋତେ ଚିହ୍ନିପାରୁନାହିଁ, ମୁଁ ତୁମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତି?" ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଦେଲେ: "ତୁମେ 'ତିଣି କାଳର ଦେବୀ' ନାମରେ ପରିଚିତ ହେବା; ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ସଦା ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା।" ଏବଂ ତୁମେ ଅନ୍ୟ ନାମ ମଧ୍ୟ ପାଇବା, ତୁମ ଗୁଣରୁ ଉଦ୍ଭବ, ଏବଂ ସେଗୁଡିକ ସମସ୍ତେ ସଫଳତା ଦେଇବ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦେବୀ ତିଣି ରୂପ—ଧଳା, ଲାଲ, କଳା—ଧରି ତିଣି ରୂପା ହେଲେ। ବ୍ରାହ୍ମୀ ଧଳା ରୂପରେ ଜନସୃଷ୍ଟି କରିଥାନ୍ତି; ସେ ନମ୍ର, ଶୁଭା, ରୂପବନ୍ତି, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅନୁଶାସନାନୁସାରେ ସୃଷ୍ଟି କରିଥାନ୍ତି। ଲାଲ ରୂପରେ, ସେ ବିଷ୍ଣୁମାୟା, ଶୁଭା, କମଳା, ଶଙ୍ଖ ଓ ଚକ୍ର ଧରିଥାନ୍ତି; ସେ ବିଶ୍ୱକୁ ସୁରକ୍ଷା କରିଥାନ୍ତି। କଳା ରୂପରେ, ଦେବୀ ରୌଦ୍ରୀ, ତିର୍ସ୍ନ, ତ୍ରିଶୂଳ ଧରି, ଭୟଙ୍କର ଦନ୍ତ, ସେ ବିଶ୍ୱକୁ ବିନାଶ କରିଥାନ୍ତି। ଧଳା ରୂପର ଦେବୀ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି, ତାହାଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଦେବୀ ଶ୍ରିଷ୍ଟି ଦାନ ପ୍ରଦାନ କରି ଧଳା ପାହାଡ଼କୁ ଗଲେ, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ହେବାକୁ ଉତ୍କଟ ତପସ୍ୟା କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ବୈଷ୍ଣବୀ ଦେବୀ, କେଶବଙ୍କର ଅନୁମତି ନେଇ, ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼କୁ ଯାଇ ତପସ୍ୟା କଲେ। କଳା ରୂପର ଦେବୀ, ଭୟଙ୍କର ଦନ୍ତ, ବିଶାଳ ଚକ୍ଷୁ, ନୀଳ ପାହାଡ଼କୁ ଗଲେ ଏବଂ ତପସ୍ୟା କଲେ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ପ୍ରଜାପତି ବ୍ରହ୍ମା ସୃଷ୍ଟି କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ; ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲା। କିନ୍ତୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ମନରୁ ଉଦ୍ଭବ ସୃଷ୍ଟି ବଢିଲା ନାହିଁ, ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ, "ମୋ ସୃଷ୍ଟି କିଏ ବଢୁନାହିଁ?" ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରି ବ୍ରହ୍ମା ମନରେ ଯୋଗ ଧ୍ୟାନ କଲେ; ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତାରେ ସେ ଧଳା ପାହାଡ଼ରେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା କମଳାକ୍ଷୀ ଦେବୀକୁ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟି ଦଗ୍ଧ ହୋଇଥିଲା। ବ୍ରହ୍ମା ଏଠାକୁ ଯାଇ ଦେବୀକୁ ଦେଖି କହିଲେ: "ଦୟାଳୁ, ଏହି ତପସ୍ୟା କିପାଇଁ କରୁଛ? ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସହ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ। ମୁଁ ତୁମେ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ, କି ଦାନ ଦେବି?" ଦେବୀ ଶ୍ରିଷ୍ଟି କହିଲେ: "ଓ ପ୍ରଭୁ, ଏକ ସ୍ଥାନରେ ରହିପାରୁନାହିଁ; ତେଣୁ ମୁଁ ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ହେବା ଦାନ ଚାହେଁ।" ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: "ତୁମେ ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ହେବା।" ଏହି ଦାନ ପାଇ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଙ୍କୁ ଦେବୀ ଶ୍ରିଷ୍ଟି କମଳାକ୍ଷୀ ଶ୍ରିଷ୍ଟି ଲଗି ଯାଇ, ଏହି ଦିନରୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ସୃଷ୍ଟି ବଢିବା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ସାତି ମନସ୍ତୁ ନନ୍ଦନ, କିଏ ତପସ୍ବୀ, କିଏ ଅନ୍ୟ, ଚାରି ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହୋଇ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଉଦ୍ଭବ କଲେ; ଚଳ ଓ ଅଚଳ ସୃଷ୍ଟି ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ହେଲା। ଜଗତରେ ଯେଉଁ କିଛି କଥା ହୁଏ, ଚଳ କିମ୍ବା ଅଚଳ, ସମସ୍ତ ଦେବୀ ଶ୍ରିଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ—ଏହି ସମୟ, ଭବିଷ୍ୟତ୍, ଏବଂ ସଦା। ଏଠାରେ ଶ୍ରୀ ବରାହ କହିଲେ: "ଓ ଶୁଭା, ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘୋଷିତ ତିଣି ଶକ୍ତିର ଦେବୀର ମହା ନିୟମ ଆଉ ଶୁଣ।" ସୃଷ୍ଟି ପୂର୍ବରୁ ଧଳା ରୂପରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ, ଏକ ଅକ୍ଷର, ଶୁଭ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଅକ୍ଷରର ମିଶ୍ରଣ। ସେ କେଉଁଠି ବାଗୀଶା, କେଉଁଠି ସରସ୍ୱତୀ, ଜ୍ଞାନର ଦେବୀ, ଅନ୍ୟଠି ଅମିତାକ୍ଷରା, ଅନ୍ୟଠି ବିଭାବରୀ ଓ ନିୟମ ଦେବୀ। ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ନମ୍ର ନାମ ଅଛି, ଜ୍ଞାନରୁ ଉଦ୍ଭବ, ସେଗୁଡିକ ତାଙ୍କର ନାମ ଭାବିବା ଉଚିତ। ବୈଷ୍ଣବୀ ଦେବୀ, ଶୁଭା, ଲାଲ ରୂପରେ, ଅନ୍ୟ ଏକ ରୌଦ୍ରୀ, ଉଚ୍ଚତମ ଓ ଅନୁଚ୍ଚତମ ଦୁଇଁ। ଏହି ତିଣି ଶକ୍ତି ସତ୍ୟରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଜାଣିଥିବା ଜନେ ସଫଳ କରିପାରେ; ଏହି ସମସ୍ତ ଗାନ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ, ଏହି ତିଣି ରୂପ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ମନ୍ତ୍ର ଭାବେ ସ୍ମରଣ କରାଯିବ।