ଓଡ଼ିଆ ନାରେଟିଭ୍: ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଥାରେ, ପ୍ରଥମେ ଆମେ ଦେଖୁଛୁ କିପରି ଅନେକ ଦେବୀମାନେ ମାନବ ଶରୀରରେ ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଇଚ୍ଛାକୁ ଯୋଗେଶ୍ୱରୀ, କ୍ରୋଧକୁ ମହେଶ୍ୱରୀ, ଲୋଭକୁ ବୈଷ୍ଣବୀ, ଅଭିମାନକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ଭାବରେ ଜଣାଯାଇଛି। ମୋହ ସ୍ୱୟଂଭୂ, କୌମାରୀ ଇର୍ଷ୍ୟା, ଇନ୍ଦ୍ରଜା ମଧ୍ୟ ଇର୍ଷ୍ୟା; ଯମଙ୍କ ଦଣ୍ଡଧାରିଣୀ ଦେବୀ ଚଳ, ଦ୍ୱେଷ ବରାହ ଭାବରେ ଉଲ୍ଲେଖ ହେଇଛି। ଏହି ସମସ୍ତ ଦେବୀମାନେ ଶରୀରରେ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଭାବରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ, ମୁଁ ତାଙ୍କର ଉତ୍ପତି କଥା ଏଭଳି ଅନୁକ୍ରମରେ କହିଛି। ଏହି ଦେବୀମାନେ, ଦେମନ ଆନ୍ଧକର ରକ୍ତ ଅଧିକ ଭାବରେ ଶୋଷଣ କରିବା ପରେ, ତାହାର ମାୟା ବିନାଶ ହେଲା ଏବଂ ଆନ୍ଧକ ନିଜର ଉତ୍କୃଷ୍ଟତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଏହା ଆତ୍ମଜ୍ଞାନର ଅମୃତ ଭଳି କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ ଉପଦେଶ ଦେଇଛି। ଯେଉଁଠି ମାତାମାନଙ୍କ ଉତ୍ପତିର ଏହି ଶୁଭ କଥା ଦିନକୁ ଦିନ ଶୁଣିଥାଏ, ତାଙ୍କୁ ଏହି ଦେବୀମାନେ ଦିନକୁ ଦିନ ସମସ୍ତଠିରେ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇଥାନ୍ତି। ଏହି ଉତ୍ପତିକୁ ଯେଉଁଠି କେହି ପଠିଥାଏ, ସେ ସଂସାରରେ ସଦା ଶୁଭ ମନେ ରହିଥାଏ ଏବଂ ଶିବଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ବ୍ରହ୍ମା ଦେବୀମାନେ ପାଇଁ ଅଷ୍ଟମୀ ତିଥିକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେଇଥିଲେ; ଯେଉଁଠି ଏହି ଦେବୀମାନେ ଭକ୍ତି ଭାବରେ ଉପାସନା କରିଥାଏ, ବିଲ୍ବପତ୍ର ଭକ୍ଷଣ କରିଥାଏ, ତାଙ୍କୁ ଦେବୀମାନେ ଶୁଭ ଏବଂ ଆରୋଗ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଏହା ପରେ ପ୍ରଜାପାଳ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଲେ: "ମାୟା କିପରି ଉପଜିଲା? ଦୁର୍ଗା, କାଟ୍ୟାୟନୀ—ଏହି ଶୁଭ ଦେବୀମାନେ ପ୍ରାକୃତିକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଭାବରେ କିପରି ପ୍ରକଟ ହେଲେ?" ମହାତପା ଉତ୍ତର ଦେଲେ: "ପୂର୍ବରୁ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ସିନ୍ଧୁଦ୍ୱୀପ ଥିଲେ, ଯିଏ ବରୁଣଙ୍କ ଅଂଶ ଭାଗ ଥିଲେ ଏବଂ ଅତି ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ସେ ଚାହିଲେ ତାଙ୍କର ପୁଅ ଶକ୍ର (ଇନ୍ଦ୍ର)ଙ୍କ ନଶ୍ଟ ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନିଅ। ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ସେ ନିଜ ଶରୀରକୁ ଶୁଷ୍କ କରି ତପସ୍ୟାରେ ଲଗି ରହିଲେ।" ପ୍ରଜାପାଳ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ଶକ୍ର କିପରି ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ୟାୟ କଲେ, ଯେଉଁଠି ଶକ୍ରଙ୍କ ନଶ୍ଟ ପାଇଁ ଏପରି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନେଲେ?" ମହାତପା ବ୍ୟଖ୍ୟା କଲେ: "ଏକ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ, ତାଙ୍କର ପୁଅ ତ୍ୱଷ୍ଟା ଥିଲେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଅଜୟ ଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ଜଳର ଝାଲିରେ ତାଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରାଯାଇଥିଲା। ସେଠି ମୃତ୍ୟୁ ହେବା ପରେ, ତାଙ୍କର ନୂତନ ଜନ୍ମ ବ୍ରହ୍ମା ଶ୍ରେଣୀରୁ ହେଲା ଏବଂ ସିନ୍ଧୁଦ୍ୱୀପ ଭାବରେ ପରିଚିତ ହେଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ବିରୋଧ ମନେ ରଖି, ସେ ଉତ୍ତମ ତପସ୍ୟା କଲେ।" ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ଶୁଭ ବେତ୍ରାବତୀ ନଦୀ ମାନବୀ ରୂପ ନେଇ ଶୁଭ ଭୂଷଣ ଧାରଣ କରି ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାସ୍ଥଳକୁ ଆସିଲେ। ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, କ୍ରୋଧରେ ଆଗ୍ରହିତ ହୋଇ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ତୁମେ କିଏ, ଓ ସୁନ୍ଦରୀ? ସତ୍ୟ କହ, ଓ ଚରୁ ନାରୀ।" ନଦୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: "ମୁଁ ଜଳର ମହାପତି ବରୁଣଙ୍କ ଜଣା ହୋଇଛି; ମୋର ନାମ ବେତ୍ରାବତୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରି ଏଠାକୁ ଆସିଛି।" ସେ କହିଲେ: "ଅନ୍ୟର ଜଣାକୁ ଅଭିଲାଷା କରି ଭୋଗ କରିଥିବା ପୁରୁଷକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ; ସେ ପାପୀ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣହନନର ପାପ ଭୋଗି। ଏହି ଜାଣି, ମୁଁ ତୁମକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଛି।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ଆକାଂକ୍ଷାରେ ତାଙ୍କୁ ଭୋଗ କଲେ ଏବଂ ସତ୍ୟକୁ ଅନୁସୃତି ଦେଲେ। ତୁରନ୍ତ, ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲା, ଯିଏ ବାରଟି ସୂର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରଭା ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲେ। ବେତ୍ରାବତୀଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମିତ, ସେ ବୈତ୍ରାସୁର ଭାବରେ ପରିଚିତ ହେଲେ—ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ପ୍ରଗ୍ୟୋତିଷପତି ହେଲେ। ସମୟ କ୍ରମରେ, ସେ ଯୁବକ ହେଲେ, ବଡ଼ ଯୋଗଶକ୍ତି ନେଇ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ବିଜୟ କଲେ। ସେ ପୃଥିବୀର ସପ୍ତ ଦ୍ୱୀପ ବିଜୟ କରି, ମେରୁ ପର୍ବତକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ସେଠି ଆଗରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତାପରେ ଅଗ୍ନି, ଯମ, ନିରୃତି, ବରୁଣ, ବାୟୁ, କୁବେର ଏବଂ ଶିବକୁ ପରାଜିତ କଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ପରାଜିତ ହୋଇ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଯାଇଲେ, ଅଗ୍ନି ପରାଜିତ ହୋଇ ଯମଙ୍କୁ ଯାଇଲେ, ଯମ ନିରୃତିଙ୍କୁ ଯାଇଲେ, ନିରୃତି ବରୁଣଙ୍କୁ ଯାଇଲେ। ବରୁଣ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ସହିତ ବାୟୁଙ୍କୁ ଯାଇଲେ, ବାୟୁ କୁବେରଙ୍କୁ ଯାଇଲେ, ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ସହିତ। କୁବେର ତାଙ୍କର ମିତ୍ର ଈଶ୍ୱର ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ସହିତ ଯାଇଲେ। କିନ୍ତୁ, ଦୈତ୍ୟ ବୈତ୍ରାସୁର ଶକ୍ତିର ଅଭିମାନରେ ଗଦା ଉଠାଇ ଶିବଲୋକକୁ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଚାଲିଲେ। ଶିବ, ତାଙ୍କୁ ଅଜୟ ଭାବରେ ଦେଖି, ଦେବମାନେ ସହିତ ଗୁପ୍ତ ନଗରକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠି ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ। ସେଠି, ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଚରଣରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଜଳରେ, ଆକାଶରେ ବସି, ଶୁଭ ଜଳରେ ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଏବଂ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞା ଦେବୀକୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ। ଦେବମାନେ ଚିତ୍କାର କଲେ: "ପ୍ରଜାପତି, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର! ଦେବ, ଋଷି, ପିତୃମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର! ଦୈତ୍ୟର ଭୟରୁ ଆମକୁ ଉଦ୍ଧାର କର!" ଏପରି ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି, ବ୍ରହ୍ମା ଚିନ୍ତା କଲେ: "ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମାୟାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ; ଏଠି ଦୈତ୍ୟ କିମ୍ବା ଦେବ ନାହିଁ; ଏହି ମାୟାର ସ୍ୱଭାବ କଣ?" ଏହି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ବେଳେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶରୀରରୁ ଏକ ମହାଳକ୍ଷ୍ମୀ ନାରୀ ପ୍ରକଟ ହେଲେ, ଶୁଭ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ମୁକୁଟ ଓ ମାଳାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଅଷ୍ଟ ଭୁଜାରେ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି। ସେ ଚକ୍ର, ଶଂଖ, ଗଦା, ପାଶ, ତଳୱାର, ଘଣ୍ଟା, ବଣ, ଅନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି ଏବଂ ତୀରଧାରୀ ଭାବରେ ଜଳରୁ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ମହାଦେବୀ ସିଂହାବାହିନୀ ଭାବରେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ସହିତ ଏକାକି ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ତାଙ୍କର ଅନେକ ରୂପ ଦେଖାଗଲା। ଦିବ୍ୟ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ଦୈତ୍ୟ ବୈତ୍ରାସୁର ସହିତ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ରରେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ; ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟ ଆସିବା ପରେ, ଦେବୀ ବୈତ୍ରାସୁରକୁ ବିଧ୍ୱଂସ କଲେ ଏବଂ ଦେବମାନେ ର ସେନାରେ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ଶବ୍ଦ ହେଲା। ଭୟଙ୍କର ବୈତ୍ରାସୁର ବିଧ୍ୱଂସ ହେବା ପରେ, ସମସ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀ ଦେବମାନେ ଶିର ନମାଇ "ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ" ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କଲେ ଏବଂ ପ୍ରଭୁ ନିଜେ ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।