ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମକର ଦ୍ୱାରା ଜଳରେ ଆକ୍ରମଣ ହୋଇଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖି ସେଉଁଠି, ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଜକୁ ବୟସ୍କ ଆକୃତିରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରି ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ କୁମାରୀ, ମୁଁ ଏବେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନୁହେଁ; ଆମକୁ ଶୀଘ୍ର ଉଦ୍ଧାର କର, ତୁମେ ମୋତେ ବଞ୍ଚାଇବାକୁ ହିଁ ପଡ଼ିବ।” ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ପାର୍ବତୀ ଚିନ୍ତା କଲେ: “ମୋ ପିତା ହିମବତ, ମୋ ସ୍ୱାମୀ ଶଙ୍କର, ମୁଁ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର; ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କିପରି ଛୁଁଇବି?” ଏହି ଭାବନା ମଧ୍ୟରେ ସେ ଆଉ ଏକ ଚିନ୍ତା କଲେ, “ଯଦି ମୁଁ ଏହି ଜଳରେ ପଡ଼ିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରିବି ନାହିଁ, ତେବେ ନିଶ୍ଚିତ ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣଘ୍ନ ଦୋଷରେ ଅପରାଧିନୀ ହେବି। ଅନ୍ୟ ଅପରାଧର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଥାଏ, କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର କୌଣସି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନାହିଁ।” ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରି ସେ ଶୀଘ୍ରତାରେ ଗଲେ, ଭୟଭୀତ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ହାତ ଦେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଟାଣି ଜଳରୁ ବାହାର କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ନାଥ ହରା ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ଦେଖାଇଲେ। ଯିଏ ହେଉଛନ୍ତି ରୁଦ୍ର, ଯାହାଙ୍କୁ ପାର୍ବତୀ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଉପାସନା କରୁଥିଲେ, ସେଇ ଭଗବାନ ଏବେ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ହାତ ଧରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖାଦେଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଦେବୀ ଲଜ୍ଜାରେ ଶିର ନମାଇଲେ, ପୂର୍ବରୁ କରିଥିବା ତ୍ୟାଗ ମନେ ପକାଇ ଚୁପ୍ଚାପ ରହିଗଲେ। ଗୌରୀଙ୍କୁ ଏପରି ମୌନ ଦେଖି, ହସିକି ରୁଦ୍ର କହିଲେ, “ହେ ସୁମୁଖି, ତୁମେ କିପରି ମୋତେ ଏଠାରେ ଛାଡ଼ିଦେବୁ?” ଏହି ଭାବରେ ଆଉ କହିଲେ, “ଯଦି ତୁମେ ଏହି ହାସ୍ତଗ୍ରହଣ ଫଳହୀନ କରିଦେଉଛ, ତେବେ ମୁଁ ବିବାହ ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରିବି।” ତାପରେ ଦେବୀ ଲଜ୍ଜା ମଧ୍ୟରେ ମିଶିଥିବା ହାସି ସହ କହିଲେ, “ଏଥିରେ କୌଣସି ହାସ୍ୟ ନ ହେଉ। ହେ ଦେବଦେବ, ତିନି ଲୋକର ନାଥ, ଏହି ସମସ୍ତ ଉଦ୍ୟମ ତୁମ ପାଇଁ। ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ଉପାସନା କରିଥିଲି। ଏବେ ମୋ ସ୍ୱାମୀ ତୁମେ ଅନ୍ୟ କେହି ନୁହଁ। କିନ୍ତୁ ମୋ ପିତା ହିମବତ—ସେଇ ମୋ ଅଧିପତି; ତାଙ୍କର ଅନୁମତି ନେଇ, ପ୍ରଥାନୁସାରେ ତୁମେ ମୋ ହାତ ଧରିପାରିବ।" ଏପରି କହି, ଦେବୀ ଚମକୁଥିବା ମୁହଁ ନେଇ ନିଜ ପିତା ହିମବତଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଓ ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ, “ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ ଯିଏ ଦକ୍ଷ ଯଜ୍ଞ ନାଶ କରିଥିଲେ, ସେଇ ରୁଦ୍ର ମୋ ସ୍ୱାମୀ ଥିଲେ। ଏବେ ମୁଁ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ମନର ଲକ୍ଷ୍ୟ ଭାବେ ଧ୍ୟାନ କରିଛି। ସେଉଁଠି ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆକୃତିରେ ମୋ ଆଶ୍ରମକୁ ଆସି, ଭିକ୍ଷା ଚାହିଲେ। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ କହିଲି, ସେ ଜାହ୍ନବୀକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ବୃଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆକୃତି ଧାରଣ କରି ଶୀଘ୍ର ଏକ ମକର ଦ୍ୱାରା ଧରାପଡ଼ିଲେ ଓ ଅନୁଚିତ ଭାଷାରେ ମୋତେ କହିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଭୟରୁ, ପିତା, ମୁଁ ତାଙ୍କ ହାତ ଧରିଲି; ଏହି କ୍ଷଣରେ ଶଙ୍କର ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ଦେଖାଇଲେ। ତାପରେ ଭଗବାନ ମୋତେ କହିଲେ, “ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।” ଏପରି ମହାପୁରୁଷ ଶଙ୍କରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ତୁମ ଅନୁମତି ନେବା ପାଇଁ ମୁଁ ଆସିଛି, ଏବେ ଯାହା ଉଚିତ ତାହା ଶୀଘ୍ର କରନ୍ତୁ।” ପାର୍ବତୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ପାହାଡ଼ର ରାଜା ହିମବତ ଆନନ୍ଦରେ ଉତ୍ସାହିତ ହେଲେ ଓ ତାଙ୍କର ମୁଖ ପ୍ରଭା ଦେଖି କହିଲେ, “ମୋ ଝିଅ, ଏ ଜନ୍ମରେ ମୁଁ ଧନ୍ୟ, କାରଣ ରୁଦ୍ର, ହରା, ମୋ ଜମାତା ହେବେ। ତୁମ ଦ୍ୱାରା ମୋ ପ୍ରଜା ପ୍ରସାର ହେବ, ଏବଂ ତୁମେ ମୋତେ ଦେବମାନେଠାରୁ ଉପରେ ରଖିଛ।" "କିଛି ଖଣ୍ଡ ପ୍ରତୀକ୍ଷା କର, ମୁଁ ଫେରି ଆସୁଛି," କହି ହିମବତ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଦେବମାନଙ୍କର ପ୍ରାଚୀନ ପିତା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖି ଶିର ନମାଇ କହିଲେ, “ହେ ଦେବଗଣ, ଏହି ମୋ ଝିଅକୁ ମୁଁ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେବି; ତୁମେ ଅନୁମତି ଦିଅ।” ବ୍ରହ୍ମା ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ କହିଲେ, “ଯାଅ, ଝିଅକୁ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଦିଅ।” ଏହିପରି ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇ ହିମବତ ତାଙ୍କ ଗୃହକୁ ଫେରି ଶୀଘ୍ରତାରେ ସମସ୍ତ ଦେବ, ଋଷି, ସିଦ୍ଧମନ୍ଦଳ, ଟୁମ୍ବୁରୁ, ନାରଦ, ହାହା, ହୂହୂ, କିନ୍ନର, ଅସୁର, ରାକ୍ଷସମାନେ, ପାହାଡ଼, ନଦୀ, ପାହାଡ଼ ଶିଳା, ଗଛ, ଔଷଧି—ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ। ସମସ୍ତେ ଦେବୀ ପାର୍ବତୀ ଓ ଶଙ୍କରଙ୍କ ବିବାହ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ଏଠାରେ ପୃଥିବୀ ହେଲା ବିବାହ ମଞ୍ଚ, ସାତ ସମୁଦ୍ର ହେଲେ କଳଶ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ ଦୀପ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ, ଓ ନଦୀମାନେ ଜଳ ଆଣିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ବିବାହ ଆୟୋଜନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲାପରେ, ହିମବତ ମନ୍ଦରାଚଳକୁ ଶଙ୍କରଙ୍କ ନିକଟକୁ ପଠାଇଲେ। ମନ୍ଦରାଚଳଙ୍କ ଆମନ୍ତ୍ରଣରେ ଶଙ୍କର ଶୀଘ୍ର ଆସି, ନିୟମାନୁସାରେ ସୋମଙ୍କୁ ସାକ୍ଷୀ କରି ପାର୍ବତୀଙ୍କ ହାତ ଧରିଲେ। ବିବାହ ଉତ୍ସବରେ ପାହାଡ଼ ଓ ନାରଦ ଗାନ କଲେ, ସିଦ୍ଧମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ, ଗଛମାନେ ଶୁଭ ଫୁଲ ବର୍ଷାଇଲେ, ଦେବକନ୍ୟାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ନୃତ୍ୟ କଲେ। ଏହି ବିବାହରେ ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା ନିଜ ଧ୍ୟାନରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିବାବେଳେ କୁମାରୀକୁ କହିଲେ, “ହେ ଝିଅ, ତୁମେ ଜଗତରେ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠା ନାରୀ ହୁଅ; ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷମାନେ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ନାରୀ ଲାଭ କରନ୍ତୁ।” ଏହିପରି କହି, ବ୍ରହ୍ମା ନିଜ ନଗରକୁ ଫେରିଗଲେ, ଉମା ଓ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ। ହିମବତ ନିଜ ଜମାତା ସୋମଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ବକ ମାନ୍ୟ କଲେ, ସମସ୍ତ ଦେବ, ଅସୁର, ଋଷିମାନେ, ପାହାଡ଼ମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଉତ୍ତମ ଉପହାର, ଅଳଂକାର, ଭୂଷଣ, ଦ୍ରବ୍ୟ, ଭୋଜନ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରି ବିଦାୟ କଲେ। ଦୁଃଖ ମୁକ୍ତ, ପବିତ୍ର ଓ ଶାନ୍ତ, ମହାତ୍ମା ହିମବତ ତାଙ୍କ ଶୁଭମୁଖୀ ଝିଅ ଉମାକୁ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଦେଇ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପରି ତେଜସ୍ୱୀ ହେଲେ। ଏଠାରେ, ହେ ରାଜନ୍, ତୁମ ଉତ୍ତମ ବଂଶାବଳୀର କଥା ଏହିପରି; ଯାହା ଦେବମାନେ ଓ ଅସୁରମାନେ ମଧ୍ୟ ଜାଣିନାହାନ୍ତି। ସ୍ୱୟଂଭୂ ଦକ୍ଷ, ତାଙ୍କ ପ୍ରଭାବ ଓ ଗୌରୀଙ୍କ ବିବାହର ତିନି ପ୍ରକାର ଜନ୍ମ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଦେଲି।