ଏଠି ଏକ ଦିବ୍ୟ କଥା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ମୁଁ ସଦା ସେହି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେଉଛି, ଯିଏ ଶବ୍ଦର ସୀମାରୁ ପାରେ, ଯାଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ ଆକାଶ ସମାନ, ନିରାକାର, ଜଗତର କାର୍ଯ୍ୟଶୀଳ ମଧ୍ୟରେ ସୁଭାବର ତତ୍ତ୍ୱ ଭାବେ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି, ଯିଏ ସର୍ବଦା ଖୋଜିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ଯାଙ୍କ ହାତରେ ଚକ୍ର ଓ ପଦ୍ମ ଅଛି, ପୁରାଣରେ ଉପମା ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ଥର ବର୍ଣ୍ଣିତ। ମୁଁ ସେହି ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେଉଛି, ଯିଏ ତିନି ପଦକ୍ରମରେ ତିନି ଲୋକକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲେ, ଚାରି ସ୍ୱରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସର୍ବତ୍ର ବ୍ୟାପ୍ତ, ଭୂମିର ନାଥ, ଶିବ, ସର୍ବପ୍ରବ୍ୟାପ୍ତ, ଭୂତମାନଙ୍କ ନାଥ ଓ ଦେବମାନଙ୍କ ନାଥ। ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଏହି ସଜୀବ ଓ ନିର୍ଜୀବ ସମସ୍ତ ଜୀବଜନ୍ତୁଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି ଏବଂ ଲୟ କରନ୍ତି। ମୋତେ ଶୀଘ୍ର ମୁକ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ, ମୁଁ ଯେଉଁ ଦିଗକୁ ଯିବାକୁ ଚାହେଁ, ସେଉଁଠାରେ ଯୋଗୀମାନେ ପହଞ୍ଚିଲେ ପୁନର୍ବାର ଫେରନ୍ତି ନାହିଁ। ଜୟ ହେଉ, ମହାତ୍ମା ଗୋବିନ୍ଦ! ଜୟ ହେଉ, ବିଷ୍ଣୁ! ଜୟ ହେଉ, ପଦ୍ମନାଭ! ଜୟ ହେଉ, ସର୍ବଜ୍ଞ, ଅପାର! ଜୟ ହେଉ, ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ଯାଙ୍କର ଦେହ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ! ଏପରି ବିଧିରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହେବା ପରେ, ଶ୍ରୀ ଵରାହ କହିଲେ—ସେଇ ରାଜା ତାଙ୍କ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରି, ଅବିନାଶୀ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଲୟ ହେଲେ। ଏହାପରେ ଭୂଦେବୀ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—ହେ ପ୍ରଭୁ, ଭକ୍ତିଶୀଳ ପୁରୁଷ କିମ୍ବା ନାରୀମାନେ କିପରି ଆପଣଙ୍କୁ ପୂଜିବେ? ମୋତେ ସମସ୍ତ କଥା କହିଦିଅ, ହେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା। ତାହାପରେ ଶ୍ରୀ ଵରାହ କହିଲେ—ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ, ଧନ କିମ୍ବା ପାଠ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ। ତଥାପି, ଭକ୍ତମାନେ ଯେଉଁ ଶାରୀରିକ ଉପବାସ ଓ ନିୟମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିପାରିବେ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ କହିଦେଉଛି। ଯିଏ କ୍ରିୟା, ମନ ଓ ବାଣୀରେ ମୋତେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥାଏ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମୁଁ ବିଭିନ୍ନ ବ୍ରତ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରେଉଛି। ଅହିଂସା, ସତ୍ୟବାଦିତା, ଅପହରଣ ନ କରିବା, ଓ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ—ଏହିମାନେ ମାନସିକ ବ୍ରତ ଭାବେ ଘୋଷିତ। ଏକାଗ୍ର ଭକ୍ତି, ରାତିରେ ଉପବାସ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶାରୀରିକ ନିୟମ—ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହିମାନେ ଶାରୀରିକ ବ୍ରତ। ମୌନ, ପାଠ, ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ ଜପ ଓ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା ନ କରିବା—ଏହିମାନେ ପରମ ବାଚିକ ବ୍ରତ। ଏଠି ଆଉ ଏକ ଚମତ୍କାର କଥା ଶୁଣିବାକୁ ମିଳେ। ପୂର୍ବତନ କାଳରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଏବଂ ତପସ୍ୱୀ ଋଷି ଆରୁଣି ନାମକ ଜଣେ ଦ୍ୱିଜ ଥିଲେ। ସେ ଅତି କଠୋର ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ ଓ ଉପବାସରେ ଲିନ ହେଲେ। ସେ ଦେବିକା ନଦୀର ସୁନ୍ଦର କୂଳରେ ବସିଥିଲେ। ଏକ ଦିନ ଦୂର୍ଦ୍ଦମ୍ୟ ଧ୍ୟାନରେ ଥିବା ବେଳେ, ସ୍ନାନ କରିବା ପାଇଁ ନଦୀକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ସ୍ନାନ ଓ ପାଠ ଶେଷ କରି, ଏକ ଭୟଙ୍କର ଶିକାରୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ବଡ଼ ବାଣ ଓ ଭୟଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ସହିତ ଆସୁଥିଲା। ସେହି ଶିକାରୀ ତାଙ୍କର ଚର୍ମବସ୍ତ୍ର ନେବା ପାଇଁ ମାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲା। ଏହା ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ଭୟ ଲାଗିଲା ଏବଂ ସେ ଭୟରେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି ଉଭାଇ ରହିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଶିକାରୀ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଭୟରେ ତାଙ୍କର ବାଣ ଓ ଧନୁଷ୍ୟ ଛାଡ଼ିଦେଲା ଓ କହିଲା—"ମୁଁ ଆଗରୁ ତୁମକୁ ମାରିବାକୁ ଆସିଥିଲି, କିନ୍ତୁ ଏବେ ତୁମକୁ ଦେଖି ମୋ ମନ ଅନ୍ୟତ୍ର ଚାଲିଗଲା।" ସେ ଅନୁଭବ କଲା—"ମୁଁ ହଜାର ହଜାର ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଓ ଗୃହସ୍ଥମାନେ ମାରିଛି। କେବେ ମଧ୍ୟ ଏପରି ପାପୀ ମନ ନରକରେ ଥିଲା ନାହିଁ। ଏବେ ମୁଁ ତୁମ ନିକଟେ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ମୋତେ ଉପଦେଶ ଦିଅ।" କିନ୍ତୁ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଶିକାରୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା ଓ ଦୁଷ୍କର୍ମ କରିଥିବା ଭାବି, କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ। ତଥାପି, ଧର୍ମ ପ୍ରାପ୍ତି ଇଚ୍ଛା ରଖି, ଶିକାରୀ ଏଠି ରହିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ଗଛ ତଳେ ବସିଲେ। କିଛି ସମୟ ପରେ, ସେଠାକୁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଖୁଦା ଅତିଗ୍ରସ୍ତ ବାଘ ଆସିଲା, ଯିଏ ଶାନ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲା। ବାଘ ତାଙ୍କୁ ଧରିବାକୁ ଯିବା ବେଳେ, ଶିକାରୀ ତାଙ୍କୁ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଘାତ କଲା ଓ ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କ ଜୀବନ ଶେଷ ହେଲା। ତାପରେ, ବାଘ ଦେହରୁ ଏକ ମନୁଷ୍ୟ ଉଠିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ନଦୀ ଜଳରେ ବସିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ "ନାରାୟଣାୟ ନମଃ" ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ବାଘର ଶେଷ ଶ୍ୱାସ ସହିତ ତାଙ୍କ ଗଳାରେ ଶୁଣାଗଲା, ଏବଂ କେବଳ ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ସେ ଶୁଭ ଗତି ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ତାହା ପରେ, ସେ କହିଲେ—"ମୁଁ ସେଠାକୁ ଯାଉଛି, ଯେଉଁଠି ଶାଶ୍ୱତ ବିଷ୍ଣୁ ଅଛନ୍ତି। ତୁମ ଦୟାରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ପାପ ଓ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲି।" ବ୍ରାହ୍ମଣ ପଚାରିଲେ—"ତୁମେ କିଏ?" ସେ ଉତ୍ତର କଲେ—"ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ ମୁଁ ଦୀର୍ଘବାହୁ ନାମକ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଜା ଥିଲି, ସମସ୍ତ କର୍ମରେ ପାରଙ୍ଗତ। ମୁଁ ବେଦ ଜାଣେ, କି ଶୁଭ ଅଶୁଭ ତାହା ମଧ୍ୟ ଜାଣେ। ମୋର କୌଣସି କାମ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସହିତ ନଥିଲା, ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିଥିଲି।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଶାପ ଦେଲେ—"ତୁମେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ବାଘ ହେବା। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିଥିବାରୁ, ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ତୁମ ମନ ଭ୍ରମିତ ହେବ, ଏହା କେଶବଙ୍କ ଇଚ୍ଛା।" ଏପରି ଭାବେ ମୁଁ ସେଠାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ରହ୍ମ ଶାପ ପାଇଥିଲି। ତାପରେ ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମହାମୁନିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ମୋତେ ଦୟା କରି କହିଥିଲେ—"ଯେଉଁଠାରେ ତୁମେ ରହିବ, ଷଷ୍ଠ ଭୋଜନ ସମୟରେ ଯିଏ ତୁମ ସାମ୍ନାରେ ଆସିବ, ସେ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମ ଭକ୍ଷ୍ୟ ହେବ। ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ବାଣ ଘାତରେ, ଶେଷ ଶ୍ୱାସ ଗଳାରେ ଅଟକି ରହିବାବେଳେ, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ମୁଖରୁ 'ନାରାୟଣାୟ ନମଃ' ଶୁଣିବ, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।" "ଏହି ବିଷୟ ମୁଁ ଶୁଣିଛି—ଯଦି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନାମ ଅନ୍ୟ ମୁଖରୁ ମଧ୍ୟ ଶୁଣିଯାଏ, ତେବେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ କ୍ରୋଧରେ ପଡ଼ିଥିବା ଲୋକର ମୁକ୍ତି ନିଶ୍ଚିତ। ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସମ୍ମାନ କରି, 'ହରିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର' କୁହି ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ମୋକ୍ଷ ପାଏ।