ଏହି ଜନ୍ମରେ ସେ ରାଜା ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟରେ ଶାସନ କରି, ଶେଷରେ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ । ତାଁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିଭିନ୍ନ ்ୟଜ୍ଞ କରାଯିବା ପରେ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୋକ୍ଷକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ । ତାପରେ ଦୁର୍ବାସା ମୁନି କହିଲେ: "ଏବେ ଆଶ୍ୱୟୁଜ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷ ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ, ଚିରଅବିନାଶୀ ପଦ୍ମନାଭଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ । ପଦ୍ମନାଭଙ୍କ ପାଦକୁ, ପଦ୍ମୟୋନିଙ୍କ କଟିକୁ, ସର୍ବଦେବଙ୍କ ଉଦରକୁ, ପୁଷ୍କରାକ୍ଷଙ୍କ ବକ୍ଷସ୍ଥଳକୁ, ଅବ୍ୟୟଙ୍କ ହସ୍ତକୁ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକୁ ପୂର୍ବବତ୍ ପୂଜା କର । ପ୍ରଭାବଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ, ପୂର୍ବବତ୍ ଘଡ଼ାକୁ ସାମ୍ନାରେ ରଖି ତାହାରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମୂର୍ତ୍ତି ପ୍ରତିଷ୍ଠା କର । ଏହି ଦେବଙ୍କୁ ଗନ୍ଧ, ପୁଷ୍ପ ଆଦି ଦ୍ୱାରା କ୍ରମକ୍ରମେ ପୂଜା କରି, ପ୍ରଭାତେ ଏହି ପୂଜା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କର । ଏହା କରିଲେ କଣ ଫଳ ମିଳେ, ସେଥିପାଇଁ ଶୁଣ ।" କୃତୟୁଗରେ ଭଦ୍ରାଶ୍ୱ ନାମକ ଏକ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ରାଜା ଥିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ନାମରେ ଏହି ଭୂମିକୁ 'ଭଦ୍ରାଶ୍ୱ' କୁହାଯାଏ । ଏକଥର ଆଗସ୍ତ୍ୟ ଋଷି ତାଙ୍କ ଗୃହକୁ ଆସି, କହିଲେ: "ମୁଁ ସପ୍ତ ରାତି ଏଠି ରହିବି ।" ରାଜା ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ କହିଲେ, "ଦୟାକରି ଏଠି ରୁହନ୍ତୁ ।" ତାଙ୍କ ରାଣୀଙ୍କ ନାମ କାନ୍ତିମତି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦରୀ । ସେ ଦ୍ୱାଦଶ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପ୍ରଭା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତାଙ୍କ ୫୦୦ ଜଣୀ ସହଧର୍ମିଣୀ ଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ନିୟମିତ ଉପବାସୀ ଓ ପୂଜାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ତି । ସେମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ଦାସୀ ଭଳି କାମ କରୁଥିଲେ, କାନ୍ତିମତୀଙ୍କ ଭାଗ୍ୟ ଦେଖି ଭୟଭିତ ଓ ଅବାକ୍ ହୋଇଥିଲେ । ରାଜା କାନ୍ତିମତୀଙ୍କ ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦେଖି, ତାଙ୍କ ସହଧର୍ମିଣୀମାନେ ଭୟରେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଭଲ କାମ କରୁଥିଲେ, ରାଜା ସେଁଠି ମାତ୍ର କାନ୍ତିମତୀଙ୍କ ମୁହଁରେ ଆନନ୍ଦ ଦେଖି ରହୁଥିଲେ । ଏପରି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଆଗସ୍ତ୍ୟ ଋଷି ଖୁସି ହୋଇ କହିଲେ, "ଅତି ଉତ୍ତମ, ଅତି ଉତ୍ତମ, ହେ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର!" ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିନେ ମଧ୍ୟ କାନ୍ତିମତୀଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦେଖି ଆଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ, "ଆହା, ଏଇ ଦୁଇ ହାତରେ ପୂରା ବିଶ୍ୱ ଅଛି — ଚଳ ଓ ଅଚଳ ସମସ୍ତ ଏଇ ହାତରେ!" ତୃତୀୟ ଦିନେ ପୁନି ଦେଖି କହିଲେ, "ମୂଢ଼ମାନେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି ପାରନ୍ତିନାହିଁ । ତାଙ୍କ ଦୟାରେ ଏହି ଫଳ ଏକ ଦିନରେ ରାଣୀ ପାଇଛନ୍ତି ।" ଚତୁର୍ଥ ଦିନ ହାତ ଉପରେ ଉଠାଇ କହିଲେ, "ଅତି ଉତ୍ତମ, ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର! ନାରୀ, ଶୂଦ୍ର — ଉତ୍ତମ! ଦ୍ୱିଜ, ରାଜା — ଉତ୍ତମ! ବାଣିକମାନେ — ଉତ୍ତମ!" ପୁନି କହିଲେ, "ଭଦ୍ରାଶ୍ୱ, ତୁମେ ଉତ୍ତମ! ଆଗସ୍ତ୍ୟ, ତୁମେ ଉତ୍ତମ! ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ଉତ୍ତମ! ଧ୍ରୁବ, ମହାବ୍ରତୀ, ଉତ୍ତମ!" ଏପରି କହି, ଆଗସ୍ତ୍ୟ ରାଜାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ ନୃତ୍ୟ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ଏପରି ଦେଖି ଭଦ୍ରାଶ୍ୱ ରାଜା ଓ ତାଙ୍କ ରାଣୀ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କିଏ ଏହି ଆନନ୍ଦର କାରଣ, ଯାହା ପାଇଁ ଆପଣ ଏପରି ନୃତ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି?" ତେବେ ଆଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ, "ହେ ମୂଢ଼ ରାଜା! ତୁମେ ଓ ତୁମ ସବୁ ସାଙ୍ଗୀ, ପୂଜାରୀମାନେ — କିଏ ମୋ ଭାବକୁ ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ!" ତାପରେ ରାଜା ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ, "ହେ ମହାଭାଗ, ଆମେ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଜାଣୁନାହିଁ । ଦୟାକରି ଆମକୁ କହନ୍ତୁ, ଯଦି ଆପଣ ଦୟା କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି ।" ଆଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ, "ତୁମର ଏହି ରାଣୀ ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ବୈଦିଶା ନଗରରେ ଏକ ବୈଶ୍ୟଙ୍କ ଦାସୀ ଥିଲେ । ତୁମେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ଏବଂ ଏହି ଶୂଦ୍ର ସେ ବୈଶ୍ୟଙ୍କ ସେବକ ଥିଲେ । ସେ ବୈଶ୍ୟ ଆଶ୍ୱୟୁଜ ମାସର ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ ନିୟମ ରଖି, ନିଜେ ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ଯାଇ, ହରିଙ୍କୁ ପୁଷ୍ପ, ଧୂପ ଆଦି ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିଥିଲେ । ପୂଜା ପରେ ସେ ଘରକୁ ଫେରିଯାଇଥିଲେ । ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ତାଁକର ଦ୍ୱାରରେ ଦୁଇଟି ଦୀପ ଜାଳି ରାତି ସାରା ରହିଥିଲ । ଏପରି ଏକ ରାତି ପରେ, ସମୟ ଆସି, ଦୁଇଜଣ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କଲ । ସେ ଦୀପ ଜାଳିବାର ପୁଣ୍ୟରେ, ତୁମେ ପ୍ରିୟବ୍ରତଙ୍କ ଘରେ ଜନ୍ମ ନେଲ । ଏହି ରାଣୀ ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ବୈଶ୍ୟଙ୍କ ଦାସୀ ଥିଲେ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ଦୀପ ଯଦି ହରିଙ୍କ ଘରେ ଜାଳି ଥାଏ—ଏହି କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଅପାର । ଯେଉଁଠି ନିଜ ଧନରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦୀପ ଜାଳାଯାଏ, ତାହାର ପୁଣ୍ୟ ଅପରିମିତ । ଏହିପାଇଁ 'ଅତି ଉତ୍ତମ, ହରି, ଅତି ଉତ୍ତମ!'—ମୁଁ ଏହି କଥା କହିଛି ।" "କୃତୟୁଗରେ ବର୍ଷପୂର୍ଣ୍ଣ ଭକ୍ତିସହିତ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ତ୍ରେତାରେ ଅର୍ଦ୍ଧ ବର୍ଷରେ, ଦ୍ୱାପରରେ ତିନି ମାସରେ ଏବଂ କଳିୟୁଗରେ କେବଳ 'ନାରାୟଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର' କହିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଫଳ ମିଳେ । ଏହିପାଇଁ ମୁଁ କହିଛି, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ହାତରେ ଥାଏ, ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ କିଛି ସମ୍ଭବ ।" "ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ଦୀପ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଏପରି ଫଳ ମିଳେ, ଏହି ତୁମେ ଲାଭ କରିଛ । ମୂଢ଼ମାନେ ହରିଙ୍କୁ ଦୀପ ଦାନ କରିବାର ଫଳ ଜାଣିନାହାନ୍ତି । ଯେଉଁ ଦ୍ୱିଜ ଏବଂ ରାଜାମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞ ଓ ଭକ୍ତିଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁଣ୍ୟଶୀଳ ଭାବେ ସ୍ମରଣୀୟ ।" "ମୁଁ ଭୂମିରେ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ଦେଖିନି, ଏହିପାଇଁ ମୁଁ ଆଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ ନିଜ ପରି ପ୍ରଶଂସା କରିଛି । ଏହି ନାରୀ ଧନ୍ୟ, ସେଇ ଶୂଦ୍ର ତାଠାରୁ ଅଧିକ ଧନ୍ୟ, ଯିଏ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ସେବା କରେ, ହରିଙ୍କ ଚିନ୍ତା ରଖେ । ସେଇ ନାରୀ ଧନ୍ୟ, ସେଇ ଶୂଦ୍ର ଧନ୍ୟ, ଯିଏ ଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ସେବା କରେ; ତାଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ହରିଭକ୍ତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଶଂସାନୀୟ ।" "ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଦାନବ ସ୍ୱଭାବ ନେଇ ମଧ୍ୟ ପରମ ପୁରୁଷ ବିନା ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ଚିନ୍ହିଲେ ନାହିଁ, ଏହିପାଇଁ ସେ ସାଧୁ । ଧ୍ରୁବ ପ୍ରଜାପତି ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇ ଶିଶୁବୟସରେ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ, ଏହିପାଇଁ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ସାଧୁ କହିଛି ।" ଆଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଏହି ଉଚ୍ଚ ଉକ୍ତି ଶୁଣି ରାଜା ଅଧିକ ଜାଣିବାକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ । ତେବେ ଆଗସ୍ତ୍ୟ ଶ୍ରୀକୃତିକା ମାସରେ ପୁଷ୍କରକୁ ଯାଇ, ତାପରେ ଭଦ୍ରାଶ୍ୱଙ୍କ ଗୃହକୁ ଗଲେ । ରାଜା ଏହି ଦ୍ୱାଦଶୀ ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ଦୁର୍ବାସା କହିଲେ, "ଏହି ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଛି ।