ମହାତପା ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ରାଜନ୍, ଜନତାଙ୍କର ରକ୍ଷକ, ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କଥାକୁ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ଶୁଣ। ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ, ଯେତେବେଳେ ବ୍ରହ୍ମା ଜଗତ ସୃଜନ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ମନରେ ଏକ ବଡ଼ ଚିନ୍ତା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା—‘ମୋର ସୃଷ୍ଟିତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ପ୍ରଜାର ରକ୍ଷା କରିବେ?’ ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ବେଳେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର କାନରୁ ଦଶଜଣ ଦୀପ୍ତିମାନ ଅପ୍ସରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଆବାସ ଦେଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପୂର୍ବ, ଦକ୍ଷିଣ, ପଶ୍ଚିମ, ଉତ୍ତର ଦିଗ, ଉପର ଓ ତଳ—ଏହି ଛଟି ଦିଗ ଏ ସମୟରେ ପ୍ରଧାନ ଅପ୍ସରା ଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ଚାରି ଅପ୍ସରା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପ, ଶ୍ରୀ, ଓ ଗୁଣରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଥିଲେ। ସେମାନେ ସ୍ନେହଭାବରେ, ପାପହୀନ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ, ‘ହେ ଦେବାଦିଦେବ, ହେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଆମକୁ ଏକ ଅବସ୍ଥା ଦିଅ। ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ ଆମ ପତିମାନଙ୍କ ସହ ଶୁଭ କ୍ଷେମରେ ବାସ କରିପାରିବା; ଏବଂ ଆମକୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପତି ଦିଅ।’ ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, ‘ହେ ସୁନ୍ଦର ନିତମ୍ଭାବଳୀ, ଏହି ବିଶ୍ୱ ଶତ କୋଟି ଚଉଡ଼ା ଅଟୁଟ; ଏହାର ଶେଷରେ ତୁମେ ଇଚ୍ଛାମତା ବାସ କର, ଶୀଘ୍ର ଯାଉ। ମୁଁ ତୁମେମାନେ ପାଇଁ ନିର୍ମଳ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ପତିମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବି; ଏବଂ ତୁମେ ଯେଉଁଠାରେ ଇଚ୍ଛା କର, ସେଉଁଠାରେ ଯାଉ।’ ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଅପ୍ସରା ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଚାଲିଗଲେ, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମା ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋକପାଳମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ଲୋକପାଳମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କୁ ପୁନଃ ଡାକି ତାଙ୍କର ବିବାହ କରାଇଲେ। ଏହି ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମା ଏକଜଣ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ, ଏକଜଣ ଅଗ୍ନିକୁ, ଏକଜଣ ଯମକୁ, ଏକଜଣ ନିରୃତିକୁ, ଏକଜଣ ବରୁଣକୁ ଦେଲେ। ଅନ୍ୟ ଅପ୍ସରାମାନେ ବାୟୁ, କୁବେର, ଏବଂ ଈଶାନଙ୍କୁ ଦିଆଗଲେ; ବ୍ରହ୍ମା ନିଜେ ଉପର ଦିଗର ଅଧିପତି ହେଲେ, ଏବଂ ଶେଷକୁ ତଳ ଦିଗ ଦେଲେ। ଏପରି ବିଭାଜନ କରି, ବ୍ରହ୍ମା ପୁନଃ ଦିଗମାନଙ୍କୁ ଏକ ଚନ୍ଦ୍ରଦିନ ଦେଲେ—ଦଶମୀ ତିଥି, ଯାହା ତାଙ୍କର ପତିମାନଙ୍କ ନାମରେ ଅର୍ପିତ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଭୋଜନ ହେଉଛି ଦହି-ଭାତ। ସେଠୁଠାରୁ, ଏହି ଦେବୀମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ, ଦଶମୀ ତିଥି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବିଶେଷ ପ୍ରିୟ ହେଲା। ଯେଉଁ ଲୋକ ଏହି ଦିନରେ ଶିଳ୍ପିତ ଭାବେ ଦହି-ଭାତ ଭୋଜନ କରେ, ଦେବୀମାନେ ତାଙ୍କର ପାପ ଦିନକୁ ଦିନ ଦୂର କରନ୍ତି। ଏହି ଦିଗମାନଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି କଥା ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଶୁଣିଥିବା ଲୋକ ବ୍ରହ୍ମାର ଲୋକରେ ଦୃଢ଼ ସ୍ଥାନ ପାଇଥାଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ମହାତପା ପୁନଃ କହିଲେ, “ହେ ରାଜନ୍, ଏବେ ଧନର ଅଧିପତି କୁବେରଙ୍କ ଅନ୍ୟ ଉତ୍ପତ୍ତି କଥା ଶୁଣ, ଯାହା ପାପକୁ ନାଶ କରେ—କିପରି ବାୟୁ ଦେହରେ ବାସ କରି ଧନଦାତା ହେଲେ। ପ୍ରଥମ ଦେହରେ ବାୟୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ—ଏହି ଦେହ କ୍ଷେତ୍ରର ଅଧିପତି ଭାବେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ହେଲା। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ମୁଁହରୁ, ସୃଷ୍ଟି ଇଚ୍ଛାରେ ବାୟୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ତିବ୍ର ଭାବେ ନିକ୍ଷିପ୍ତ ହେଲେ; ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରି କହିଲେ, ‘ଦେହଧାରୀ ହେଉ, ଶାନ୍ତ ହେଉ’, ଏବଂ ବାୟୁ ଦେହଧାରୀ ହେଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, ‘ଯେଉଁ ଧନ ଓ ଫଳ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ରକ୍ଷା କର; ଏହି ଆଜ୍ଞାରେ ତୁମେ ଧନର ଅଧିପତି ହେବା।’ ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ବାୟୁକୁ ଏକାଦଶୀ ବ୍ରତ ଦେଲେ; ଯେଉଁ ଲୋକ ଶୁଚି ଓ ନିୟମିତ ଭାବେ ଏହି ଦିନରେ ଅଗ୍ନିରେ ରାନ୍ଧା ନ ଖାଇ, ଧନଦାତା ଦେବ ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଦେଇ ଶୀଘ୍ର ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଥାଏ। ଏହି ଧନଦାତା ଦେବ ଆକାଳ ପାପକୁ ନାଶ କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ଲୋକ ଏହି କଥାକୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଶୁଣିବା କିମ୍ବା ପାଠ କରିବା, ସେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି ଶ୍ୱର୍ଗ ଲୋକକୁ ଯାଇଥାଏ। ମହାତପା ପୁନଃ କହିଲେ, “ମନୁ ଓ ମନୁ ଅବସ୍ଥା ଯାହା ଉଚ୍ଚାରିତ ହୁଏ, ଆବଶ୍ୟକତାରେ ସେହି ବିଷ୍ଣୁ ଦେହଧାରୀ ହେଲେ। ଉତ୍ତମ ଉତ୍ତମରୁ ଉତ୍ତମ ଦେବ ନାରାୟଣଙ୍କର ମନରେ ସୃଷ୍ଟି ଉପରେ ଚିନ୍ତା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ‘ଏହି ସୃଷ୍ଟି ମୋତେ ନିର୍ମିତ; ଏହାକୁ ମୋତେ ସୁରକ୍ଷିତ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। କିନ୍ତୁ ଦେହ ବିନା କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯିବ ନାହିଁ—ଏହି ଦେହ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଜଗତକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିବି।’ ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ନାରାୟଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଏକ ଦେହଧାରୀ ପ୍ରାଣୀ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଏହି ସୃଷ୍ଟି ପୂର୍ବରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସେ ପ୍ରାଣୀ ନାରାୟଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ, ଏବଂ ନାରାୟଣ ଦେଖିଲେ ସେ ତାଙ୍କର ଦେହରୁ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଛନ୍ତି। ତାପରେ, ଭଗବାନ ତାଙ୍କର ପ୍ରାଚୀନ ଆଶୀର୍ବାଦକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ; ତାଙ୍କର ଭାଷା ଓ ଗୁଣରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଆଉ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ—‘ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନୀ, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କର୍ତ୍ତା, ତିନି ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ; ତୁମେ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛ, ଏବେ ଚିରଯୁବନ ବିଷ୍ଣୁ ହେଉ। ଦେବମାନେ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ସଦା ତୁମେ କରିବା; ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜ୍ଞାନ ତୁମେ ପାଉ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।’ ଏପରି କହି ବିଷ୍ଣୁ ଦେବ ନିଜ ସ୍ଵଭାବରେ ସ୍ଥିତ ହେଲେ; ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁ ନିଜେ ପ୍ରାଚୀନ ଇଚ୍ଛାକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ। ତାପରେ, ଭଗବାନ ମହାତପା କ୍ଷମାରେ ଯୋଗ ନିଦ୍ରାରେ ଚିନ୍ତନ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ତାଙ୍କର ବିଷୟମାନେ ଉପସ୍ଥିତ କରି, ନିଜ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦେହରେ ଧ୍ୟାନ କରି ନିଦ୍ରାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ତାଙ୍କର ନିଦ୍ରାରୁ ତାଙ୍କର ଉଦରରୁ ଏକ ବଡ଼ ପଦ୍ମ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯାହାରେ ସପ୍ତ ଦ୍ଵୀପ, ସମୁଦ୍ର, ଓ ଅଟୁଟ ଅରଣ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ। ଏହି ପଦ୍ମର ଆକାର ପାତାଳ ଲୋକ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ତୃତ, ଏହାର ତଣ୍ଡ ଆଧାର; ପଦ୍ମର ମଧ୍ୟରେ ମେରୁ ପର୍ବତ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, ଏବଂ ମଧ୍ୟକ୍ଷେତ୍ରରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିବାସ। ଏହି ଦେହର ପ୍ରମୁଖ ଉତ୍ପତ୍ତି ଦେଖି, ଏହି ଦେହରେ ବାସ କରୁଥିବା ବାୟୁ ବାହାରିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ସମାନ ଭାବେ ବାୟୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ‘ଏହି ଶଙ୍ଖକୁ ଧର, ଅଜ୍ଞାନ ଦୂର କରିବା ପ୍ରତୀକ; ମୂହକୁ ଚିରିବା ପାଇଁ ତୁମର ହାତରେ ତଳୱାର ରହୁ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଚକ୍ରକୁ ଧର, ହେ ଅଚ୍ୟୁତ; ଅଧର୍ମର ହାତୀକୁ ନାଶ କରିବା ପାଇଁ ଗଦା ଧର, ହେ କେଶବ।