ଏକ ସମୟର କଥା, ରାଜାଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିଥିବା ଦୁଷ୍ଟ ଦାକାତମାନେଙ୍କୁ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଦେବୀ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଭାବେ ବଧ କରିଦେଲେ। ସେ ଦେବୀ ତାଳେ ରାଜାଙ୍କ ଶରୀରକୁ ପୁନଃ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ରାଜା ଜାଗିଥିବା ବେଳେ ଦେଖିଲେ, ସେମାନେ ମୃତ ହୋଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ସେ ଦେବୀ ତାଙ୍କ ସ୍ୱରୂପକୁ ଲିନ କରି ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ପରେ, ରାଜା ତାଙ୍କ ଘୋଡ଼ା ଚଢ଼ି ବାମଦେବ ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ସହିତ ପ୍ରଣାମ କରି, ପଚାରିଲେ—"ଏହି ମହିଳା କିଏ? ଏହି ମୃତ ଦୁଷ୍ଟମାନେ କିଏ? ଏହି ଘଟଣାର ଅର୍ଥ କଣ, ମୁଁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛି।" ତେବେ ବାମଦେବ କହିଲେ, "ହେ ରାଜନ୍, ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ତୁମେ ଏକ ଶୂଦ୍ର ଥିଲ। ସେଠାରେ ତୁମେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସେବା କରୁଥିବାବେଳେ ଶ୍ରାବଣ ମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷ ଦ୍ୱାଦଶୀ ବ୍ରତ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଶୁଣିଥିଲ। ଏହି ଦିନଟିକୁ ଉଚିତ ରୀତିରେ ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ଉପବାସ ଓ ପୂଜା କରିଥିବାରୁ, ଏହି ଜନ୍ମରେ ତୁମେ ଏତେ ବଡ଼ ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କରିଛ। ସମସ୍ତ ବିପଦରେ ସେଇ ଦେବୀ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ସେଠିପାଇଁ ଦୁଷ୍ଟ ମ୍ଲେଚ୍ଛମାନେଙ୍କୁ ବଧ କରି ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କଲେ—ସେଠି ସେଇ ଶ୍ରାବଣ ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦେବୀ। ସେଠି ଦୁଃଖରେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ରାଜ୍ୟ ଦିଅନ୍ତି; ଏହି ପ୍ରକାର ଦ୍ୱାଦଶୀ ବ୍ରତ ଦ୍ୱାଦଶଟି ଥିବା ଦ୍ୱାଦଶୀ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସ୍ଥାନ ପାଇପାରିଲେ ନାହିଁ।" ଏହା ପରେ ଦୁର୍ବାସା ଋଷି କହିଲେ: "ଭାଦ୍ରପଦ ମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷ ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସଂକଳ୍ପ ନେଇ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। କଳ୍କିଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମକୁ, ହୃଷୀକେଶଙ୍କ କଟିକୁ, ମ୍ଲେଚ୍ଛନାଶକଙ୍କ ଉଦରକୁ, ବିଶ୍ବରୂପଙ୍କୁ ଏପରି ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଶିତିକଣ୍ଠଙ୍କ କଣ୍ଠକୁ, ଖଡ଼ଗଧାରୀଙ୍କ ବାହୁକୁ, ଚତୁର୍ଭୁଜଙ୍କ ହସ୍ତକୁ ଓ ବିଶ୍ୱରୂପଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ଏଭଳି ପୂଜା କରି, ଏକ କଳଶ ରଖି, ସେଠି ସୁନାର କଳ୍କି ମୂର୍ତ୍ତି ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ। ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଓ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ କରି, ଏହି ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ପ୍ରଭାତରେ ଏକ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟଶାଳୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ କଣ ତାହା ଶୁଣ। ପୂର୍ବେ କାଶୀ ନଗରରେ ବିଶାଳ ନାମକ ଏକ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ରାଜା ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ହରିନେଲେ, ତେଣୁ ସେ ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ। ସେଠାର ଏକ ମନୋହର ଉପତ୍ୟକାରେ ବଦରୀକାଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ଓ ରାଜ୍ୟ ଓ ଧନ ହାରାଇ, ତଥାପି ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରି ରହିଗଲେ। ଏକ ଦିନ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ପ୍ରାଚୀନ ଓ ମହାନ ଋଷି ନର ଓ ନାରାୟଣ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ରାଜା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିଷ୍ଣୁ ତତ୍ତ୍ୱର ଧ୍ୟାନ କରୁଛନ୍ତି। ଏହା ଦେଖି, ସେମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ କହିଲେ, "ହେ ରାଜା, ତୁମ ଅପରାଧ କମିଗଲା, ଏବେ ଆମେ ତୁମକୁ ବର ଦେବାକୁ ଆସିଛୁ। କୌଣସି ବର ଚାହୁଁଛ?" ରାଜା କହିଲେ, "ମୁଁ ଜାଣେ ନାହିଁ ଆପଣମାନେ କିଏ, କିଏଠାରୁ ବର ନେବି? ମୁଁ ମୋ ଉପାସ୍ୟ ଦେବତା ସମ୍ପର୍କିତ ଏକ ଉଚିତ ବର ଚାହୁଁଛି।" ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "କେଉଁ ଦେବତାଙ୍କୁ ଉପାସନା କରୁଛ?" ରାଜା କହିଲେ, "ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଉପାସନା କରେ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେମାନେ କହିଲେ, "ସେଇ ଦେବତାଙ୍କ କୃପାରୁ ଆମେ ବର ଦେବାକୁ ସମର୍ଥ। ତୁମ ମନର ଇଚ୍ଛିତ ବର କହ।" ତେବେ ରାଜା କହିଲେ, "ମୋତେ ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞ ଓ ହୋମ ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଶକ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ।" ତେବେ ନର କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ ନାରାୟଣ ନିଜେ ମୋ ସହ ବଦରୀରେ ଲୋକମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କରନ୍ତୁ।" ସେଇ ଦେବତା ପୂର୍ବେ ମାଛ, କଛୁଆ, ବରାହ, ତାପରେ ନରସିଂହ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ଏହା ପରେ ବାମନ, ଜମଦଗ୍ନି ପୁତ୍ର ଭାବେ, ପୁନି ଦଶରଥ ପୁତ୍ର ଭାବେ ଓ ପରେ ବସୁଦେବ ଭାବେ ଅବତାର ନେଇଥିଲେ। ଏହା ପରେ ବୁଦ୍ଧ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇ ଲୋକଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କଲେ, ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ ଶତ୍ରୁମାନେ, ଚୋର ଓ ବିଦେଶୀମାନେଙ୍କୁ ନଶ୍ୱ କରି ପୃଥିବୀର ନିୟମ ପୁନଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ—ସେଇ ପୁଣ୍ୟଶ୍ଳୋକ ହରି। ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଲାଗି ମତ୍ସ୍ୟ ରୂପକୁ, ନିଜ ବଂଶ ଉନ୍ନତି ପାଇଁ କଚ୍ଛପ ରୂପକୁ, ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବା ବରାହ ଭାବେ, ଏବଂ ପାପ ଭୟରେ ନରସିଂହ ଭାବେ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଏ। ଭ୍ରମ ନିବୃତ୍ତି ଓ ଧନ ପାଇଁ ବାମନଙ୍କୁ, ଦୁଷ୍ଟ ଶତ୍ରୁ ନାଶ ପାଇଁ ଦଶରଥ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ପୁତ୍ର ଉତ୍ସୁକ୍ତା ପାଇଁ ବଳରାମ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ, ରୂପ ଲାଗି ବୁଦ୍ଧଙ୍କୁ, ଶତ୍ରୁ ନାଶ ପାଇଁ କଳ୍କିଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଚିତ୍ତିମତ୍ତିକ ଲୋକଙ୍କ ଉଚିତ। ଏଭଳି କଥା କହି, ରାଜା ଦ୍ୱାଦଶୀ ବ୍ରତ କରି, ସାର୍ବଭୌମ ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ନାମରେ ବଦରୀକାଶ୍ରମକୁ ବିଶାଳ ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ମିଳିଲା। ଏହି ଜନ୍ମରେ ରାଜ୍ୟ ଶାସନ କରି ଅନେକ ଯଜ୍ଞ କରି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ପୁଣି ଦୁର୍ବାସା କହିଲେ: "ଏବେ ଆଶ୍ୱୟୁଜ ମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷ ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନ ସଂକଳ୍ପ ନେଇ ନିତ୍ୟ ପଦ୍ମନାଭଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ପଦ୍ମନାଭଙ୍କ ପାଦକୁ, ପଦ୍ମୟୋନିଙ୍କ କଟିକୁ, ସର୍ବଦେବଙ୍କ ଉଦରକୁ, ପୁଷ୍କରାକ୍ଷଙ୍କ ଛାତିକୁ, ଅବ୍ୟୟଙ୍କ ହସ୍ତକୁ, ପ୍ରଭାବଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ପୂର୍ବବତ୍ କଳଶ ରଖି, ସେଠି ସୁନାର ପଦ୍ମନାଭ ମୂର୍ତ୍ତି ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ। ସେହି ଦେବତାଙ୍କୁ ଗନ୍ଧ, ପୁଷ୍ପ ଆଦି ଦ୍ୱାରା ପୂଜି, ପ୍ରଭାତରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ କଣ ଫଳ ମିଳେ, ଏହା ଶୁଣ। ପ୍ରାଚୀନ କୃତୟୁଗରେ ଭଦ୍ରଶ୍ୱ ନାମକ ଏକ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ରାଜା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମରେ ଭଦ୍ରଶ୍ୱ ଦେଶ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା। ଏକ ଦିନ ମହାନ ଋଷି ଅଗସ୍ତ୍ୟ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଆସି କହିଲେ, "ମୁଁ ସପ୍ତ ରାତି ଏଠାରେ ରହିବି।" ରାଜା ମାଥା ନମାଇ କହିଲେ, "ଦୟାକରି ଏଠାରେ ରୁହନ୍ତୁ।" ରାଜାଙ୍କ ରାଣୀ କାନ୍ତିମତୀ ନାମକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦରୀ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ବାରଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ଥିଲା; ତାଙ୍କ ପାଖରେ ପାଞ୍ଚଶେ ଅନ୍ୟ ରାଣୀ ଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ନିୟମ ଓ ବ୍ରତରେ ନିଷ୍ଠାଶୀଳ। ସେମାନେ ଦିନକୁ ପରିଚାରିକାଙ୍କ କାମ କରୁଥିଲେ, କାନ୍ତିମତୀଙ୍କ ଭାଗ୍ୟ ଦେଖି ଭୟ ଓ ଅବାକ୍ ହୋଇଥିଲେ।