ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିଥିବାରୁ, ମୋର ସ୍ମୃତି ଏଠିଏ ସତ୍ୟ ସହିତ ଶେଷ ହେବ; ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ମୁଁ ମୂଢ଼ ହେବି, ଏହି ଭାଗ୍ୟ କେଶବଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ହେବ—ଏହିପରି ଶାପ ଦେଇଥିଲେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ବେଦର ଅଧ୍ୟୟନ କରିଥିଲେ। ଏହି ଶାପ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶାପ ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲି। ତାପରେ, ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମହା ଋଷିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ମୋତେ କୃପା ଦେବାପାଇଁ ଏହିପରି କହିଥିଲେ—“ଷଷ୍ଠ ଖାଦ୍ୟ ସମୟରେ ଯେଉଁ କୌଣସି ଲୋକ ତୁମେ ପାଖରେ ଆସିଥିବେ, ହେ ଅଧମ ମନୁଷ୍ୟ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଏକ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମର ଭୋଜନ ହେବେ।” “ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଏକ ବାଣରେ ଆଘାତିତ ହେବା, ଏବଂ ଜୀବନ ଗଳାରେ ଅଟକି ରହିବା, ଏବେଳେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ମୁଖରୁ ‘ନାରାୟଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର’ ଶୁଣିବା, ତୁମେ ସ୍ଵର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବା—ଏଠି କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।” “ଏକ ଲୋକ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ମୁଖରୁ ମଧ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନାମ ଶୁଣିଥିଲେ, ମୁଁ ଶୁଣିଛି, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜୀବ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ରୁଷ୍ଟ ହେଲେ ଯେଉଁ ଲୋକ ଏହା ଶୁଣିଥିବେ, ସେ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ସ୍ପଷ୍ଟ ହେବ।” “ଯେଉଁ କୌଣସି ଲୋକ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ନିଜ ମୁଖରୁ ‘ହରିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର’ କହି ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେ ଦୁଷ୍କର୍ମରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କରେ।” “ଏହି ଏକ ନିର୍ମଳ ସତ୍ୟ, ପୁନିପୁନି ସତ୍ୟ; ମୁଁ ମୋର ହାତ ଉଠାଇ କହୁଛି—ଚଳିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦେବତା, ପରମପୁରୁଷ ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ।” ଏପରି କହି, ରାଜା ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଗଲେ; ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସଦା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ, ଶିକାରିକୁ କଥା କହିଲେ। ଋଷି କହିଲେ—“ତୁମେ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ ଯେତେବେଳେ ବନର ରାଜା ମୋତେ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲା, ଏହିପାଇଁ ମୁଁ ତୁମେ ପ୍ରସନ୍ନ; ଏକ ଅନୁଗ୍ରହ ମାଗିବା, ମୁଁ ଦେବି।” ଶିକାରି କହିଲେ—“ମୋ ପାଇଁ ଏହିଏ ଅନୁଗ୍ରହ—ତୁମେ ମୋତେ କଥା କହ; ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦାୟ ମୋ ପାଇଁ ଦରକାର ନାହିଁ। ଦୟାକରି ମୋତେ ଉପଦେଶ ଦିଅ।” ଋଷି କହିଲେ—“ପୂର୍ବରୁ, ହେ ପୁତ୍ର, ତୁମେ ମୋତେ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ, ଯଦିଓ ତୁମେ ଅନେକ ପାପରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଥିଲା, ହେ ନିର୍ମଳ ଜନ।” “ଏବେ, ଦେବିକାରେ ନିମ୍ନର ତୀର୍ଥସ୍ନାନ, ମୋତେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦେଖିବା, ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନାମ ଶୁଣିବାରୁ ତୁମର ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଛି; ଏହି ମୂହୂର୍ତ୍ତରେ ତୁମର ଶରୀର ପବିତ୍ର—କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।” “ଏବେ, ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଏକ ଦାୟ ଗ୍ରହଣ କର—ଏତେ ଦିନ ଚାହିଁଲେ ତୁମେ ତପସ୍ୟା କର।” ଶିକାରି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ଏହି ବିଷ୍ଣୁ, ନାରାୟଣ, ପ୍ରଭୁ, ଯେଉଁ କଥା ତୁମେ କହିଛ, ମନୁଷ୍ୟ ଏହାକୁ କିପରି ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବେ? ଏହିଏ ମୋର ଅନୁଗ୍ରହ।” ଋଷି କହିଲେ—“ଯଦି କୌଣସି ଜନ ଅଚ୍ୟୁତ ପାଇଁ ସ୍ୱଳ୍ପ ଏକ ଉପବାସ କରେ, ସେ ଭକ୍ତି ସହିତ ପରମ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।” “ଏହିପରି ଜାଣି, ହେ ପୁତ୍ର, ଏହି ଉପବାସ କର—ଗୋଷ୍ଠୀରୁ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା ନାହିଁ, ଏବଂ କୌଣସିଠି ମିଥ୍ୟା କଥା କହିବା ନାହିଁ।” “ଏହି ଉପବାସ ମୁଁ ତୁମେ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରିଛି, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶିକାରି; ଏଠି ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ରହ, ଯେତେ ଦିନ ଚାହିଁଲେ।” ଶ୍ରୀ ବରାହ କହିଲେ—ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦାୟ ଦେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ହେଲେ; ଶିକାରି ମୋକ୍ଷ ଚାହିଥିବା ଜାଣି, ଋଷି ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଚଲିଗଲେ। ଶ୍ରୀ ବରାହ କହିଲେ—ଉତ୍ତମ ଶିକାରି, ଶୁଭ୍ର ଏବଂ ମନୋହର ପଥ ଗ୍ରହଣ କରି, ତାଙ୍କୁ ମନରେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ଅନ୍ନ ନ ଖାଇ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ। ଭିକ୍ଷା ସମୟ ଆସିଲାରେ, ସେ ଶୁଖି ଶାଖା ଖାଇଥିଲେ; ଏକଦିନ ଭୋକରେ ଅତିକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ଗଛର ମୂଳରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ। ଭୋକା ଅବସ୍ଥାରେ, ଗଛର ଏକ ଶାଖା ଖାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ; ଏବେଳେ ଆକାଶରୁ ଏକ ଶରୀରହୀନ କଣ୍ଠ ସ୍ପଷ୍ଟ କହିଲା—“ବାକ୍ର ଶାଖା ଖାଇବା ନାହିଁ।” ସେ ଏହାକୁ ଛାଡ଼ି, ଅନ୍ୟ ଗଛର ଶୁଖି ଶାଖା ନେଲେ; ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ନିଷେଧ ମିଳିଲା। ଏପରି ଭାବି, ଶିକାରି କୌଣସି ଶାଖା ଖାଇଲେ ନାହିଁ। ଉପବାସ କରି, ଗୁରୁଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ଅକ୍ଷିପରିଶ୍ରମ ନ କରି, ତପସ୍ୟା ଜାରି ରଖିଲେ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ମହା ଋଷି ଆସିଲେ। ଦୁର୍ଵାସା, ଯାଙ୍କ ଚିତ୍ତ ନିୟମିତ, ଶିକାରିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ—ତାଙ୍କର ଜୀବନ ଅତି କମ୍ ଅବଶିଷ୍ଟ, ତପସ୍ୟାର ତେଜରେ ଅଗ୍ନିରେ ହୋମ ହେଉଥିବା ଦ୍ରବ୍ୟ ପରି ଜ୍ୱଳିଥିଲେ। ଏହି ଶିକାରି ମଧ୍ୟ, ମହା ଋଷିଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ କହିଲେ—“ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ଦେଖିବାରେ ମୁଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି।” “ଏବେ ମୋର ଶ୍ରାଦ୍ଧ ସମୟ ଆସିଛି—ଦୟାକରି ବୁଝନ୍ତୁ। ଶୁଖି ଶାଖା ଖାଇ, ମହା ଋଷି, ଏହି ସହିତ ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି,” ଶିକାରି ଏପରି କହିଲେ। ଦୁର୍ଵାସା, ତାଙ୍କୁ ଶୁଦ୍ଧ ଦେଖି, ଶୁଦ୍ଧ ମନ ଏବଂ ନିୟମିତ ଆତ୍ମା ସହିତ, ତପସ୍ୟାର ପରୀକ୍ଷା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ କହିଲେ— “ମୋତେ ଭଲ ଭାବରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଇଥିବା ଯବ, ଗହୁଁ ଏବଂ ଚାଉଳର ଖାଦ୍ୟ ଦିଅ; ମୁଁ ଭୋକା ଅବସ୍ଥାରେ ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛି।” ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଶିକାରି ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ତଳିଗଲେ—“ମୋ ପାଇଁ ଏହା କିପରି ସମ୍ଭବ?”—ଏହି ଚିନ୍ତାରେ ଲିନ ହେଲେ। ଏହିପରି ଭାବି, ଆକାଶରୁ ଏକ ଶୁଦ୍ଧ ପାତ୍ର ପଡ଼ିଲା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ସଫଳତାର ନିମିତ୍ତ; ଶିକାରି ଏହାକୁ ହାତରେ ନେଲେ। ଏହାକୁ ନେଇ, ଶିକାରି ଦୁର୍ଵାସା ନାମକ ଋଷିଙ୍କୁ କମ୍ପିତ କଣ୍ଠରେ କହିଲେ—“ମହା ଋଷି, ଦୟାକରି ଏଠି ରୁହନ୍ତୁ, ମୁଁ ଭିକ୍ଷା ମାଗିବାକୁ ଯାଉଛି; ଦୟାକରି ଏହି କୃପା ଦିଅ, ହେ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞ।” ଏପରି କହି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶିକାରି ଭିକ୍ଷା ମାଗିବାକୁ ଗଲେ, ଏଠାରୁ ଅଧିକ ଦୂର ନୁହେଁ, ସମୃଦ୍ଧି ଏବଂ ନାରୀମାନେ ସହିତ ଭରିଥିବା ଏକ ସହରକୁ। ସେଠାରେ ଯାଇ, ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀମାନେ ଗଛରୁ ବାହାରି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ର ହାତରେ ନେଇ, ତାଙ୍କର ପାତ୍ରକୁ ବିଭିନ୍ନ ଖାଦ୍ୟ ସହିତ ଶୀଘ୍ର ପୂରଣ କରିଦେଲେ। କାମନା ସଫଳ ହେବାରେ, ଶିକାରି ପୁନି ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ରୋଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିବା ଋଷିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।