ସେଠି ଅନେକ ପ୍ରକାର ଲଟସ୍ ଓ ଜଳଶୀର ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା, ଯାହା ଚର୍ଚ୍ଚିତ ହେଉଥିଲା ବିଭିନ୍ନ ପକ୍ଷୀମାନେର ମିଳିତ ରବିରେ। ଲଟସ୍ ପତ୍ରରେ ବସିଥିବା ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ ଗୁଞ୍ଜନ କରୁଥିଲେ, ଏହି ଗୁଞ୍ଜନ ମନେ ହେଉଥିଲା ଏକ ମନୋହର ସଙ୍ଗୀତ। ସେଠିରେ କାଇଲାସ ପର୍ବତର ଶିଖର ସଦୃଶ ଘରମାନେ ନଦୀକୁଳରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା, ଯାହା ମୂଲ୍ୟବାନ ଲଟସ୍ ଦ୍ୱାରା ସଜିତ ଥିଲା, ଏବଂ ସେଠି ଧନ୍ୟ ଲୋକମାନେ ବସିଥିଲେ, ଦ୍ୱିଜ ଋଷିମାନେ ଓ ଦେବମାନେ ଏହାକୁ ଆଦର କରୁଥିଲେ। ଏଠିରେ ଲଟସ୍ ମଧୁମକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ଓଜନରେ ବଙ୍କିଯାଇ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା, ସେଠି ଜଳରେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ମନୋରମ ସ୍ୱରରେ ବେଦର ଅଦ୍ଭୁତ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଶରୀର ଧଳା ଲଟସ୍ ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଭୂଷିତ ଥିଲା, ଉପର ଅଂଶରେ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଥିଲା, ଚାରିପାଖରେ ଅନେକ ପକ୍ଷୀ ଉଡ଼ୁଥିଲେ। ଏପରି ଅନେକ ଜଳାଶୟରେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ପୁରାତନ ଯଜ୍ଞ କ୍ରିୟା କରୁଥିଲେ। ମୁଁ ସେଠି ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଚାଲିବା ସମୟରେ ଅନେକ ଦିବ୍ୟ ନାରୀମାନଙ୍କ ଦଳ ଦେଖିଲି, ଏବଂ ଏହିପରି ଭାବରେ ଅନେକ ବିଦ୍ୟାଧରା କନ୍ୟାମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ ସେଠି ସ୍ନାନ କରୁଥିଲେ। ପରେ, ମୁଁ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଯାଉଥିଲି, ରାଜା, ମୁଁ ଏକ ଅତି ଶୁଭ୍ର ଜଳ ଭରା ଅନ୍ୟ ଏକ ଦର୍ଶନୀୟ ଜଳାଶୟ ଦେଖିଲି; ଯେପରି ଆଗରୁ ଦେଖିଥିଲି, ତାହାର କୂଳରେ ଏକ ଝୋପଡ଼ି ଦେଖିଲି। ମୁଁ ଏହି ଝୋପଡ଼ିକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ଏକ ତପସ୍ୱୀଙ୍କୁ ଏକ ସ୍ଥାନରେ ଦେଖିଲି; ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଆଗକୁ ଗଲି, ସେ ମୁଁକୁ ହସି କହିଲେ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଅପୂର୍ବ। ସେ କହିଲେ: “ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ଆଗରୁ ମୋତେ ଦେଖିଛ, ତଥାପି ଚିହ୍ନିପାରୁନାହିଁ? କାହିଁକି ଏହି ଜଗତକୁ ତୁମେ ଭ୍ରମିତ ଭାବରେ ଦେଖୁଛ?” “ଏହି ଜଗତ, ଯାହାକୁ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେଖି ନାହାନ୍ତି, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଏହାକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଛି, ଦ୍ୱିଜମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ସ୍ନେହରୁ। ଦେଖ, ମୋ ଜଗତର ସମ୍ପଦ: ଦହି ଓ ଦୁଧରେ ପ୍ରବାହିତ ନଦୀ, ଘୀ ଭରା ଝିଲିମାନେ। ଘରମାନେର ଥାମ ଶୁଦ୍ଧ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଓ ମଣିରେ ତିଆରି, ଭୂମି ମଣିରେ ଭରି ତିଆରି, ପଦ୍ମରାଗ ଶିଳା ସଦୃଶ ଚମକୁଥିଲା, ପାରିଜାତ ଫୁଲରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏଠି ଯକ୍ଷ ଓ କିନ୍ନରମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଘୁଞ୍ଚୁଥିଲେ।” ଏପରି ତପସ୍ୱୀଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲି, ରାଜା, ମୋ ହୃଦୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ମୁଁ କହିଲି: “ମହାମନ୍ୟ, ତୁମର ଜଗତ ସମସ୍ତ ଜଗତମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଜଗତମାନେ ଦେଖିଛି, କିନ୍ତୁ ଏହି ଜଗତ ମୋ ପାଖରେ ନୂତନ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଛି, ଧନ, ତେଜ, ଶକ୍ତି, ରତ୍ନମୟ ପାଲେସର ଆକାରରେ। ଶୁଭ୍ର ଝିଲି ଓ ପବିତ୍ର ଜଳାଶୟ, ଏବଂ ବିଶେଷ କରି ଲଟସ୍ ଦ୍ୱାରା ତୁମର ଜଗତ ଦେଖିଛି, ଏହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ। କିପରି ଏପରି ଜଗତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଏବଂ କିପରି ତୁମେ ଏଠି ଏପରି ଭାବରେ ବସିଛ? ଏହାର କାରଣ କ'ଣ, ଏବଂ କିଏ ତୁମେ, ମହାତ୍ମା?” “ମୁଁ କିପରି ଇଲାବୃତ କ୍ଷେତ୍ରର ଏକ ଝିଲି କୂଳରେ ତୁମକୁ ଦେଖିଲି? ଏହି ଝିଲି, ଝୋପଡ଼ି, ଏହି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାଲେସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଗତରେ ତୁମର ସ୍ଥାନ କ'ଣ?” ମୋ ପ୍ରଶ୍ନ ପରେ ତପସ୍ୱୀ ଯଥାଘଟିତ କଥା କହିଲେ: “ମୁଁ ନାରାୟଣ, ଜଳର ଆକାରରେ ଶାଶ୍ୱତ ଦେବତା, ଯିଏ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ, ତିନି ଲୋକ ଏବଂ ଚଳ-ଅଚଳ ସମସ୍ତକୁ ବ୍ୟାପି ରହିଛି। ତୁମେ ଦେଖିଥିବା ପରମେଷ୍ଠିନ୍ ଭଗବାନର ଏହି ଆକାର ମୁଁ, ମୁଁ ଭାରୁଣ ନାମରେ ପରିଚିତ, କିନ୍ତୁ ଏକାଠି ଏହି ପରମ ନାରାୟଣ। ଆଗରୁ ସାତ ଜନ୍ମ ଧରି ତୁମେ ମୋତେ ଉପାସନା କରିଥିଲ, ଏହି କାରଣରୁ ତିନି ଲୋକ ନଶ୍ଟ ହେଲା ବେଳେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଚୟନ କରିଛି।” ଏପରି କହିବା ପରେ, ମୋ ଚକ୍ଷୁ ନିଦ୍ରାରେ ଭରି ଥିଲା, ମୁଁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲି, କିନ୍ତୁ ଏହି ମୂହୂର୍ତ୍ତରେ ମୁଁ ପୁନଃ ଉଠିଗଲି। ରାଜା, ମୁଁ ଦେଖିଲି ଏହି ତପସ୍ୱୀ ଓ ସେହି ସହର, ପରେ ମୁଁ ମେରୁ ପର୍ବତର ଶିଖରରେ ନିଜକୁ ଦେଖିଲି। ମୁଁ ସାତ ମହାସାଗର, ପ୍ରଧାନ ପର୍ବତ ଶୃଙ୍ଗ ଓ ସାତ ଦ୍ୱୀପ ସହିତ ପୃଥିବୀ ଦେଖିଲି। ଏଯାଁ ଅଜନ୍ତି, ମୁଁ ଏଠି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜଗତର ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ରହିଛି; ମୋ ଚିନ୍ତା ଏହି, “କେବେ ମୁଁ ଏହି ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବି?” ଏଭଳି, ରାଜା, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କଥା ଓ ପରମ ଭଗବାନ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ମୋ ଦେହର ଘଟଣା କଥା ଏକାଠି କହିଛି; ଆଉ କ'ଣ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛ? ଭଦ୍ରାଶ୍ୱ କହିଲେ: “ମହାତ୍ମା, ତୁମେ ଏହି ଲୋକ ଦେଖିନଥିବାବେଳେ କ'ଣ କରିଥିଲ? କିଏ ଉପବାସ, ତପ, କି ଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟ କରି ଏହି ଲୋକ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲ?” “ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରିବା ଛଡ଼ା, କ'ଣ ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଆଶା କରିପାରିବ? ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଲେ, ସମସ୍ତ ଲୋକ ମାନେ ହାତରେ ଥିବା ପରି ମିଳିଯାଏ।” ଏପରି ଭାବି, ରାଜା, ମୁଁ ଶତ ବର୍ଷ ଧରି ନିତ୍ୟ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ବହୁ ଦାନ ଦେଇ ଯଜ୍ଞ କରି ଉପାସନା କରିଥିଲି। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ରାଜା, ମୁଁ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯଜ୍ଞ ମୂର୍ତ୍ତି ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିଲି, ଦେବମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଆଗମନ କରିଥିଲେ। ଯେପରି ଦେବମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ତାଙ୍କର ସ୍ଥାନରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ, ସେହି ସମୟରେ ବୃଷଧ୍ୱଜ ଧରିଥିବା ପ୍ରଭୁ ଆଗମନ କଲେ। ମହାଦେବ, ତିନି ଚକ୍ଷୁ, ନୀଳ ଓ ଲାଲ୍ ରଙ୍ଗରେ, ବିରୂପାକ୍ଷ, ଭୟଙ୍କର ଆକାରରେ ପରମେଷ୍ଠି ଭାବେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବ, ଋଷି ଓ ମହାନାଗମାନେ ଏକଠି ହେଉଥିବା ଦେଖି, ଧନ୍ୟ ସନତ୍କୁମାର, ଯିଏ ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ଆଗମନ କଲେ। ସେ, ଏକ ଧୂଳି ଗଣା ରଥରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ, ଏବଂ ଭୂତ, ଭବିଷ୍ୟତ୍ ଓ ବର୍ତ୍ତମାନ ଜାଣିଥିଲେ। ସେ ଆସି Rudraଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ; ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ତାଙ୍କ ସମୀପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲି। ସମସ୍ତ ଦେବ, ନାରଦ, ସନତ୍କୁମାର, ରୁଦ୍ର ଏକଠି ହୋଇଥିବା ଦେଖି, ମୋ ମନରେ ଚିନ୍ତା ଆସିଲା: ରାଜା, ଏମାନେ ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ଯଜ୍ଞରେ ପୂଜିତ ହେବାଯୋଗ୍ୟ, ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତୃପ୍ତ କରିବା ପାଇଁ କିଏ ପୂଜିତ ହେବା ଉଚିତ?