ଚକ୍ରପାଟରୁ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇ, ଏକ ବିଶାଳ ନଦୀ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇଛି, ଯାହାର ପ୍ରସ୍ତ ଦଶ ଯୋଜନା ଓ ସେ ଉପରକୁ ବହୁଛି। ଏହି ନଦୀ ଅମରାବତୀ ନଗର ମଧ୍ୟରୁ ପାର୍ହୁଁଥିବା ବେଳେ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଚମକୁଛି; ଏହି ନଦୀ ଯେତେବେଳେ ଆକାଶକୁ ଢାକିଦେଉଛି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ତାରକାମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଏଠାରେ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ସମୟରେ, ଦିନ ଓ ରାତିର ସନ୍ଧିକ୍ଷଣରେ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦ୍ୱିଜ ଓ ଅଷ୍ଟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ବତମାନଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତି। ଏହି ଦ୍ୱିଜ ଚିହ୍ନିତ ପ୍ରଭାମୟ ଆଲୋକଟି ରୁଦ୍ର ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମଙ୍ଗଳମୟ ବୋଲି ଗଣାଯାଏ। ଏହି ଅଞ୍ଚଳରେ, ମେରୁ ପର୍ବତର ପୂର୍ବ ଦିଗରେ, ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ୱଳ ଅଞ୍ଚଳ ଅଛି, ଯାହା ପର୍ବତମାଳା ଦ୍ୱାରା ବେଷ୍ଟିତ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଧାତୁର ରୂପରେ ଚମକୁଛି। ସେଠାରେ ଅମରମାନଙ୍କର ନଗର ଅଛି, ଯାହା ପର୍ବତମାଳା ମଧ୍ୟରେ ଉଠିଛି, ଦେବତା, ଦାନବ, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ପ୍ରଉଡ଼ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଅପରାଜେୟ। ଏଠିର ଦେବାଳୟ ଓ ବୃହତ୍ ଦ୍ୱାରମାନେ ଜାମ୍ବୂନଦ ସୁନାର ତିଆରି। ଏହି ନଗରର ଉତ୍ତର ପୂର୍ବ ଅଞ୍ଚଳ ସୁଦୀପ୍ତିମୟ, ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ ଲୋକେ ଭରିଛି, ଶତାଧିକ ବିମାନ ମାଳିକା ଏଠି ରହିଛି। ଏଠି ଅନେକ ବଡ଼ ଜଳାଶୟ, ସଦା ଆନନ୍ଦ ଓ ମଙ୍ଗଳ, ଫୁଲ ଓ ପତାକା-ବ୍ୟାନରରେ ଶୋଭିତ। ଦେବ, ୟକ୍ଷ, ଅପ୍ସରା ଓ ଋଷିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମୃଦ୍ଧ ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟି ନଗର ଶୋଭା ପାଉଛି, ଯାହାକୁ ପୁରନ୍ଦରଙ୍କ ଅମରାବତୀ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଅମରାବତୀ ମଧ୍ୟଭାଗରେ ହୀରା ଓ ବୈଦୂର୍ୟ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ମଞ୍ଚ ଅଛି, ଯାହା 'ସୁଧର୍ମା' ସଭାବଳି ତିନି ଲୋକରେ ଖ୍ୟାତି। ସେଠି ସହସ୍ରନେତ୍ର ଶ୍ରୀମାନ୍, ଶଚୀପତି ଇନ୍ଦ୍ର, ସିଦ୍ଧ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବଗଣ ଦ୍ୱାରା ପରିବେଷ୍ଟିତ ରହନ୍ତି। ଏଠି ଭାସ୍କରଙ୍କ ଉତ୍ତମ ବଂଶଜ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ଅଧୀକ୍ଷକ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ। ଏହି ବିଶାଳ ଏବଂ ଗୁଣମୟ ନଗରର ବିଭିନ୍ନ ଦିଗରେ ବିଭିନ୍ନ ଦେବତାଙ୍କ ନଗର ଅଛି—ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଟେଜୋବତୀ, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ବୈବସ୍ବତ ଯମଙ୍କ ସଂୟମନୀ, ଦକ୍ଷିଣ ପଶ୍ଚିମେ ବିରୂପାକ୍ଷଙ୍କ କୃଷ୍ଣାବତୀ, ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ବରୁଣଙ୍କ ଶୁଦ୍ଧବତୀ, ଅତି ଉତ୍ତରେ ବାୟୁଙ୍କ ଗନ୍ଧବତୀ, ଏବଂ ଉତ୍ତର ପରେ ଗୁହ୍ୟକାଧିପତିଙ୍କ ମହୋଦୟା ଓ ଅଷ୍ଟମ ଅନ୍ତଃକ୍ଷେତ୍ରରେ ଈଶାନଙ୍କ ମନୋହରା, ଯାହା ନାନା ପ୍ରାଣୀ, ଫୁଲ, ଧାନ, ବନ ଓ ଆଶ୍ରମରେ ଶୋଭିତ। ଏହି ଦେବଲୋକ 'ସ୍ୱର୍ଗ' ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଏହି ମେରୁ ପରିକର୍ପର ମୂଳ, ମଧ୍ୟଭାଗ ହଜାର-ହଜାର ଯୋଜନା ଆୟତନରେ ବିସ୍ତୃତ। ଏଠି, ମେରୁ ପର୍ବତର ଆଧାର ଅଞ୍ଚଳ ଅଟାଲିଶ ହଜାର ଯୋଜନା ପରିଧିରେ ବିସ୍ତୃତ। ଏହି ଅସଂଖ୍ୟ ପର୍ବତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିଗରେ ଶୁଭ ପରିସୀମା ପର୍ବତ ଅଛି। ପୂର୍ବେ ଜଠର ଓ ଦେବକୂଟ, ଏହି ଦୁଇ ଦିଗ ଅନୁସାରେ ବିସ୍ତୃତ ଓ ଏହିମାନେ ଅଷ୍ଟଦିଗ ପରିସୀମା ପର୍ବତ। ମେରୁ ପର୍ବତ, ଯାହାକୁ 'ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପର୍ବତ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏହାର ଚାରି ଦିଗରେ ଚାରିଟି ବଡ଼ ଆଧାର ଅଛି, ଯେଉଁଥିରେ ପୃଥିବୀ ଓ ସପ୍ତଦ୍ୱୀପ ଅଚଳ ଓ ଅଚଞ୍ଚଳ ରହିଛି। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଆଧାର ଦଶ ହଜାର ଯୋଜନା ପ୍ରସ୍ତରେ ଅଛି, ତଳ ଓ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ଦୁଇଭାବରେ ନିର୍ମିତ, ହରିତଳ ରେଖା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ଏହିମାନେ ରାସିଙ୍ଗା ଓ ସୁନା ଦ୍ୱାରା ଭୂଷିତ, ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି ରହିଛି, ସିଦ୍ଧ ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଉଦ୍ୟାନ ରହିଛି। ମେରୁ ପୂର୍ବେ ମନ୍ଦର, ଦକ୍ଷିଣେ ଗନ୍ଧମାଦନ, ପଶ୍ଚିମେ ବିପୁଳ, ଉତ୍ତରେ ସୁପାର୍ଶ୍ୱ ଅଛି। ଏହି ଚାରିଟି ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ଚାରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୃକ୍ଷ ଅଛି, ଦେବ, ଦାନବ, ଅପ୍ସରା ଦ୍ୱାରା ସେବିତ, ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ। ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ଚୂଡ଼ାରେ ଦୀର୍ଘ ଶାଖା ଥିବା ପବିତ୍ର କଦମ୍ବ ବୃକ୍ଷ ଅଛି, ଯାହା ବଡ଼ ବଡ଼ ଫୁଲ, ପୁର୍ଣ୍ଣ ମଞ୍ଜରୀ ଓ ମଧୁର ଗନ୍ଧରେ ଶୋଭିତ, ସମସ୍ତ ଋତୁରେ ଫୁଲିଥାଏ। ଏହି ବୃକ୍ଷ ଚାରିପଟେ ଲୋକ ଓ ପ୍ରାଣୀ ଦ୍ୱାରା ଘେରିଥାଏ, ତାହାର ଗନ୍ଧ ହଜାର ଯୋଜନା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସାରିତ। ଏହି ବୃକ୍ଷକୁ 'ଭଦ୍ରାଶ୍ୱ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏହା ବର୍ଷା ପର୍ବତରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଯେଉଁଠାରେ ହୃଷୀକେଶ ସିଦ୍ଧମଣ୍ଡଳ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ। ଏହି ମଙ୍ଗଳମୟ କଦମ୍ବ ବୃକ୍ଷକୁ ବିଷ୍ଣୁ ହୟଗ୍ରୀବ ରୂପେ ଆସି, ଉତ୍ତମ ଚାମର ଲାଭ କଲେ, ପୁନଃପୁନଃ ଚୂଡ଼ାରେ ଆରୋହଣ କଲେ। ସେ ମହାପୁରୁଷ ଏହି ଅଞ୍ଚଳକୁ ଦେଖିଲେ, ତେଣୁ ତାଙ୍କ ନାମରେ ଏହା 'ଭଦ୍ରାଶ୍ୱ' ବୋଲି ପରିଚିତ। ଦକ୍ଷିଣ ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜିତ ଜାମ୍ବୁ ବୃକ୍ଷ ଅଛି, ଯାହା କ୍ଷଣେ କ୍ଷଣେ ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଦେଇଥାଏ, ବଡ଼ ଶାଖାରେ ଶୋଭିତ। ଏହାର ଫଳ ବିଶେଷ ମହାନ୍, ମିଠା, କୋମଳ ଓ ଅମୃତ ସଦୃଶ, ଯାହା ପର୍ବତ ଚୂଡ଼ାରେ ପଡ଼ିଥାଏ। ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ବତରୁ ଦିବ୍ୟ ଜାମ୍ବୁନଦୀ ନଦୀ ବହୁଛି, ଯାହା ଫଳର ରସ ନେଇଯାଏ। ସେଠାରୁ ଜାମ୍ବୁନଦ ସୁନା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯାହା ଅଗ୍ନିପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅପୂର୍ବ ଭୂଷଣ ଓ ପାପନାଶକ।