ମେରୁ ପର୍ବତକୁ ନେଇ ଏହି ଦିବ୍ୟ କଥା ଆମେ ଶୁଣିବାକୁ ପାଉଛୁ। ଏହି ପର୍ବତଟି ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ପୋଷଣ କରୁଥିବା ଅନେକ ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳୀ ଦ୍ୱାରା ଚାରିପାଖରେ ଘେରାଯାଇଛି, ଏବଂ ଏହାର ଚାରି ଦିଗରେ ଚାରି ଭିନ୍ନ ଅଞ୍ଚଳ ରହିଛି। ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଭଦ୍ରାଶ୍ୱ ଓ ଭାରତ ଅଞ୍ଚଳ, ପଶ୍ଚିମରେ କେତୁମାଳ, ଉତ୍ତରେ କୁରୁ ଅଞ୍ଚଳ ଅଛି, ଯାହା ପୁଣ୍ୟାତ୍ମାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପବିତ୍ର ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳୀ ଭାବରେ ପରିଚିତ। ମେରୁ ପର୍ବତର ମଧ୍ୟଭାଗ ଏକ ବୃତ୍ତାକାର ପଦ୍ମର ଗୋଟିଏ କର୍ଣ୍ଣିକା ପରି। ଏହି କର୍ଣ୍ଣିକା ହଜାର-ହଜାର ଯୋଜନ ବିସ୍ତୃତ ଏବଂ ନବ ଓ ଷଡ଼ ତନ୍ତୁ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଏହାର ଉଚ୍ଚତା ଚଉରାଶି ଯୋଜନ ଏବଂ ଏହି ତନ୍ତୁମାନେ ମଧ୍ୟ ଚାରିପାଖରେ ଖେଳି ରହିଛନ୍ତି। ଏହି ପଦ୍ମର ଅଞ୍ଚଳ ଏକ ଲକ୍ଷ ଯୋଜନ ଲମ୍ବା ଓ ଅଶୀ ଯୋଜନ ପ୍ରସ୍ତ ଅଟୁଟ ଅଟୁଟ ଚାରିଟି ପତ୍ର ଥିବା, ପ୍ରତ୍ୟେକ ପତ୍ର ଚଉଦ ଯୋଜନ ଆକାରର। ଏଠାରେ ଯାହାକୁ କର୍ଣ୍ଣିକା ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ତାହା ଶତଶଃ ମଣିର ପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗ ଓ ପ୍ରଭାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ। ଏହି କର୍ଣ୍ଣିକାର ଅନେକ ତନ୍ତୁ ଏବଂ ପତ୍ର ଅଛି, ସୁନାର ଓ ଲାଲ ରଙ୍ଗରେ ଶୋଭିତ, ହଜାର ଖଣ୍ଡ, ହଜାର ଗୁହା, ଏବଂ ହଜାର ଶତ ପତ୍ର ଥିବା ଏହି ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ପର୍ବତ ଭାବରେ ଅଛି। ଏହାର ଉପତ୍ୟକା ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ମଞ୍ଚ ମଣି ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ, ସ୍ଥଳୀ ଓ ଦ୍ୱାର ମଣି ଓ ସୁନାର ଅଳଙ୍କାରରେ ଭରିଆ। ଏଠାରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଚମତ୍କାରିକ ସଭା ଅଛି, ଯାହାକୁ 'ମନୋବ୍ରତି' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି ଓ ଋଷିମାନେ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ, ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଏଠାରେ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ଚମକୁଥିବା ଭଗବାନ ଈଶାନଙ୍କର ମହିମା ସ୍ପଷ୍ଟ ଅଟୁଟ ଅଟୁଟ ଦେଖାଯାଏ। ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ଉପହାର, ସମ୍ମାନ ଓ ପ୍ରଣାମ ଦେଇ ସମ୍ମାନିତ କରନ୍ତି। ଏଠାରେ, ଦିବ୍ୟ ହିସାବରେ ଗଣାଯାଉଥିବା ଦିନରେ, ମହାତ୍ମା ଏବଂ ପବିତ୍ର ମନବଳ ଥିବା ଲୋକମାନେ ନିଷ୍କଳଙ୍କ ଚରିତ୍ର ଓ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ ପାଳନ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଓ ଦେବପୂଜା କରି, ଗୃହସ୍ଥ ଧର୍ମରେ ଲିନ ଓ ଅତିଥି ସେବାରେ ଆସକ୍ତ ଥିଲେ। ଏହି ଶୁଦ୍ଧ କର୍ମରେ ଲିନ ଗୃହସ୍ଥମାନେ ନିର୍ମୋହ, ନିର୍ଲିପ୍ତ ଓ ଦାନ, ନିୟମ ଏବଂ ଦମ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପାପ ଦଗ୍ଧ କରିଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ବାସସ୍ଥାନ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଶୁଦ୍ଧ ଓ ନିର୍ମଳ ଲୋକ, ଏହି ଚରମ ଗତି, ଯାହା ସମସ୍ତ ଲୋକ ଉପରେ ଅଛି ଏବଂ ଚଉଦ ହଜାର ଯୋଜନ ଆକାରର। ଏହାଠାରୁ ଉପରେ ଏକ ଅନ୍ୟ ସୁନ୍ଦର, ଶ୍ୟାମଳ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ପର୍ବତ ଅଛି, ଯାହା କିଶୋର ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ଚମକୁଛି, ଏହା ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନର ଶିରା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ଏଠାରେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ମଣି ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ଗୃହ, ମଣିମୟ ଦ୍ୱାର ଓ ଚାରିପାଖରେ ମେରୁକୁ ଘେରି ରହିଛି। ଏଠାରେ 'ଚକ୍ରପଟ' ନାମକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ବତ ଅଛି, ଯାହାର ପରିଧି ତିରିଶି ହଜାର ଯୋଜନ, ଏବଂ 'ଜାରୁଧି' ନାମକ ପର୍ବତ, ଯାହାକୁ ଉତ୍ତର ଦିଗର ପର୍ବତମାନେ କୁହାଯାଏ। ଏବେ ଏହି ଉତ୍ତର ପର୍ବତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ମାଠ, ଉପତ୍ୟକା ଓ ହ୍ରଦଗୁଡ଼ିକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହିତ ଶୁଣ। ଚକ୍ରପଟରୁ ଏକ ଦଶ ଯୋଜନ ପ୍ରସ୍ତ ନଦୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯାହା ଉପରକୁ ବହି ମହାପୃଥିବୀରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ। ଏହି ନଦୀ ଅମରାବତୀ ନଗର ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରବାହିତ ହୋଇ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖାଯାଏ; ଏହି ନଦୀ ଯେତେବେଳେ ଆକାଶକୁ ଢାକି ଦେଉଛି, ସୂର୍ଯ୍ୟ-ଚନ୍ଦ୍ର-ତାରାମାନେ ମଧ୍ୟ ଲୁଚିଯାନ୍ତି। ଏଠାରେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ଓ ଦିନ-ରାତି ମିଳନ ସମୟରେ ସେବା କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଦ୍ୱିଜ ଓ ଅଷ୍ଟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ବତମାନଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତି। ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ ଚକ୍ରାକାର ଆଲୋକକୁ ରୁଦ୍ର ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଭାବେ ମନେ କରନ୍ତି। ଏହି ଅଞ୍ଚଳର ପୂର୍ବ ଦିଗରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତେଜସ୍ବୀ ଏବଂ ପ୍ରକାଶମାନ ପର୍ବତମାନେ ଘେରିଥିବା ଏକ ଦିବ୍ୟ ନଗର ଅଛି। ଏହି ନଗର ସମସ୍ତ ଅମରମାନଙ୍କର, ଏହା ପର୍ବତମାଳା ମଧ୍ୟରେ ଉଦିତ, ଯାହାକୁ ଦେବ, ଦାନବ, ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟ ଜୟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ଏଠାର ଦେବାଳୟ ଓ ଦ୍ୱାରଗୁଡ଼ିକ ଜାମ୍ବୁନଦ ସୁନାର ତିଆରି। ଏହି ନଗରର ଉତ୍ତର-ପୂର୍ବ ଅଞ୍ଚଳ ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଏଠାରେ ଅନେକ ଦୀପ୍ତିମାନ ଲୋକ ଓ ଶତଶଃ ବିମାନ ରହିଛି। ଏହି ନଗର ଅନେକ ଜଳାଶୟ, ଫୁଲ ଓ ଧ୍ୱଜପତାକା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ସଦା ଆନନ୍ଦ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ। ଦେବ, ଯକ୍ଷ, ଅପ୍ସରା ଓ ଋଷିମାନେ ଏହି ସୁନ୍ଦର ଓ ସମୃଦ୍ଧିଶାଳୀ ପୁରକୁ ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ କରିଛନ୍ତି। ଏହି ପୁରକୁ ପୁରନ୍ଦରଙ୍କ (ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ) ଅମରାବତୀ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଅମରାବତୀର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ହୀରା ଓ ବୈଦୂର୍ୟ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି 'ସୁଧର୍ମା' ସଭା ଅଛି, ଯାହା ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଏଠାରେ ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ର, ଶଚୀପତି, ସିଦ୍ଧ ଓ ଦେବମାନେ ସହିତ ବସିଥାନ୍ତି। ଏଠାରେ ଭାସ୍କରଙ୍କର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବଂଶ ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ଅଧିପତି ସ୍ଥିତ। ଏହି ନଗରର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିଗରେ ବିଭିନ୍ନ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ ଅନେକ ନଗର ଅଛି। ତେଉଁ ଦିଗରେ ହୁତାଶ (ଅଗ୍ନି)ଙ୍କର 'ତେଜୋବତୀ', ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିଗରେ ବୈବସ୍ବତଙ୍କ 'ସଂୟମନୀ', ତୃତୀୟ ଦିଗରେ ବିରୂପାକ୍ଷଙ୍କ 'କୃଷ୍ଣାବତୀ', ଚତୁର୍ଥ ଦିଗରେ ବରୁଣଙ୍କ 'ଶୁଦ୍ଧବତୀ', ପଞ୍ଚମ ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ବାୟୁଙ୍କ 'ଗନ୍ଧବତୀ', ଏବଂ ଉତ୍ତରତମ ଦିଗରେ ଗୁହ୍ୟକପତିଙ୍କ 'ମହୋଦୟା' ନଗର ଅଛି। ଅନ୍ତିମ ଭିତର ଦିଗରେ ମହାତ୍ମା ଈଶାନଙ୍କର 'ମନୋହରା' ନଗର ଅଛି, ଯାହା ଅନେକ ପ୍ରକାର ପ୍ରାଣୀ, ଫୁଲ, ଧାନ, ଅରଣ୍ୟ ଓ ଆଶ୍ରମ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ଏହି ସମସ୍ତ ଦେବଲୋକ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଏବଂ 'ସ୍ଵର୍ଗ' ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।