वराहपुराणम्

अर्घ्यपाद्यादिभिः शीघ्रमासनैश्च न्यमन्त्रयत्

त्याने पटकन त्यांचे पाय धुण्यासाठी पाणी, हात धुण्यासाठी पाणी आणि बसायला आसन देऊन त्यांचे स्वागत केले.

आदित्या वसवो रुद्रा मरुतश्चाश्विनावपि

आदित्य, वसु, रुद्र, मरुत आणि अश्विनी कुमार,

विश्वावसुर्हाहाहूहू तथा नारदतुम्बुरू

विश्वावसु, हाहा, हूहू तसेच नारद आणि तुम्बुरू,

तं वासुकिप्रभृतयः पन्नगेन्द्रा महौजसः

वास्तुकि आणि इतर बलवान नागराज,

यक्षविद्याधराश्चैव ग्रहाः सागरपर्वताः

यक्ष, विद्याधर, ग्रह, समुद्र आणि पर्वत,

आशिषः प्रददुस्तस्य सर्व एव मुदान्विता स सुप्रीतोऽस्तु ते देवः सदा पशुपतिर्मुने

त्यांनी सर्वांनी आनंदाने त्याला आशीर्वाद दिले: 'मुनिवर, देवता पशुपती नेहमी तुझ्यावर प्रसन्न राहो.'

सर्वत्र चाप्रतिहता गतिश्चास्तु तवानघ

हे निष्पापा, तुझी सर्वत्र वाटचाल कधीही अडथळ्याविना होवो.

निरामयोऽमृतीभूतश्चरिष्यति विभुः सुखी 214.

तो महान पुरुष रोगमुक्त, अमर आणि सुखी राहील.

इत्युक्तस्त्रिदशैर्नन्दी पुनस्तान्प्रत्युवाच ह यद्भवद्भिः प्रियं सर्वैः प्रीतिमद्भिः सुरोत्तमैः

देवतांनी असे म्हटल्यावर, नंदी पुन्हा म्हणाला: 'सर्व देवश्रेष्ठांनो, तुम्हा सर्वांना जे प्रिय आहे,'

आशिषाऽनुगृहीतोऽस्मि नियोज्योऽहं सदा हि वः

'तुमच्या आशीर्वादामुळे मी धन्य झालो आहे; मी नेहमी तुमच्या सेवेस तयार आहे.'

आज्ञापयध्यमाज्ञप्तस्तस्माद्विबुधसत्तमाः

'माझी आज्ञा द्या, कारण मी तुमच्या सेवेस तयार आहे, हे श्रेष्ठ देवहो,'

शक्र उवाच पश्यामो विप्र तं सर्वे देवानामधिपं विभुम्

इंद्र म्हणाला: 'मुनिवर, आपण सर्वजण त्या देवांचा अधिपती, सर्वशक्तिमान परमेश्वर पाहूया.'

स्थाणुमुग्रं शिवं देवं शर्वमेव स्वयं मुने

'तो स्थिर, उग्र, मंगलमूर्ती, शर्व स्वतः, हे मुनिवर.'

तत्स्थानं नः समाख्याहि महर्षे शीघ्रमेव हि

'हे महर्षे, ते स्थान आम्हाला लवकर सांग.'

प्रत्युवाच ततः शक्रं नन्दी पशुपतिं स्मरन् श्रोतुमर्हसि देवेन्द्र यथातत्त्वं दिवस्पते

त्यावर नंदीने पशुपतीचे स्मरण करून इंद्राला उत्तर दिले: 'हे देवेन्द्र, हे स्वर्गपती, खरी गोष्ट ऐकण्यास तू पात्र आहेस.'

अस्मिन्गिरौ मुञ्जवति स्थाणुरभ्यर्च्चतो मया ८८ प्रीतो विनिर्गत इतस्तं विज्ञातुं बिभेम्यहम्

या मुंजवट पर्वतावर मी स्थिर असलेल्या त्या परमेश्वराची भक्ती केली. तेव्हा तो प्रसन्न होऊन इथून निघून गेला. तो कुठे गेला हे शोधायला मला भीती वाटते.

मार्गयामो हि यत्नेन भगवन्तं तु वासव ।। 214.

हे वासव, आपण सर्वांनी मिळून त्या भगवंताचा मन लावून शोध घ्यावा.

इति श्रीवराहपुराणे गोकर्णमाहात्म्ये नन्दिकेश्वरवरप्रदानं नाम चतुर्दशाधिकद्विशततमोऽ ध्यायः

श्रीवराहपुराणातील गोकार्णमाहात्म्य या विभागातील 'नंदिकेश्वराने वर देणे' या दोनशे चौदाव्या अध्यायाचा इथे समारोप होतो.

; अथ गोकर्णेश्वरजलेश्वरमाहात्म्यवर्णनम् ततः शक्रः सुरगणैः सह सर्वैः समेत्य च

आता गोकार्णेश्वर आणि जलेश्वर यांच्या महात्म्याचे वर्णन पुढे येते. त्यावेळी इंद्राने सर्व देवतांसह एकत्र येऊन तेथे उपस्थिती लावली.

तत उत्थाय ते देवाः सर्व एव शिलोच्चयात्

मग ते सर्व देव मोठ्या खडकांच्या राशीतून उठून उभे राहिले.

स्वर्लोकं ब्रह्मलोकं च नागलोकं च सर्वशः

ते स्वर्गलोक, ब्रह्मलोक आणि नागलोक या सर्व लोकांत शोधू लागले.

खिन्नाः क्लिष्टाश्च सुभृशं न पुनस्तत्पदं विदुः

शोधता शोधता ते फार थकले आणि खूपच त्रस्त झाले, पण त्यांना ते स्थान पुन्हा सापडले नाही.

सशैलकाननोपेतां मार्गयद्भिर्हि तं सुरम्

त्या देवतेचा शोध घेताना त्यांनी पर्वत आणि अरण्ये चाळून पाहिली.

विततेषु निकुञ्जेषु विहारेषु च सर्वतः

पसरलेल्या कुंजांमध्ये आणि सर्व ठिकाणच्या रम्य बागांमध्येही त्यांनी शोध घेतला.

न प्रवृत्तिः क्वचिदपि शम्भोरासाद्यते सुरैः

शंभूचे काहीही चिन्ह देवांना कुठेच सापडले नाही.

न पश्यन्ति शिवं तत्र तदेषां भयमाविशत्

शिव कुठेच दिसला नाही, त्यामुळे त्यांच्या मनात भीती दाटून आली.

सम्भूयान्योऽन्यममरा मामेव शरणं ययुः

सर्व अमरदेव एकत्र येऊन माझ्याच शरण आले.

उपायमात्रं दृष्टं मे ध्यायंस्तद्वेषभूषणैः 215.

माझ्या मते एकच उपाय आहे—शत्रुत्वाची अलंकारे धारण करून ध्यान करणे.

सर्वं त्रैलोक्यमस्माभिर्विचितं वै निरन्तरम्। श्लेश्मातकवनोद्देशं स्थानं मुक्त्वा महीतले

आपण तिन्ही लोकांचा सर्वत्र शोध घेतला, फक्त पृथ्वीवरील श्लेष्मातक वनाचा भाग सोडून.