वराहपुराणम्

तत्क्षणादेव सम्प्राप्ता विमानैः शीघ्रयायिभिः

त्या क्षणीच ते सर्वजण वेगाने उडणाऱ्या विमानांतून तिथे पोहोचले.

तस्मिन्सुरमणीयानि विविधानि शुचीनि च

तिथे त्यांनी देवांसाठी अनेक रम्य आणि पवित्र स्थाने पाहिली.

आश्रमारण्यभागेषु दरीणां विवरेषु च

आश्रमाच्या अरण्यातील भागांत आणि पर्वतांच्या गुहांमध्येही त्यांनी ती स्थाने पाहिली.

प्रमुखे वासवं कृत्वा विविशुस्ते सुरास्तदा

इंद्राला पुढे करून त्या वेळी सर्व देवांनी आत प्रवेश केला.

कन्दरोदरकूटेषु तरूणां गहनेषु च

ते डोंगरांच्या कपारीत आणि झाडांच्या दाटीत गेले.

प्रविशन्तश्च ते देवा वनोद्देशं क्वचिच्छुभे

कधी तरी एका वनाच्या भागात शिरताना ते देव तेजस्वी दिसले.

गिरिनद्यास्तु पुलिने हंसकुन्देंदुसन्निभे 215.

डोंगराच्या नदीच्या वाळूवर, जेथे ते राजहंस, जाई आणि चंद्रासारखे चमकत होते.

मुक्ताचूर्णनिकाशाभिर्वालुकाभिस्ततस्तत

इथे तिथे वाळू पांढऱ्या मोत्यांच्या पूडीसारखी चमकत होती.

तत्र ते विबुधा दृष्ट्वा सर्वे मां समचोदयन्

तेथे सर्व देवांनी मला पाहून एकत्रितपणे पुढे जाण्यास प्रवृत्त केले.

मुहूर्त्तं ध्यानमास्थाय विज्ञाता सा मया तदा

थोडा वेळ ध्यान लावून मी तिला ओळखले.

ततस्तदुच्चशिखरमारुह्य विबुधेश्वराः

मग देवांचे प्रमुख त्या उंच शिखरावर चढले.

मध्ये मृगसमूहस्य गोप्तारमिव संस्थितम्

मृगांच्या कळपाच्या मध्ये, जणू काही रक्षक उभा आहे असे त्याला पाहिले.

चारुवक्त्राक्षिदशनं पृष्ठतः शुक्लबिन्दुभिः

त्याचा चेहरा, डोळे आणि दात सुंदर होते, आणि पाठीवर पांढऱ्या ठिपक्यांनी शोभलेला होता.

बिम्बोष्ठं ताम्रजिह्वास्यं दंष्ट्रांकुरविराजितम्

त्याचे ओठ बिंब फळासारखे, जीभ तांबडी आणि तोंड तसंच, दात कळ्यांसारखे होते.

तं दृष्ट्वा विबुधाः सर्वे शिखरात्प्रतिधाविताः

त्याला पाहताच सर्व देव शिखरावरून पळाले.

शृङ्गाग्रं प्रथमं धृत्वा गृहीत्वा वज्रपाणिना

वज्रधारी देवाने प्रथम त्याच्या शिंगाच्या टोकाला पकडले.

जग्राह केशवश्चापि मूलं तस्य महात्मनः 215.

आणि केशवानेही त्या महात्म्याच्या शिंगाच्या मुळाशी धरले.

शक्रस्याग्रं स्थितं हस्ते मध्यं हस्ते मम स्थितम्

शक्राच्या हातात शिंगाचे टोक होते, आणि माझ्या हातात मधला भाग.

शृङ्गस्यैव गृहीतस्य त्रिधास्माकं मृगाधिपः

आम्ही तिघांनी मिळून शिंग पकडल्यावर तो मृगराज तीन भागांत विभागला गेला.

अन्तर्हितोऽन्तरिक्षस्थः प्रोवाचास्मानुपालभन्

तो आकाशात अदृश्य झाला आणि आम्ही पाहत असताना आम्हाला बोलला.

सशरीरोऽहं युष्माभिर्वशाप्तः प्रगतस्त्वितः

तुम्ही मला शाप दिला म्हणून मी देहासकट येथेून निघून जात आहे.

यद्यहं सशरीरः स्यां गृहीत्वा स्थापितोऽभवम्

जर मी या देहासह इथे ठेवला गेलो असतो आणि तसाच राहिलो असतो,

कामं शृंगाणि मेऽत्रैव श्लेष्मात्मकवनेऽमराः

हे अमरांनो, खरं सांगायचं तर, या कफयुक्त वनात माझी शिंगं इथेच राहिली असती.

अत्रापि महती व्युष्टिर्भविष्यति न संशयः

इथेही मोठी समृद्धी होईल, यात काहीच शंका नाही.

यावन्ति भुवि तीर्थानि ह्यासमुद्र सरांसि च

जितकी पवित्र तीर्थस्थळं पृथ्वीवर आहेत आणि समुद्रापर्यंत जी सर्व सरोवरं आहेत,

अहं पुनः शैलपतेः पादे हिमवतः शुभे

मी पुन्हा हिमालय या पर्वतराजाच्या पवित्र पायाशी,

दीप्ततेजोमयशिराः शरीरं च चतुर्मुखम् 215.

तेजस्वी आणि तेजाने झळाळणाऱ्या डोक्याने, चार तोंड असलेल्या देहाने,

तत्र नागह्रदे घोरे स्थास्याम्यन्तर्जले ह्यहम्

तेथे, त्या भयंकर नागसरोवरात, मी पाण्याच्या आत राहीन.

यदा वृष्णिकुलोत्पन्नः कृष्णचक्रेण पर्वतान्

जेव्हा वृष्णिकुळात जन्मलेला, कृष्णाचं चक्र घेऊन पर्वतांचा नाश करील,