ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲି, "ଆପଣ କିଏ? ଏହି ପୁରୁଷମାନେ କିଏ ଥିଲେ ଯେ ଏଠାରୁ ଚାଲିଗଲେ? ଆପଣଙ୍କର ଏଠାରେ କଣ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ? ମୋତେ କହନ୍ତୁ, ହେ ମନୁଷ୍ୟମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।" ତାହାପରେ ସେ ବ୍ୟକ୍ତି କହିଲେ, "ଏହି ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଯାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଆଦିତ୍ୟମାନେ; ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଥିବା, ତେଣୁ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଯାଆନ୍ତି, ହେ ଭବ।" "ବ୍ରହ୍ମା ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି; ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ, ଏହି ପୁରୁଷମାନେ ସୃଷ୍ଟିର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଯାଆନ୍ତି—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ, ହେ ଦେବ।" ତାହାପରେ ଶମ୍ଭୁ ପଚାରିଲେ, "ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଆପଣ ଏହି ସବୁ କିପରି ଜାଣନ୍ତି? କିଏ ନାମରେ ଏହି ସବୁ ପରିଚିତ? ମୋତେ କହନ୍ତୁ, ମୁଁ ଜାଣିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ।" ଏପରି ରୂଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନରେ, ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ମୁଁ ନାରାୟଣ, ନିତ୍ୟ ଦେବ, ଜଳ ଉପରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିବା।" "ମୁଁ ତୁମକୁ ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଉଛି; ଭଲଭାବେ ମୋତେ ଦେଖ।" ସେଉଁଠି କହିଥିବା ସାଥିରେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲି। ସେ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଅଙ୍ଗୁଠି ପରି ଛୋଟ ଦେଖିଲି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତୀବ୍ର ତେଜ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତାଙ୍କର ନାଭିରେ ଏକ ପଦ୍ମ ଥିଲା। ସେଠାରେ ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖିଲି, ଏବଂ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଥିଲି; ସେଉଁଠି ଏହି ମହାପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖି, ମୋର ମନେ ଅନନ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ହେଲା, ଏବଂ ମୋର ମନ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଉନ୍ମୁଖ ହେଲା, ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ। ହେ ପୁଣ୍ୟଶ୍ଳୋକ, ସେ ଦେହ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିବା ବେଳେ, ମୁଁ ଭକ୍ତି ଓ ତାପୋବଳରେ ତାଙ୍କର କୃତ୍ୟ ଚିନ୍ତନ କରି ଏହି ସ୍ତୁତି ରଚନା କରି ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲି। ତାପରେ ରୂଦ୍ର କହିଲେ, "ଅନନ୍ତ, ଶୁଦ୍ଧମନା, ବିବିଧ ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ହଜାର ବାହୁ ବିଶିଷ୍ଟ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ହଜାର କିରଣରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ବିଶାଳ ଦେହଧାରୀ, ଶୁଦ୍ଧ କର୍ମ କରୁଥିବା—ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ।" "ଶମ୍ଭୁ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଦୁଃଖ ହରଣକାରୀ, ତୁମର ତେଜ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ପବନକୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ; ଚକ୍ରଧାରୀ, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ଧାରକ, ନିତ୍ୟ ପାପରହିତ, ସଦା ଦେବମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି—ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ।" "ଆଦିହୀନ ଦେବ, ଅଚ୍ୟୁତ, ଶେଷ ମୁଣ୍ଡିତ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ନାଥ, ବିଶ୍ବବ୍ୟାପୀ, ପ୍ରାଣୀପତି, ମହାପତି, ପବନେଶ୍ୱର, ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ଜଗତ୍ପତି, ଭୂପତି, ବିଶ୍ୱପତି—ମୋର ନିତ୍ୟ ପ୍ରଣାମ।" "ଓ ଜଳର ନାଥ, ନାରାୟଣ, ବିଶ୍ୱର ଉପକାରୀ, ଭୂପତି, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ସର୍ବବିଦ୍ୟମାନ; ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଚ୍ୟୁତ, ମହାବୀର, ବିଶ୍ୱବ୍ୟାପୀ, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ରୂପ, ଅମୃତ, ଅକ୍ଷୟ—ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ।" "ନାରାୟଣ, ତୁମର ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଚକ୍ର ଅଗ୍ନିର ଶିଖାକୁ ରୋକେ, ସମସ୍ତଦିଗରେ ମୁହଁ, ଦେବମାନଙ୍କ ଦୁଃଖ ହରଣକାରୀ, ଅମୃତ, ଅକ୍ଷୟ; ମୁଁ ଶରଣାଗତ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ହେ ଅଚ୍ୟୁତ।" "ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ତୁମର ଅନେକ ମୁହଁ ମୁଁ ଦେଖୁଛି, ମଧ୍ୟରେ ପୁରାତନ ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମୂଳ; ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ, ହେ ପିତାମହ।" "ଅନେକ ଜନ୍ମର ଚକ୍ରରେ, ହେ ଦେବଦେବ, ତୁମେ କେବଳ ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖାଯାଉଛ, ଯେଉଁମାନେ ନିଶ୍ଚଳ ଜ୍ଞାନରେ ଶୁଧ୍ଧ ହୃଦୟ ଧାରଣ କରନ୍ତି—ତେଣୁ ମୁଁ କାହିଁକି ତୁମକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି?" "ଯିଏ ତୁମକୁ ପ୍ରକୃତି ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା ବୋଲି ଜାଣେ, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜାଣେ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ତୁମର ଗୁଣମାନେ ସ୍ପଷ୍ଟ କରିବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, କାରଣ ତୁମର ବିଶାଳ ରୂପ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୂକ୍ଷ୍ମ।" "ତୁମେ ବାଣୀ, ମନ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କର; କାର୍ମିକ ବନ୍ଧନରେ ପଡ଼ନାହଁ; ଏକ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବନ୍ଧା ନୁହଁ; ଜଗତର ବନ୍ଧନ ତୁମକୁ ପ୍ରଭାବିତ କରିପାରେନି—ତେଣୁ, ହେ ଦେବଦେବ, କିପରି ତୁମକୁ ଜାଣିପାରିବି?" "ତୁମର ଯେହି ରୂପ ପ୍ରକଟ ଓ ଅପ୍ରକଟ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଏହି ଶୁଦ୍ଧମନା ଲୋକମାନେ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ସଂସାର ବନ୍ଧନ କାଟି ଦେଖିପାରନ୍ତି; ତାପରେ ତୁମକୁ ଚାରି ବାହୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଭାବେ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।" "ତୁମର ସେହି ଅଦ୍ଭୁତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରୂପ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ଜାଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ; ଏହି କାରଣରୁ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ତୁମର ପୁରାତନ ରୂପକୁ, ତୁମର ଅବତାର କଥାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ଭାବେ, ପୂଜନ କରନ୍ତି।" "ମହାନ, କମଳାସନ ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତୁମର ରୂପ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ମୁଁ, ତାପୋବଳରେ ଶୁଧ୍ଧ, ତୁମକୁ ପୁରାତନ ଋଷି, ପ୍ରଥମ ପ୍ରାଣୀ ଭାବେ ଜାଣେ।" "କମଳାସନ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ମୋର ପିତା ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସେ ପ୍ରାଚୀନମାନଙ୍କର ମୂଳ ବୋଲି ଅନେକେ କହନ୍ତି; ତଥାପି, ମୋ ପରି ଏକଜଣ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଜାଣିପାରିନାହିଁ—ଯେଉଁମାନେ ତାପସ୍ୟା ଶୂନ୍ୟ, ସେମାନେ ତୁମକୁ ବୁଝିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।" "ଦେବ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଜାଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ; ଯେଉଁ ଅଜ୍ଞାନୀମାନେ ତୁମପ୍ରତି ଭକ୍ତିହୀନ, ସେମାନେ ଜ୍ଞାନ ଚାହିଁଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କର ମନରେ ଜ୍ଞାନ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏନାହିଁ, ବେଦ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, ଯଦିଓ ସେମାନେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।" "ପ୍ରଭୁ, ବେଦବିଦ୍ ଲୋକମାନେ ଅନେକ ଜନ୍ମରେ, ତୁମର କୃପାରେ ବିବେକ ଲାଭ କରନ୍ତି; ଯିଏ ତୁମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ସେ ପାଇଁ ମାନବ ଜୀବନ, ଦେବ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କର ପଥ, କିମ୍ବା ମୋକ୍ଷ ନାହିଁ।" "ତୁମେ ଭାବରେ ବିଷ୍ଣୁ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୂକ୍ଷ୍ମ; ତୁମେ ମଧ୍ୟ ସ୍ଥୂଳ, ସମସ୍ତ କର୍ତ୍ତବ୍ୟର ସମାପ୍ତି; ଦେବ, ତୁମେ ସ୍ଥୂଳ ଓ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ସହଜରେ ପ୍ରାପ୍ତ, କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ବିରୋଧ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନରକକୁ ପଡ଼ନ୍ତି।" "ତୁମେ ଏହି ବିଶ୍ୱରେ ବିଦ୍ୟମାନ, ଆକାଶ, ଆତ୍ମା, ଚନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ପୃଥିବୀ, ବାୟୁରେ ବ୍ୟାପିଥିବା; ପଞ୍ଚ ଭୂତ ଅନୁସାରେ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ତୁମର ନିଜ ସ୍ୱଭାବ ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଛି।" "ପ୍ରଭୁ, ଏହି ମୋର ସ୍ତୁତିକୁ ଗ୍ରହଣ କର, ଏହା ତୁମର ଭକ୍ତଙ୍କ ଠାରୁ; ତୁମେ ଯେପରି ଆଦେଶ ଦେଉଛ, ସୃଷ୍ଟି କର; ଏବଂ ମୋତେ ସର୍ବଜ୍ଞତା ଦିଅ। ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ।