ଏହି କଥା ଆରମ୍ଭରେ, ଯେଉଁ ଜଣେ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟଶାଳି ନାରୀ କିମ୍ବା ଅତି ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟଶାଳି ପୁରୁଷ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ତୃତୀୟ ଚନ୍ଦ୍ର ତିଥିରେ ଲୁଣ ଭୋଜନ କରିବା ରୁ ବଞ୍ଚିବା ଉଚିତ୍। ଏହା କରିଲେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ, ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟ, ଧନ-ଧାନ୍ୟର ସମୃଦ୍ଧି, ଏହି ଲୋକରେ ସ୍ଥିର ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ପୋଷଣ ଲାଭ ହୁଏ। ଏଠାରେ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କୁ ଜିଜ୍ଞାସା ହେଲା—“ହେ ମହାନ, ଗଣପତି ଗଣେଶଙ୍କ ଜନ୍ମ କିପରି ହେଲା? ତାଙ୍କର ଦେହୀ ରୂପ କିପରି ହେଲା? ଏହି ସନ୍ଦେହ ମୋ ମନରେ ଗଢ଼ି ଉଠିଛି, ଦୟାକରି ଏହା ଦୂର କରନ୍ତୁ।” ତାହାପରେ ମହାତ୍ମା ତପସ୍ବୀ କହିଲେ—ପୂର୍ବକାଳରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ତପସ୍ବୀ ଋଷିମାନେ ବିଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ; ତାଙ୍କର ସଦ୍କର୍ମ ସଫଳ ହେଲା, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯେପରି ସତ୍ପଥରେ ଚାଲୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ବିନା ବାଧାରେ ସଫଳ ହୁଏ, ତେଣୁ ଅସତ୍କର୍ମ କଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବିପରୀତ ଫଳ ମିଳେ, ବାଧା ଆସେ। ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ଓ ପିତୃମାନେ ମିଶି, ଅସତ୍କର୍ମ ପାଇଁ ବାଧା ସୃଷ୍ଟି କିପରି କରିବା ଯାଞ୍ଚନ୍ତି, ଏହା ନେଇ ଗଭୀର ଚିନ୍ତା କଲେ। ସମସ୍ତେ ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ସେ ସମୟରେ, ସେମାନେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବା ଭାବନା କଲେ। ତାପରେ ସମସ୍ତେ କୈଳାସ ପର୍ବତରେ ବସିଥିବା ଗୁରୁ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ଭକ୍ତି ଓ ନମସ୍କାର ସହିତ ନମ୍ର ଭାବରେ କହିଲେ—“ହେ ଦେବଦେବ, ମହାଦେବ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ତ୍ରିନେତ୍ରୀ, ତୁମେ ନିତିହୀନ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ବାଧା ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତୁ।” ଦେବମାନେ ଏପରି ଅନୁରୋଧ କରିବା ପରେ, ଭବ ମହାଦେବ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଉମାଙ୍କୁ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ନିରନ୍ତର ଦେଖିଲେ। ଦେବମାନେ ସାମ୍ନାରେ ଥିବା ସେଇ ମହାପୁରୁଷ ଉମାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ସମୟରେ ଏକ ଭାବନା ହେଲା—“ଆକାଶରେ କିପରି ରୂପ ଦେଖାଯାଏ? ପୃଥିବୀରେ ରୂପ ଅଛି, ଜଳରେ ମଧ୍ୟ ଅଛି, ଅଗ୍ନି ଓ ବାୟୁରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ରୂପ ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଆକାଶକୁ କିଏ ରୂପହୀନ କହେ?” ଏହି ଭାବନା କରି ଦେବ ହସିଲେ। ଉମାଙ୍କୁ ଦେଖିବା, ଜ୍ଞାନ ଓ ଶକ୍ତିର ମୂର୍ତ୍ତି ଉମା, ଏବଂ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆକାଶରେ ଯାହା ଦେଖାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୂର୍ବ ଉଚ୍ଚାରିତ ଉପଦେଶ—ଯେ ଦେହ ଦେହୀମାନେ ଧାରଣ କରନ୍ତି—ଏହି ସମସ୍ତ କାରଣ ଚାରି ମହାଭୂତ ପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ୟ ତିନିଭିତରେ ବିସ୍ତାରିତ। ତାପରେ, ମହାଦେବଙ୍କ ହସରୁ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଅତି ଉଜ୍ୱଳ ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯାହାଙ୍କ ମୁହଁ ତେଜସ୍ୱୀ, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରୁଥିଲା, ମହାଦେବଙ୍କ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ, ଅନ୍ୟ ଏକ ରୁଦ୍ର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏହି ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ନେବା ସହିତ, ସେ ତାଙ୍କର ତେଜ, ଶୋଭା, ଦେହର ରୂପ ଓ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଦେବୀମାନଙ୍କ ମନକୁ ମୋହିତ କରିଦେଲେ। ଉମା, ଯିଏ ଉଜ୍ୱଳ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ, ସେଇ ମହାପୁରୁଷ ଶିଶୁଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପକୁ ନିରନ୍ତର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଦେବ ମନେ କ୍ରୋଧ ଜନ୍ମିଲା, କାରଣ ନାରୀମାନଙ୍କ ଚଞ୍ଚଳ ସ୍ୱଭାବ ଓ ଶିଶୁଙ୍କ ଅପୂର୍ବ ଶୋଭା ଦେଖି ସେ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ। ତେଣୁ ମହାଦେବ ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ—“ହେ ବାଳକ, ତୁମର ହାତୀର ମୁଣ୍ଡ ଓ ବଡ଼ ପେଟ ହେବ, ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ସର୍ପକୁ ଜନ୍ୟୂ ଓ ମେଖଳା ଭାବେ ପିନ୍ଧିବ।” ତାପରେ ତ୍ରିନେତ୍ରୀ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଦେବ ତାଙ୍କର ଅର୍ଧ କୋଟି କେଶ ତାଳୁ ଉପରେ ଘମ ଝରି, ଶରୀର କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲେ, ତେଁ ଦ୍ରୁତ ଉଠିଗଲେ। ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରଣ କରି, ମୂଳ ଦେହକୁ ବାରମ୍ବାର ନଡ଼ିଲେ, ତାହାର ଦେହର କେଶମାନେ ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଲା, ଏବଂ ଜଳ ଓ ଅନ୍ୟ ବସ୍ତୁମାନେ ମଧ୍ୟ ତଳକୁ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ଏହାଠାରୁ ଅନେକ ଭିନ୍ନ ରୂପର ମହାବଳଶାଳୀ ଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରୁଥିବା, ହାତୀମୁଖୀ, ଘନ ମେଘ କିମ୍ବା ଅଞ୍ଜନ ପରି କଳା ଅନେକ ଭିନାୟକ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ। ଏହା ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ଚିନ୍ତା ଓ ବିସ୍ମୟରେ ପଡ଼ିଗଲେ—“ଏହା କ’ଣ? ଏହି ଏକ ବିଶ୍ୱସ୍ତର କାର୍ଯ୍ୟ ଏକା ନିଜେ କରୁଛି; ଏହି ଦେବମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କି? କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କିଛି ହେଉଛି?” ଏପରି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ, ଭିନାୟକମାନେ ପୃଥିବୀକୁ କମ୍ପିତ କଲେ। ତେବେ ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା ନିଜ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢ଼ି ଆକାଶରେ କହିଲେ—“ହେ ଦେବମାନେ, ତୁମେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ; ଦେବମାନଙ୍କ ନାଥ, ତ୍ରିନେତ୍ରୀ, ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପୀ ମହାଦେବଙ୍କ ଦୟା ଓ କୃପା ପାଇଛ। ବିନାୟକମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ଦେବମାନେ ବିଜିତ ହୋଇଛନ୍ତି।” ଏପରି କହି, ବ୍ରହ୍ମା ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଦେବଙ୍କୁ କହିଲେ—“ତୁମ ମୁଖରୁ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଥିବା ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିନାୟକ ମୁଖ୍ୟ ହେବେ, ଅନ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କର ଅନୁଚର ହେବେ। ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଚାରି ରୂପରେ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆକାଶରେ ବିଚରଣ କରିବ। ଏହି ଆକାଶ ତୁମର ଦ୍ୱାରା ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ସ୍ଥାପିତ। ତୁମ ଭଳି ଯୋଗ୍ୟ ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ। ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଭାବେ ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଓ ବର ଦିଅ।" ବ୍ରହ୍ମା ଏପରି କହି ଚଲିଯିବା ପରେ, ତ୍ରିନେତ୍ରୀ ଦେବ ନିଜ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ—“ତୁମେ ବିନାୟକ, ବିଘ୍ନ ହରଣ କରୁଥିବା, ହାତୀମୁଖୀ, ଗଣେଶ, ଭବଙ୍କ ପୁତ୍ର; ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ବିନାୟକମାନେ ତୁମର ଅନୁଚର ହେବେ, ଏମାନେ ହବିଷ ଭକ୍ଷଣ କରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବେ, କାର୍ଯ୍ୟରେ ସିଦ୍ଧି ଦେବେ। ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ଯଜ୍ଞ ଓ ଅନ୍ୟ ମହା କାର୍ଯ୍ୟରେ ତୁମେ ପ୍ରଥମେ ପୂଜିତ ହେବ, ନହେଲେ କାର୍ଯ୍ୟର ସଫଳତା ନଷ୍ଟ ହେବ।" ଏପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବଙ୍କ ଉପଦେଶ ପାଇ, ଦେବମାନେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ରରେ ଜଳ ନେଇ ତାଙ୍କର ଦେହକୁ ଅଭିଷେକ କଲେ। ଏହିଭଳି, ସେ ବିନାୟକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ। ତାଙ୍କୁ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଉଥିବା ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଦେବଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ—“ନମସ୍କାର ହାତୀମୁଖୀ! ନମସ୍କାର ଗଣପତି! ନମସ୍କାର ବିନାୟକ! ନମସ୍କାର ଭୟଙ୍କର ପ୍ରଭାବଶାଳୀ! ବିଘ୍ନହର, ସର୍ପମେଖଳାଧାରୀ, ରୁଦ୍ରମୁଖୋଦ୍ଭବ, ବଡ଼ ପେଟ ଥିବା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର!