ଏହି ବ୍ରତର ପାଳନ କରିବା ସମୟରେ ରାଜାଙ୍କୁ ଉଚିତ, ସୁନାର ବାଙ୍ଗି ଓ କଣ୍ଠା ଦେବା, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ଏକ ଗ୍ରାମ ଦାନ କରିବା। ମଧ୍ୟମ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଏହି ସମସ୍ତ ଉତ୍ତମ ବସ୍ତୁ ଦେବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଦରିଦ୍ରଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଗହଣା ଦେବା ଉଚିତ। ଜେଉଁଠି ଯେଉଁଠି ଶକ୍ତି ଅଛି, ସେଉଁଠି ସୁନାର ମାନେ ପୃଥିବୀ ଦେବା, ଏକ ଜୋଡ଼ି ଗାଈ ଓ ଜୋଡ଼ି ବସ୍ତ୍ର ଦେବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଏକ ଗାଈ, ଜୋଡ଼ି ଗହଣା ଓ ସମସ୍ତ କିଛି ସୁନାରେ ଦେବା ଉଚିତ; ଏପରି ଦାନ କରି, କୃଷ୍ଣପକ୍ଷ ଓ ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷ ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନ ଉପବାସ ଓ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଅନୁସାରେ ଶକ୍ତି, ରୌପ୍ୟରେ ପୃଥିବୀ ଦେଇ, ଏହା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭୋଜନ ସହିତ ଦେବା ଉଚିତ; ଏଭଳି ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଚପ୍ପଲ, ଜୁତା ଓ ଛତା ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏମିତି ଦାନ କରି, କହିବା ଉଚିତ: "କୃଷ୍ଣ, ଦାମୋଦର, ସଦା ମୋପରି ପ୍ରସନ୍ନ ରୁହନ୍ତୁ; ହରି, ସମସ୍ତ ରୂପର ନାଥ, ସଦା ମୋପାଇଁ କୃପାଶୀଳ ରୁହନ୍ତୁ।" ଏପରି ଦାନ ଓ ଭୋଜନର ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ତାହା ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିହେଲେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ। ତଥାପି, ହେ ନିଷ୍ପାପ, ମୁଁ ସଂକ୍ଷେପରେ କିଛି ଫଳ କହିବି; ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଏହି ବ୍ରତ ଦ୍ୱାରା କିଛି ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଥିଲା। ପ୍ରଥମ ଯୁଗରେ ଜଣେ ରାଜା ଥିଲେ, ଯିଏ ବ୍ରତରେ ଦୃଢ଼ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ। ସେ ଜଣେ ପୁଅ ଆଶା କରି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବତା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ବ୍ରତର ଉପଦେଶ ଦେଇ, ନିଜେ ବ୍ରତ କରିଥିଲେ। ବ୍ରତର ଶେଷରେ, ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା ସ୍ୱୟଂ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ ଏବଂ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ କହିଲେ: "ହେ ରାଜନ୍, ମୋଠାରୁ ଏକ ବର ଚାହିଁ।" ରାଜା କହିଲେ: "ହେ ଦେବତାମନ୍ଦଳର ନାଥ, ମୋତେ ଏମିତି ଏକ ପୁଅ ଦିଅ, ଯିଏ ବେଦମନ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଯଜ୍ଞରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, କୀର୍ତ୍ତିଶାଳୀ, ଦୀର୍ଘାୟୁ, ଅସଂଖ୍ୟ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ, ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମଣ୍ୟ।" ଏହିପରି କହି, ରାଜା ପୁନି କହିଲେ: "ହେ ପରମେଶ୍ୱର, ଶେଷରେ ମୋତେ ଏମିତି ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଦିଅ, ଯାହାକୁ ମୁଁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଲେ ଦୁଃଖ ନ ଥାଏ, ଯାହାକୁ ଋଷିନିବାସ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।" ଦେବତା କହିଲେ, "ତଥାସ୍ତୁ," ଏବଂ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ରାଜାଙ୍କ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ତାହାଙ୍କ ନାମ ହେଉଛି ବତ୍ସପ୍ରି। ସେ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଯଜ୍ଞ କରିବାରେ ନିପୁଣ, ଅନେକ ଶାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନରେ ଦକ୍ଷ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ କୀର୍ତ୍ତି ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସାରିତ ହେଲା। ଏପରି ପୁଅ ପାଇଁ ରାଜା ବିଷ୍ଣୁଦତ୍ତ, ତେଜସ୍ୱୀ ଓ ମହିମାମୟ, ସମସ୍ତ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ତ୍ୟାଗ କରି, ତପସ୍ୟାରେ ଲୀନ ହେଲେ। ସେ ହିମବତ୍ ପର୍ବତରେ ଉପବାସ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରି, ହରିଙ୍କୁ ଉପାସନା କରି ଏକ ସ୍ତୁତି ରଚନା କଲେ। ଭଦ୍ରାଶ୍ୱ ପଚାରିଲେ: "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେଇ ରାଜା କେମିତି ସ୍ତୁତି ରଚନା କଲେ? ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବା ପରେ କଣ ଘଟିଲା?" ଦୁର୍ବାସା କହିଲେ: "ହିମବତ୍ ପର୍ବତରେ ରହି, ରାଜା ମନୋବୃତ୍ତି ସେଠି ଲଗାଇ, ବଳବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।" ରାଜା କହିଲେ: "ମୁଁ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ, ଯିଏ ନଶ୍ୱର ଓ ଅନଶ୍ୱର, କ୍ଷୀର ସାଗର ଶୟନ, ପୃଥିବୀର ଧାରକ, ଜୀବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପରମ ଲକ୍ଷ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟାତୀତ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱରେ ହସ୍ତ ବିସ୍ତାର କରିଥିବା, ପ୍ରକଟ ଓ ଅପ୍ରକଟ।" "ତୁମେ ଆଦିଦେବ, ପରମତତ୍ତ୍ୱର ମୂର୍ତ୍ତି, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ପୁରାତନ, ପରମପୁରୁଷ; ଇନ୍ଦ୍ରିୟାତୀତ, ବେଦଜ୍ଞମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଶଂଖ, ଗଦା, ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।" "ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଅସାଧାରଣ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛ; ଏହି ସୃଷ୍ଟି ତୁମ ପାଇଁ, ବିଷ୍ଣୁ; ଲୁକ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତି କିଛି କରିପାରି ନାହିଁ।" "ତୁମେ କୂର୍ମ ଓ ବରାହ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛ; ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛ; ସର୍ବଜ୍ଞତାରେ ତୁମର ପୁନଃପୁନଃ ଜନ୍ମ କଥା ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ବାସ୍ତବରେ ସେଗୁଡ଼ିକ ନାହିଁ।" "ନରସିଂହ, ବାମନ, ଜମଦଗ୍ନି, ଦଶମୁଖ ରାବଣ ବଂଶ ନାଶକ, ବାସୁଦେବ, ବୁଦ୍ଧ, କଲ୍କି, ଖଗନାଥ, ଶମ୍ଭୁ, ଅଭିମାନୀ ନାଶକ—ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ।" "ନାରାୟଣ, ପଦ୍ମନାଭ, ପରମପୁରୁଷ, ଅମରମଣ୍ଡଳୀରେ ପୂଜିତ, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ—ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ।" "ଭୟଙ୍କର ମୁଖ ନରସିଂହ, ପର୍ବତ ସଦୃଶ ଦେହ କୂର୍ମ, ସମୁଦ୍ର ସଦୃଶ ମତ୍ସ୍ୟ, ବରାହ ଅନନ୍ତ—ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ।" "ପ୍ରଭୁ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି ପାଇଁ; ତୁମ ଦେହ ପ୍ରମୁଖ ନୁହେଁ; ଏହି ଧ୍ୟାନ ଅଜ୍ଞମାନେ ପାଇଁ; ତୁମକୁ ତାଙ୍କ ବିନା ଜଣାଯାଏ ନାହିଁ।" "ତୁମେ ଯଜ୍ଞର ମୂଳ, ତୁମେ ତାହାର ଅଙ୍ଗ; ତୁମେ ହବି, ତୁମେ ପଶୁ, ତୁମେ ପ୍ରସ୍ତୁତା, ତୁମେ ଉପାସ୍ୟ; ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ତୁମକୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି।" "ଏହି ବିଶ୍ୱରେ ଯାହା କିଛି ଚଳନଶୀଳ କିମ୍ବା ଅଚଳ, ଦେବତା, କାଳ, ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ, ତାହା ପରମ; ତୁମେ ବିଭାଜିତ ନୁହଁ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ; ମୋ ମନର ଆକାଂକ୍ଷା ପୂରଣ କର।" "ପଦ୍ମନୟନ ହରି, ଦେହୀ ଓ ଅଦେହୀ—ତୁମେ ମୋ ଶରଣ; ମୋତେ ସଂସାର ରୁ ଉଦ୍ଧାର କର।" ଏଭଳି ମହାତ୍ମା ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇ, ବିଶାଳ ଆମ୍ବ ଗଛ ତଳେ ଦେବତା ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ତାପରେ ହରି ଗୋବିନ୍ଦ ବାଙ୍କା ପୃଷ୍ଠ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସ୍ୱୟଂ ଆସିଲେ; ତାଙ୍କ ଆଗମନରେ ଆମ୍ବ ଗଛ ବି ବାଙ୍କା ହେଇଗଲା। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଦ୍ରଢ଼ବ୍ରତ ରାଜା ଚିନ୍ତାରେ ଲୀନ ହେଲେ: କିପରି ଆମ୍ବ ଗଛ ବାଙ୍କା ହେଲା? ଚିନ୍ତା କରିବା ସମୟରେ ତାଙ୍କ ମନରେ ଜ୍ଞାନ ଉଦିତ ହେଲା: ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଆଗମନରେ ଏହା ହେଇଛି, ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। "ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଶ୍ଚୟ ହେଉଛନ୍ତି ପରମପୁରୁଷ, କୃପା ପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି," ବୋଲି ରାଜା ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। "ହେ ଭଗବନ୍, ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ପରମପୁରୁଷ, ଦୟା ପାଇଁ ଆସିଛ; ଏବେ ମୋତେ ତୁମର ସ୍ୱରୂପ ଦେଖାଅ, ହେ ହରି।" ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ଦେବତା ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦାଧାରୀ ଭାବରେ, ମୃଦୁ ହସି, ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ: "ବର ଚାହିଁ, ହେ ରାଜା; ମୋ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ଏହି ତିନି ଲୋକରେ ତିଳ ଦାଣା ପରି କିଛି ମଧ୍ୟ ତୁମର ହେବ।