ମୁଁ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେବାକୁ ଦେଖି, ଏକ ମହାଋଷି ହୁଁକାର ଦେଲେ। ସେ ଶବ୍ଦରୁ ପଞ୍ଚଟି ଅପୂର୍ବ କନ୍ୟା ଭୂମିକୁ ଭେଦ କରି ଏକ ଅନ୍ତର୍ଧାରାରୁ ବାହାରିଆସିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଏକ କନ୍ୟା ମୋତେ ସୁନାର ଆସନ ଆଣି ଦେଲେ, ଅନ୍ୟ ଏକ କନ୍ୟା ତାଙ୍କର ହାତରେ ଜଳ ଧରି ମୋତେ ଦେଲେ। ତୃତୀୟ କନ୍ୟା ମୋର ପାଦ ଧରି ଧୋଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଅନ୍ୟ ଦୁଇଜଣ ମୋର ପାଖରେ ଉଭୟପାର୍ଶ୍ୱରେ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ଏକ ହସ୍ତପଂଖା ଧରିଥିଲେ। ପୁଣି, ମହାତପସ୍ବୀ ଏକ ହୁଁକାର ଦେଲେ। ସେ ଶବ୍ଦରୁ ଏକ ସୁନାର ତାସ୍ତର, ଏକ ଯୋଜନ ପ୍ରସ୍ତାର, ପ୍ରକଟ ହେଲା। ଏକ ମକର ଏହି ଝିଲିରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହେଲା। ସେ ତାସ୍ତରରେ ଶୁଭା ଅନେକ କନ୍ୟା ଏକ ଏକ ସୁନାର କଳଶ ଆଣି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଏହା ଦେଖି ଋଷି ମୋତେ କହିଲେ: "ଏହି ସମସ୍ତ ତୋ ପ୍ରସ୍ଥାନ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ; ଏହି ତାସ୍ତରରେ ପ୍ରବେଶ କରି ସ୍ନାନ କର।" ତାଙ୍କ ଉପଦେଶ ପାଇଁ, ମୁଁ ସେ ଝିଲିରେ ପ୍ରବେଶ କଲି; ଏହି କ୍ଷଣରେ ତାସ୍ତର ଜଳ ତଳକୁ ତଳିଗଲା। ମୁଁ ଜଳରେ ବିଲୀନ ହେବାକୁ ଭାବି, ଉପରକୁ ଉଠି ଏକ ଅଦୃଶ୍ୟ ଜଗତ ଦେଖିଲି, ଯାହା ପୂର୍ବେ କେବେ ଦେଖିନଥିଲି। ଏଠାରେ ଏକ ବିଶାଳ ଏବଂ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନଗର ଦେଖିଲି, ଉତ୍ତଳ ରାସ୍ତାରେ ଶୁଦ୍ଧ ମନ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ, ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ନିଷ୍କଳଙ୍କ, ପୁରୁଣା ରାଜାମାନେ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠ ହୋଇ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ସେଠି ଏକ ଦୁର୍ଗମ ନଗର ଦେଖିଲି, ଯାହା ସାଧାରଣ ଜୀବନରେ ଅଗମ୍ୟ, ଏହା ଅତି ଗଭୀର ପାତାଳରେ ଥିଲା, ଧଳାବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ଲୋକମାନେ ନୂସ୍ ଧରିଥିଲେ, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ହାତୀ ଏବଂ ଘୋଡା ଦଳରେ ଘିରିଥିଲା। ଏଠି ଅନେକ ପଦ୍ମ ଏବଂ ଶାଳୁକ ପ୍ରଚ୍ଛଦିତ ଝିଲି ଥିଲା, ଅନେକ ପକ୍ଷୀର ଗୁଞ୍ଜନ ଥିଲା; ମଧୁମାକୁ ଗୁଞ୍ଜନ ଏହି ପଦ୍ମପତ୍ର ଉପରେ ଅନେକ ରାଗ ଗାଉଥିଲା। ତଟରେ କୈଳାସ ଶିଖର ଦେଖିବା ପରି ଘର ଥିଲା, ମୂଲ୍ୟବାନ ପଦ୍ମ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଧନ୍ୟଜନ ରହୁଥିଲେ, ଦ୍ୱିଜ ଋଷି ଏବଂ ଦେବମାନେ ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ପଦ୍ମ ମଧୁମାକୁ ଭାରରେ ତଟାଉଥିଲା; ଝିଲିରେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ବେଦ ମନ୍ତ୍ର ପାଠ କରୁଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ଶରୀର ଧଳା ପଦ୍ମମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ଉପରବସ୍ତ୍ର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ଅନେକ ପକ୍ଷୀ ଏଠି ରହୁଥିଲେ; ଅନେକ ଝିଲିରେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ପୂର୍ବଦିନ ଯଜ୍ଞ କ୍ରିୟା କରୁଥିଲେ। ମୁଁ ସେଠି ଝିଲି ମଧ୍ୟରେ ଘୁଞ୍ଚି, ଅନେକ ଦେବୀ କନ୍ୟା ଦଳ ଦେଖିଲି, ଏବଂ ଏହିପରି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭିଦ୍ୟାଧର କନ୍ୟାମାନେ ଏଠି ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଆସିଥିଲେ। ଏପରି ଘୁଞ୍ଚି ମୁଁ ଏକ ଅନ୍ୟ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଝିଲି ଦେଖିଲି, ଶୁଦ୍ଧ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ତାହାର ତଟରେ ପୂର୍ବର ପରି ଏକ ଟେଣ୍ଟ ଦେଖିଲି। ମୁଁ ଏହି ଟେଣ୍ଟକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଏକ ତପସ୍ବୀକୁ ଏକ ସ୍ଥାନରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଦେଖି, ନମସ୍କାର କଲି। ସେ ମଧୁର ହସି କରି କହିଲେ: "ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଆଗରୁ ଦେଖିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଚିହ୍ନିପାରୁନାହିଁ କି? ଏହି ଜଗତକୁ ତୁମେ ଭ୍ରମରେ ଦେଖୁଛ କି?" "ଏହି ଜଗତ, ଯାହାକୁ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିନାହାନ୍ତି, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଆସ୍ଥାରେ ପ୍ରକାଶ କରିଛି। ଦେଖ, ମୋ ଜଗତର ସମ୍ପଦ: ଦହି ଏବଂ ଦୁଧର ନଦୀ, ଘିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଝିଲି। ଘରର ସ୍ତମ୍ଭ ସୁନା ଏବଂ ମଣିରେ ତିଆରି, ଭୂମି ମଣିରେ ଭରି, ପଦ୍ମରାଗ ପରି ଚମକୁଛି, ପାରିଜାତ ଫୁଲରେ ଭରି, ଯକ୍ଷ ଏବଂ କିନ୍ନରମାନେ ଏଠି ଘୁଞ୍ଚିବା।" ଏପରି ତପସ୍ବୀ କହିବାକୁ, ମୋର ହୃଦୟ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ଭରିଗଲା, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲି: "ଓ ପୂଜ୍ୟ, ତୁମର ଜଗତ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ। ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଜଗତ ଦେଖିଛି। କିନ୍ତୁ ଏହି ଜଗତ ମୋ ପାଇଁ ନୂତନ ଭାସିଛି, ଧନ, ଶ୍ରୀ, ଶକ୍ତି ଏବଂ ରାଜପ୍ରାସାଦର ମଣିରେ ଭରି।" "ପବିତ୍ର ଝିଲି, ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ନାନକୁଳ, ବିଶେଷ କରି ପଦ୍ମରେ ଭରି, ମୁଁ ତୁମର ଜଗତ ଦେଖିଛି, ଏହା ଆଶ୍ଚର୍ୟଜନକ।" "ଏପରି ଜଗତ କିପରି ହେଲା, ଏବଂ ତୁମେ କିପରି ଏଠି ନିଷ୍ଠ ହୋଇଛ? ଏହାର କାରଣ କହ, ତୁମେ କିଏ, ଓ ଋଷିଶ୍ରେଷ୍ଠ?" "ମୁଁ ଇଲାବୃତ ଭୂମିରେ ଏକ ଝିଲି ତଟରେ ତୁମକୁ କିପରି ଦେଖିଲି? ସେ ଝିଲି, ସେ ଟେଣ୍ଟ, ଓ ଋଷି, ଏହି ସୁନାର ରାଜପ୍ରାସାଦର ଜଗତରେ ତୁମର ସ୍ଥାନ କଣ?" ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାକୁ, ସେ ମହାତପସ୍ବୀ ମୋତେ ଯଥାଘଟିତ କଥା କହିଲେ। "ମୁଁ ନାରାୟଣ, ଜଳର ଆକାରରେ ନିତ୍ୟ ଦେବତା; ଯେଉଁଥିରେ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ, ତିନି ଲୋକ, ଚଳାଚଳା ଏବଂ ଅଚଳା ଏହାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ।" "ତୁମେ ଦେଖିଥିବା ପରମେଷ୍ଠିନ୍ ଦେବତାର ଏହି ଆକାର; ମୁଁ ଭାରୁଣ ନାମରେ ପରିଚିତ, କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟରେ ପରମ ନାରାୟଣ।" "ପୂର୍ବରେ ତୁମେ ମୋତେ ସାତ ଜନ୍ମ ସେବା କରିଥିଲ; ତେଣୁ ତିନି ଲୋକ ନଶ୍ଟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକାକି ଚୟନ କରିଛି।" ଏପରି କହିବାକୁ, ମୋର ଚକ୍ଷୁ ନିଦ୍ରାରେ ଭାରି ହୋଇ, ଭୂମିରେ ପଡିଗଲି; କିନ୍ତୁ ସେହି କ୍ଷଣରେ ଉଠିଗଲି। ମୁଁ ଦେଖିଲି, ସେ ଋଷି ଏବଂ ସେ ନଗର; ପରେ, ମୁଁ ମେରୁ ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ନିଜକୁ ଦେଖିଲି। ମୁଁ ସାତ ସାଗର, ପ୍ରଧାନ ପର୍ବତ ଶ୍ରେଣୀ, ଏବଂ ଭୂମିର ସାତ ଦ୍ଵୀପ ଦେଖିଲି। ଏପରି ଦିନ ଆଜି ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ସେ ପରମ ଜଗତରେ ଧ୍ୟାନ କରୁଛି; ମୁଁ ଭାବୁଛି, "ମୁଁ କେବେ ସେ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବି?" ଏପରି, ଓ ରାଜା, ମୁଁ ତୁମକୁ ପରମେଷ୍ଠିନ୍ ଦେବତା ବିଷୟରେ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଗଥା ଏବଂ ମୋର ଶରୀର ଉପରେ ଘଟିଥିବା କଥା କହିଛି; ଆଉ କଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ଭଦ୍ରାଶ୍ବ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ସେ ଜଗତ ଦେଖିନଥିବାବେଳେ କଣ କରିଥିଲ? କି ଉପବାସ, ତପ, କି ଧର୍ମ କରିଥିଲ?" "ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ଉପାସନା ନ କରି, କେଉଁ ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ଲୋକମାନେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାକୁ ଚାହେ? ହରିଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ, ସମସ୍ତ ଲୋକ ହସ୍ତମୁଦ୍ରାରେ ରହିଥାଏ।" ଏପରି ଭାବି, ମୁଁ ନିତ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଶତ ବର୍ଷ ଯଜ୍ଞ ଏବଂ ଦାନରେ ଉପାସନା କଲି। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ମୁଁ ଦେବତାମନ୍ଦିର ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବାବେଳେ, ଦେବତାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଏକାଠି ଆସିଗଲେ।