ଏହି କଥା ଗୌରବର୍ଣ୍ଣିତ ବରାହ ପୁରାଣର ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ନାରାୟଣ, ମାନବର ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନାର, ଏବଂ ସରସ୍ବତୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ବିନମ୍ରତାର ସହିତ ବେଣୁ କରି, ବରାହଙ୍କୁ ସ୍ଲୋକ କରାଯାଇଥାଏ, ଯିଏ ମାଟିକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ ଉଠାଇଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଗୋଡ଼ାର ତଳେ ଥିବା ମେରୁ ପର୍ବତ ଏବଂ ତାହାର ନିର୍ବାଣ ଶବ୍ଦ ଗୁରୁତ୍ୱରେ ଗୁଞ୍ଜରିତ ହୁଏ। ସେ ଯିଏ ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତର ତିପ୍ପରେ ମାଟିକୁ ଉଠାଇଥିଲେ, ଯାହା ପରିବେଷ୍ଟିତ ଥିଲା ପାର୍ବତ ଏବଂ ନଦୀମାନେ, ଏବଂ ଯିଏ କୌଣସି ସୀମାରେ ବନ୍ଦିତ ନୁହେଁ, କାଂସ, ମୁରା, ନରକ ଏବଂ ଦଶମୁଖ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଧ୍ବଂସକାରୀ, ସେ କୃଷ୍ଣ, ବିଷ୍ଣୁ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ମାଲିକ, ବରାହ—ସେ ମୋର ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦୂର କରନ୍ତୁ। ସେ ଯିଏ ସାର୍ବଜନୀନ ଜୀବନର ସାଗରରେ, ଭୟଙ୍କର କୋତ୍ତାରୁ ଭକ୍ତମାନେ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲେ; ସେ ମୁରା, ନରକ ଏବଂ ଦଶମୁଖକୁ ନଷ୍ଟ କରିଥିଲେ; ସେ ବିଷ୍ଣୁ, ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ଯିଏ ବିଶ୍ୱର ଆଶ୍ରୟ ହେବାରେ ସମର୍ଥ—ସେ ମୋର କୌଣସି ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରନ୍ତୁ। ସୁତ କହିଛନ୍ତି, ପୂର୍ବରୁ ଯେତେବେଳେ ବିଷ୍ଣୁ ବରାହ ରୂପରେ ପୃଥିବୀକୁ ଉଠାଇଥିଲେ, ସେ ଭକ୍ତିରେ ଭରିତ ହୋଇ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲେ। ପୃଥିବୀ କହିଥିଲେ, "ହେ ପ୍ରଭୁ, ସେଇ ସମସ୍ତ ଚକ୍ରରେ, ତୁମେ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କରିଥାଉ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତୁମର ସତ୍ୟ ରୂପ, ତୁମର ଉତ୍ପତ୍ତି ଜାଣିପାରୁ ନାହିଁ।" "ଯେତେବେଳେ ବେଦ ହରାଇଯାଇଥିଲା, ତୁମେ ମାଛର ରୂପ ଗ୍ରହଣ କରି, ଗଭୀର ପାଣିରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ, ତାହାରୁ ସେଗୁଡିକୁ ମିଳାଇ ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ।" "ଏହା ପରେ, ଯେତେବେଳେ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ସାଗରକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରୁଥିଲେ, ତୁମେ ମାଧୁକୁ ଧୂସର କରି, କୁର୍କୁରା ରୂପ ଗ୍ରହଣ କରି, ମାନ୍ଦର ପର୍ବତକୁ ସମର୍ଥନ କରିଥିଲେ।" "ପୁଣି, ବରାହ ରୂପ ଗ୍ରହଣ କରି, ତୁମେ ମୋତେ ଉଠାଇଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ବଡ଼ ସାଗରରେ ଡୁବୁଥିଲି।" "ଅନ୍ୟ ଏକ ସମୟ, ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ଯେଉଁଥିରେ ଦୟାର ଅଭିଷେକ ପାଇଥିଲେ, ସେ ପୃଥିବୀକୁ ଦବାଇଥିଲେ; ତୁମେ ସେଥିରେ ଦୟାକରି ସେକୁ ବିନାଶ କରିଥିଲେ।" "ପୁଣି, ତୁମେ ପୃଥିବୀକୁ କ୍ଷତ୍ରିୟ ହୀନ କରିଥିଲେ, ଜମାଦଗ୍ନିଙ୍କ ପୁତ୍ର ରାମ ରୂପରେ।" "ପୁଣି, ରାବଣଙ୍କୁ ତୁମର କ୍ଷତ୍ରିୟ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ବିନାଶ କରାଯାଇଥିଲା; କିନ୍ତୁ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ କିଛି ଜାଣିନାହିଁ।" "ମୋତେ ଉଠାଇବା ପରେ, କିପରି ତୁମେ ବିଶ୍ୱକୁ ସୃଷ୍ଟି କରୁଛ? କିଏ ଏହାକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଉଛି? କିପରି ଏହା ଚାଲିଛି?" "କିଏ ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ପୁନର୍ପୁନ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରୁଛ? ସୃଷ୍ଟି କିପରି ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ଏବଂ କିପରି ଶେଷ ହୁଏ?" "ୟୁଗର ଗଣନା କିପରି ହୁଏ, ଏବଂ ଚତୁର୍ୟୁଗରେ କିଛି ଗଣନା କିପରି? ସେମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟରେ କିଛି ପ୍ରଭେଦ କଣ, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକର ଅବସ୍ଥା କେମିତି, ହେ ମହାପ୍ରଭୁ?" "କିଏ ବଳିଦାନୀ, ଏବଂ କିଏ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସଫଳତା ପାଇଥିବା ରାଜା? ଦୟା କରି, ମୋତେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଣାଇଦିଅ।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ବରାହ ରୂପରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ ହସିଥିଲେ; ତାଙ୍କର ହସାରେ, ପୃଥିବୀ ତାଙ୍କର ପେଟରେ ବିଶ୍ୱକୁ ଦେଖିଥିଲା। ସେ ତାଙ୍କର ମଧ୍ୟରେ ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଗ୍ରହମାନେ, ସାତ ଲୋକ, ସମସ୍ତ ଦାୟିତ୍ୱ ପାଳନ କରୁଥିବା ସେହି ଦେଖି, ପୃଥିବୀ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ କମ୍ପ କରିଥିଲା। ଜବାବରେ, ଯେତେବେଳେ ସେ ତାଙ୍କର ମୁଖ ଖୋଲିଥିଲେ, ପୃଥିବୀ, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ପବିତ୍ରତା ଦେଖିଥିଲା; ପରେ, ସେ ଚାରି ହାତର ରୂପରେ ଦେଖିଥିଲେ, ସେ ବଡ଼ ସାଗରରେ ଶୟନ କରୁଥିଲେ। ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଶେଷର ନିଶାରେ ଶୟନ କରୁଥିବା ଦେଖି, ତାଙ୍କର ନାଭିର ଲୋଟସରେ ଚାରି-ମୁଖୀ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦେବୀ, ହାତ ଯୋଡ଼ି ଭକ୍ତିର ସହିତ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ଏକ ଗୀତ ଗାଇଥିଲେ। ପୃଥିବୀ କହିଥିଲେ, "ତୁମକୁ ବନ୍ଦନା, ହେ ଲୋଟସ-ଚକ୍ଷୁ, ତୁମକୁ ବନ୍ଦନା, ହେ ପୀତବସ୍ତ୍ରଧାରୀ; ତୁମକୁ ବନ୍ଦନା, ହେ ଦେବତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରୁଥିବା, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମା।" "ତୁମକୁ ବନ୍ଦନା, ଯିଏ ଶେଷରେ ଶେଷାରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ; ତୁମକୁ ବନ୍ଦନା, ହେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ପ୍ରଭୁ; ତୁମକୁ ବନ୍ଦନା, ହେ ମୋକ୍ଷ ଦାତା।" "ତୁମକୁ ବନ୍ଦନା, ଯିଏ ଧନୁଷ, କନ୍ତା, ଏବଂ ଚକ୍ର ବହନ କରୁଛ; ଯିଏ ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତ; ତୁମକୁ ବନ୍ଦନା, ଯିଏ ତୁମର ନାଭିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ମହାଲୋଟସରୁ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରୁଛ।" "ତୁମକୁ ବନ୍ଦନା, ଯିଏ ଲାଲ ହେବାରେ ଲିପ୍ତ ଓ ଯିଏ ନୂଆ ପତ୍ରର ମାନେ ହାତରେ ଚମକିଥିବା; ମୁଁ ତୁମରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଉଛି, ମୁଁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ—ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ହେ ପ୍ରଭୁ, ମହିଳା ଓ ସାପଙ୍କର ଦୁଃଖରୁ।" "ତୁମର ବରାହ ରୂପକୁ ଦେଖି, ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଗଭୀର ନୀଳ ରଙ୍ଗରେ, ମୁଁ ପୁଣି ଭୟଭୀତ, କାରଣ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ତୁମର ଶରୀରରେ ଅଛି; ବର୍ତ୍ତମାନ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୋତେ କରୁଣା କରି, ମୁଁ ବଡ଼ ଭୟରୁ ଉଦ୍ଧାର କର।" "କେସବ ମୋର ପାଦକୁ, ନାରାୟଣ ମୋର ଗାଁକୁ, ମାଧବ ମୋର ମଧ୍ୟରେ, ଗୋବିନ୍ଦ ମୋର ଗୁପ୍ତ ଅଙ୍ଗକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।" "ବିଷ୍ଣୁ ମୋର ନାଭିକୁ, ମାଧୁସୂଦନ ମୋର ପେଟକୁ, ତ୍ରିବିକ୍ରମ ମୋର ଥାଇଗୁଡିକୁ, ଏବଂ ବାମନ ମୋର ହୃଦୟକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।" "ଶ୍ରୀଧର ମୋର ଗଳାକୁ, ହୃଷୀକେଶ ମୋର ମୁଖକୁ, ପାଦ୍ମନାଭ ମୋର ଆଖିକୁ, ଏବଂ ଦାମୋଦର ମୋର ମୁଣ୍ଡକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।" ଏହିପରି, ହରିଙ୍କର ସୁରକ୍ଷା ମନ୍ତ୍ର ପଢି, ପୃଥିବୀ କହିଥିଲେ, "ବନ୍ଦନା, ହେ ମହାବରାହ ବିଷ୍ଣୁ," ଏବଂ ନିଶ୍ଚଳ ହେଲେ। ସୁତ କହିଛନ୍ତି, ତେବେ ହରି, ପୃଥିବୀର ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ମୟାକୁ ପ୍ରକାଶ କରି, ବରାହ ରୂପରେ ଥିଲେ। ସେ କହିଥିଲେ, "ହେ ସୁନ୍ଦର-ହିପ୍ପିକା, ତୁମର ପ୍ରଶ୍ନ କଣ? ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ବହୁତ ଦୁର୍ଲଭ; ମୁଁ ତୁମକୁ ପୁରାଣର ବିଷୟକୁ କହିବି, ସମସ୍ତ ଶ୍ରୁତିରୁ ନିଷ୍କାଷ କରି।" "ସମସ୍ତ ପୁରାଣ ମଧ୍ୟରେ, ଏହି ଶ୍ଲୋକ ସାର୍ବଜନୀନ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇଛି; ଏହାକୁ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରି, ହେ ପୃଥିବୀ, ପୁଣି ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଣ।" ଶ୍ରୀ ବରାହ କହିଥିଲେ, "ସୃଷ୍ଟି, ବିନାଶ, ବଂଶବୃନ୍ଦ, ମାନୁଷଙ୍କର ଆବଧି, ଏବଂ ରାଜବଂଶର କଥା—ଏହି ପାଞ୍ଚଟି ବିଶେଷତା ଏକ ପୁରାଣକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ।