ଏକଥା ଆମେ ଶୁଣିବାକୁ ପାଇଲୁ—ଏକ ସମୟରେ, ମହାବୀର ରାଜା ଘୋଡାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଚାରିପଟେ ଘିରି ଏକ ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ତାଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଥିଲା ଜଙ୍ଗଲୀ ପଶୁମାନଙ୍କୁ ଶିକାର କରିବା। ସେଠାରେ ଅନ୍ୟ ଏକ ଇଚ୍ଛାରେ ଚାଲି, ଦୂରରୁ ଏକ ମୁନିଙ୍କୁ, ଯିଏ ମୃଗ ଭାବେ ବେଶ ଧରିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କରି ମାରିଦେଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ରାଜା ଭାବିଲେ—"ହରିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହି ମୃଗ ମରିଛି," ଏବଂ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଖୁସି ହେଲେ। କିନ୍ତୁ ଏହି ଘଟଣା ପରେ, ରାଜାଙ୍କର ଚେତନା ଏବଂ ମନ ଅସ୍ଥିର ହେଇଗଲା। ସେ ଗୃହକୁ ଫେରିଯାଇ ଏହି ଘଟଣାକୁ ଅନ୍ୟ ଜଣେକୁ କହିଲେ। କିଛି ଦିନ ପରେ, ରାଜା ମନରେ ଭୟ ଦେଖିଲେ—"ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ କଣ କରିବି?" ଏହି ଭୟରେ ରାତିରେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ପରେ, ରାଜା ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ ଏବଂ ପବିତ୍ର ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନରେ ଉପବାସ ରଖିଲେ। ଶୁଭ ଦିନରେ ଘୋଷଣା କଲେ—"ନାରାୟଣ ମୋପରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ," ଏବଂ ବିଧିମାନ୍ୟ ରୀତିରେ ଏକ ଗାଈ ଦାନ କଲେ। କିନ୍ତୁ ଯିଏ ମରିଥିଲେ, ସେ ତୁରନ୍ତ ଗଭୀର ଉଦର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ପଡିଗଲେ। ଦ୍ୱାଦଶୀ ବ୍ରତ ସଠିକ୍ ଭାବେ ପାଳିତ ହୋଇନଥିବାର କାରଣ ହେଉଛି ରାଜାଙ୍କର ଧର୍ମପତ୍ନୀ ନାରାୟଣୀ। ସେ ଗଳା ଭରି ଶବ୍ଦ କରିଥିଲେ, ଏହି କାରଣରୁ ଏକ କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନଗରରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ମୁଁ ତୁମ ଦେହରେ ବାସ କରିଥିଲି, ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣିଥିଲି; ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ମୋତେ ଦେଉଥିଲା। ପରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସେବକମାନେ ମୋତେ ଗଦା ଦେଇ ଦଣ୍ଡିତ କରି ନଷ୍ଟ କରିଦେଲେ; ତୁମ ଦେହର କେଶରୁ ମୁଁ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଅବସ୍ଥାନ କଲି, ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଥିବା ବେଳେ। ଏପରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଦିନ ଶେଷ ହେଲା ଏବଂ ରାତି ଆରମ୍ଭ ହେଲା; ଏହି ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ, ତୁମେ ରାଜା ସୁମନସଙ୍କ ଘରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ମୁଁ ତୁମ କେଶରୁ କଶ୍ମୀରର ଶାସକ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲି। ତୁମେ ବହୁ ସ୍ୱର୍ଗ ଯଜ୍ଞ କଲେ, ଅନେକ ଦାନ ଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତାହାରେ ଅନୁଗତ ହେଇନଥିଲି, କାରଣ ସେମାନେ ବିଷ୍ଣୁ ସ୍ମୃତି ନଥିଲେ। ବର୍ତ୍ତମାନ, ତୁମେ ମନୋରମ ବିଷ୍ଣୁ ଷ୍ଟୋତ୍ର ପାଠ କରିବା ଶକ୍ତିରେ, ମୁଁ ମୋ କେଶଗୁଡିକୁ ଛାଡି ଏକ ଆକାର ନେଇ, ଶିକାରୀ ରୂପରେ ଜନ୍ମ ନେଲି। ଭଗବାନଙ୍କ ଷ୍ଟୋତ୍ର ଶୁଣି, ମୁଁ ଯେଉଁଥିରେ ପାପର ଆକାର ଥିଲି, ବର୍ତ୍ତମାନ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି; ଧର୍ମପ୍ରବଣ ଚିତ୍ତ ମୋତେ ବସିଛି। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଗଲେ ଏବଂ ଶିକାରୀକୁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ରାଜା କହିଲେ—"ଶିକାରୀ, ତୁମେ ଯେପରିକି ମୋ ପୂର୍ବଜନ୍ମର ସ୍ମୃତି ଦେଲା, ତେଣୁ, ମୋ କୃପାରେ ତୁମେ ଧର୍ମବନ୍ଧ ଶିକାରୀ ହେବା।" ଯେଉଁ କୌଣସି ଜଣେ ଏହି କଥା ଶୁଣିବେ, ସେ ପୁଷ୍କର ତୀର୍ଥର ଯାତ୍ରା କାଳରେ ନିୟମିତ ନ୍ୟାୟରେ ସ୍ନାନ କରିବା ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରିବେ। ଶ୍ରୀ ବରାହ କହିଲେ—ଏପରି କଥା କହି, ରାଜା ଉତ୍ତମ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଆରୋହଣ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ଧାରଣ କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ଏକତ୍ୱ ଲାଭ କଲେ। ପୃଥିବୀ ଏହିପରି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ଓ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ରୈଭ୍ୟ କେମିତି ଏହି ଧନ ଲାଭ କଲେ, ସେ କଣ କଲେ? ଏହା ମୋର ମହା ସନ୍ଦେହ।" ଶ୍ରୀ ବରାହ କହିଲେ—"ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୈଭ୍ୟ ଏହି ଧନ ଲାଭ କରିଥିବା ଶୁଣି, ପୂନ୍ୟ ଗୟା ତୀର୍ଥକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଗଲାପରେ, ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ବକ ମଣ୍ଡା ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କଲେ। ପରେ, ରୈଭ୍ୟ ଅତି କଠିନ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ, ଏହି କଠିନ ପ୍ରୟାସରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବିଭା ଯୋଗୀ ଆସିଲେ। ଏହି ରଥ ସ୍ୱଚ୍ଛ ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିଲା; ଏକ ଅଣୁ ଆକାରର ମନୁଷ୍ୟ ତାହାରେ ବସିଥିଲେ। ସେ କହିଲେ—"ରୈଭ୍ୟ, ତୁମେ ଏହି ତପସ୍ୟା କରି କଣ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ରଖିଛ?" ଏହି କଥା କହି, ସେ ଆକାଶରୁ ପୃଥିବୀକୁ ମାପିଲେ। ସେଠାରେ, ସେ ଏକ ରଥ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ପାଞ୍ଚ ରଥ ସମାନ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିଲା, ଏବଂ ଏହି ରଥ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକକୁ ବ୍ୟାପିଥିଲା। ରୈଭ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରି, ସେ ଏହି ମହା ଯୋଗୀକୁ ପ୍ରଣାମ କରି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ଆପଣ କିଏ? ଦୟାକରି କହନ୍ତୁ।" ସେ କହିଲେ—"ମୁଁ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଭାଇ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ମନସ୍ପୁତ୍ର; ମୋ ନାମ ସନତ୍କୁମାର, ମୁଁ ଜନସ୍ ଲୋକରେ ବସିଥିଲି।" "ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି, ଏହା ଭଲ ପାଇବାରୁ। ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଧନ୍ୟ, ବ୍ରହ୍ମା ବଂଶ ବୃଦ୍ଧି କରୁଥିବା ଶିଶୁ।" ରୈଭ୍ୟ କହିଲେ—"ଓ ଯୋଗୀଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଦୟାକରି ଦୟା କରନ୍ତୁ, ଏହି ତୀର୍ଥରେ କଣ କରିବା ଉଚିତ? କିପରି ମୁଁ ଧନ୍ୟ ହେଲି, ଆପଣ କହିଥିବା ପରି?" ସନତ୍କୁମାର କହିଲେ—"ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଧନ୍ୟ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ତୀର୍ଥରେ ତୁମେ ବେଦ ଅନୁସୂତିରେ ଦେବୋତ୍ତମ ତ୍ରପ୍ତି, ମନ୍ତ୍ର, ବ୍ରତ, ପାଠ ଏବଂ ମଣ୍ଡା ଦାନରେ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରୁଛ। ଶୁଣ—ଏକ ବିଶାଳ ନାମକ ରାଜା ଥିଲେ, ଯିଏ ବିଶାଳା ନଗରରେ ବସିଥିଲେ, ସେ ଧନ୍ୟ, ନିଶ୍ଚଳ, କିନ୍ତୁ ପୁତ୍ର ନଥିଲେ। ଏହି ବିଶାଳା ରାଜା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଖରେ ପୁତ୍ର ଚାହିଲେ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କହିଲେ— "ଗୟାକୁ ଯାଇ, ବହୁ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ, ରାଜା, ନିଶ୍ଚୟ ତୁମେ ପୁତ୍ର ପାଇବା; ସେ ଅନୁଦାନୀ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀର ଶାସକ ହେବେ।" ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କହିଥିବା ପରି, ବିଶାଳା ରାଜା ଖୁସି ହେଲେ, ଉଦ୍ୟମ କରି ଉତ୍ତମ ତୀର୍ଥକୁ ଗଲେ, ମାଘ ମାସରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ କ୍ରିୟା କଲେ। ସେ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଉଚିତ ରୀତିରେ ମଣ୍ଡା ଦେଲେ; ସେଠାରେ ଧଳା, ହଳଦିଆ, କଳା ରଙ୍ଗର ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଦେଖି, ରାଜା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ଏହା କଣ, ଆପଣମାନେ ଅନଦେଖା କରୁଛନ୍ତି? ସବୁ କଥା କହନ୍ତୁ, ମୋର ମନରେ ଜିଜ୍ଞାସା ଜନ୍ମ ନେଇଛି।" ଧଳା ଜଣେ କହିଲେ—"ମୁଁ ସୀତ, ତୁମ ପୂର୍ବଜ, ନାମ, ଆଚରଣ, କାର୍ଯ୍ୟରେ ଏହି। ଏହି ଲାଲ ରଙ୍ଗର ମୋର ପୂର୍ବଜ, କ୍ରୂର, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାକାରୀ, ଦୁଷ୍ଟ କର୍ମ କରିଥିଲେ।" "ଏହି ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଅଧିଶ୍ୱର ନାମକ, ତାଙ୍କର ପିତା, କଳା ଆଚରଣ ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟରେ। ଏହି କଳା ପୂର୍ବଜ ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ବହୁ ପ୍ରାଚୀନ ମୁନିମାନେ ମାରିଥିଲେ।" "ଏହି ଦୁଇ ଜଣେ, ମୋ ପୁତ୍ର, ମରି ରୌଦ୍ର ଏବଂ ଅବିଚି ନରକରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ।