ଭଗବାନ ଭବଙ୍କର ଅତି ସୁନ୍ଦର କନ୍ୟା ଚିନ୍ତା କରି, ତିନି ଗଭୀର ତପସ୍ୟା କରିବା ପାଇଁ ମହାନ୍ ହିମାବତ୍ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଏତେ ଉତ୍କଟ ତପସ୍ୟା କଲେ ଯେ, ତାଙ୍କର ଶରୀର ଦୀର୍ଘ ଅନୁଷ୍ଠାନର ଅଗ୍ନିରେ ଶୋଷିତ ହେଲା, ଏବଂ ଶେଷରେ ସେ ହିମାବତ୍ ପର୍ବତର କନ୍ୟାରୂପେ ପୁନଃ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏହି ନୂଆ ଜନ୍ମରେ ସେ ଉମା ଓ କୃଷ୍ଣା ନାମରେ ବିଶ୍ୱବିଖ୍ୟାତ ହେଲେ, ଏବଂ ହିମାବତ୍ ଗୃହରେ ଶୁଭ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ପୁନି ସେ ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଦେବଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟରେ କହିଲେ, "ସେଉଁଠି ମୋ ସ୍ୱାମୀ," ଏବଂ ତପସ୍ୟାରେ ଅବିଚଳ ରହିଲେ। ଏଭଳି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ହିମାବତ୍ ପର୍ବତରେ ଉନ୍ମୁକ୍ତ ତପସ୍ୟା କରିବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କର ଉତ୍କଟ ତପସ୍ୟାରେ ଭଗବାନ ନିଜେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ତାପରେ, ମହେଶ୍ୱର ଏକ ବୃଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଦେହ ଅସ୍ଥିର ଏବଂ ପ୍ରତି ପଦେ ପଦେ ଅସ୍ଥିରତା ସହିତ ଉମାଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଆସିଲେ। ଏଠାରେ ସେ କଠିନତାରେ ଚାଲି ଉମାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଓ ଶୁଭେ, ମୁଁ ଭୂକ୍ଷିତ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଯୋଗ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଦିଅ।" ଏହିପରି ଶୁଣି, ହିମାବତ୍ କନ୍ୟା ଉମା କହିଲେ, "ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଫଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଦେବି; ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର ସ୍ନାନ କର, ତାପରେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା ଖାଅ।" ଏପରି ଉତ୍ତର ପାଇଁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିକଟରେ ଥିବା ମହା ନଦୀ ଗଙ୍ଗାକୁ ଯାଇ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ରୁଦ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଭୟଙ୍କର ମାୟାବୀ ମକର ରୂପକୁ ଧାରଣ କଲେ ଏବଂ ସ୍ୱୟଂ ନିଜକୁ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଧରି ରଖିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ନିଜେ ବୃଦ୍ଧ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଉମାଙ୍କୁ ଦେଖାଇ, କହିଲେ, "ଓ କୁମାରୀ, ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନୁହେଁ, ଦୟାକରି ଦୃତ ଆସି ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ନାହିଁଲେ ଆଉ ଅଧିକ କ୍ଷତି ହେବ; ତୁମେ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ଦରକାର।" ଏପରି ଶୁଣି, ପାର୍ବତୀ ବିଚାର କଲେ, "ହିମାବତ୍ ମୋର ପିତା, ଶଙ୍କର ମୋର ସ୍ୱାମୀ; ତପସ୍ୟାରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଛି, କିପରି ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଛୁଁଇବି?" ପୁନି ଭାବିଲେ, "ଯଦି ମୁଁ ମକର ଦ୍ୱାରା ଧରାଯାଇଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଉଦ୍ଧାର ନକରିବି, ତେବେ ନିଶ୍ଚୟ ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପରେ ଲିପ୍ତ ହେବି; ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।" "ଅନ୍ୟ ପାପର ପାଇଁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାଇଁ ଏପରି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନାହିଁ।" ଏପରି ଭାବି ସେ ଦୃତ ଚଳିଗଲେ। ଭୟଭୀତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଶୀଘ୍ର ଗତିରେ ଯାଇ, ହାତ ଦେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ନଦୀରୁ ଟାଣି ଉଠାଇଲେ; ସେହି କ୍ଷଣରେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ ହରା ନିଜ ରୂପ ପ୍ରକାଶ କଲେ। ଯିଏକି ପାର୍ବତୀ ତାଙ୍କୁ ଉପାସନା କରି, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ, ସେଇ ଭଗବାନ ରୁଦ୍ର ଏବେ ତାଙ୍କର ହାତ ଧରି ଉପସ୍ଥିତ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦେବୀ ନିଜ ପୂର୍ବ ତ୍ୟାଗ ସ୍ମରଣ କରି ଲଜ୍ଜା ଅନୁଭବ କଲେ, ଦୂର୍ଦ୍ଦମ ଭୂଆଁଇଁ ତାଙ୍କର ମୁଖ ନମ୍ର ହେଲା, ଏବଂ କିଛି କଥା କହିଲେ ନାହିଁ। ଗୌରୀଙ୍କୁ ନିରବ ଦେଖି, ରୁଦ୍ର ମୃଦୁ ହସି କରି ତାଙ୍କର ହାତ ଧରି କହିଲେ, "ଓ ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତା, ତୁମେ କିପରି ଏଠି ମୋତେ ଛାଡ଼ିଦେବୁ?" "ଯଦି ଏହି ହାତ ଧରିବାକୁ ତୁମେ ବ୍ୟର୍ଥ କରିବ, ତେବେ ବିବାହ ପାଇଁ ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରିବି।" ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି, ଦେବୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ଏଥିରେ କୌଣସି ମଜାକ ନ ହେଉ," ଏବଂ ଲଜ୍ଜାବିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ମୃଦୁ ହସି ସହ କହିଲେ, "ଦେବ, ତିନି ଲୋକର ନାଥ, ଏ ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସ ତୁମ ପାଇଁ; ଶେଷ ଜନ୍ମରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ଉପାସନା କରିଥିଲି।" "ଏବେ, ଦେବ, ତୁମେ ମୋ ସ୍ୱାମୀ, ଅନ୍ୟ କେହି ନୁହଁନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ମୋର ପିତା ହିମାବତ୍ ମୋ ସ୍ୱାମୀ; ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଯାଇ, ତାଙ୍କର ଅନୁମତି ନେବି। ତାପରେ ଚାରିତ୍ରିକ ପଦ୍ଧତି ଅନୁଯାୟୀ ତୁମେ ମୋତେ ବିବାହ କରିପାରିବା।" ଏପରି କହି, ଦେବୀ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ, ହାତ ଯୋଡ଼ି ତାଙ୍କର ପିତା ହିମାବତ୍ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଏବଂ କହିଲେ, "ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ ଦକ୍ଷ ଯଜ୍ଞ ବିନାଶକ ରୁଦ୍ର ମୋ ସ୍ୱାମୀ ଥିଲେ। ଏବେ ମୁଁ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ହୃଦୟର ଲକ୍ଷ୍ୟ ଭାବେ ଧ୍ୟାନ କରିଛି।" "ସେ ଜଗତ୍ ସ୍ୱାମୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପେ ମୋ ଆଶ୍ରମକୁ ଆସି, ଖାଦ୍ୟ ଚାହିଲେ। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ କହିଲି, ସେ ଯାଇଥିଲେ।" "ତିନି ବୃଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଶୀଘ୍ର ଏକ ମକର ଦ୍ୱାରା ଧରାଯାଇଥିଲେ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅନୁଚିତ କଥା କହିଲେ।" "ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ଭୟରୁ, ପିତା, ମୁଁ ତାଙ୍କର ହାତ ଧରିଲି; ଏବଂ ଏହି କ୍ଷଣରେ ଶଙ୍କର ନିଜ ରୂପ ପ୍ରକାଶ କଲେ।" "ତାପରେ ଦେବ ମୋତେ କହିଲେ, 'ଓ ତପସ୍ୟାଶୀଳା, କୌଣସି ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।' ଏଭଳି ବଡ଼ମନା ଶଙ୍କରଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ମୁଁ ତୁମ ଅନୁମତି ନେବାକୁ ଆସିଛି; ଏବେ ଯାହା ଉଚିତ ତାହା ଶୀଘ୍ର କର।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପର୍ବତରାଜ ହିମାବତ୍ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଶୁଭ ମୁଖମଣ୍ଡଳ ଥିବା କନ୍ୟାକୁ କହିଲେ, "ଜଗତରେ ମୁଁ ଧନ୍ୟ, କାରଣ ରୁଦ୍ର ନିଜେ ମୋର ଜାମାତା ହେବେ। ତୁମ ଦ୍ୱାରା ମୋର ବଂଶ ବଢ଼ିବ ଏବଂ ତୁମେ ମୋତେ ଦେବତାମାନେଠାରୁ ଉପରେ ରଖିଛ।" "କିଛି ଖ୍ଷଣ ଅପେକ୍ଷା କର, ମୁଁ ଫେରି ଆସୁଛି," କହି ହିମାବତ୍ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ପିତା ମହାତ୍ମା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖି, ପର୍ବତରାଜ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ, "ଏହି କନ୍ୟା ମୋର, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେବି। ଦେବଗଣ, ତୁମେ ଅନୁମତି ଦିଅ।" ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଆନନ୍ଦିତ ମନେ କହିଲେ, "ଯାଅ, ତାଙ୍କୁ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଦିଅ।" ଏହିପରି ବିଶ୍ୱପିତା ଦେବତାମାନେଠାରୁ କହିଦେଲେ। ଏହି ଅନୁମତି ମିଳିବା ସହ, ପର୍ବତରାଜ ଶୀଘ୍ର ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରି, ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଋଷି, ସିଦ୍ଧଗଣଙ୍କୁ ଡାକିଲେ। ସେ ଟୁମ୍ବୁରୁ, ନାରଦ, ହାହା-ହୂହୂ, କିନ୍ନର, ଅସୁର, ରାକ୍ଷସମାନେ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଡାକିଲେ। ପର୍ବତ, ନଦୀ, ପାହାଡ଼, ବୃକ୍ଷ, ଔଷଧି, ଏବଂ ସଙ୍ଗମ ଶିଳାମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେହଧାରୀ ରୂପେ ଆସିଗଲେ, ହିମାବତ୍ କନ୍ୟା ଓ ଶଙ୍କରଙ୍କ ବିବାହ ଦେଖିବା ପାଇଁ।