वराहपुराणम्

जटाजूटतटाश्लिष्टं चन्द्रालंकृतशेखरम्

त्याच्या जटांना एकत्र बांधले होते आणि त्यावर चंद्राचा मुकुट शोभत होता.

प्रादेशमात्रं रुचिरं शतशीर्षं शतोदरम् 213.

ते रूप एक हातभर उंच, सुंदर, शंभर डोकी आणि शंभर पोटे असलेले होते.

अणीयसामणीयांसं बृहतां तु बृहत्तरम्

ते सर्वात लहानांपेक्षा लहान आणि सर्वात मोठ्यांपेक्षा मोठे होते.

दृष्ट्वा देवं महादेवं हृष्टरोमा महातपाः

महादेवाचे दर्शन घ्यून, त्या तपस्व्याच्या अंगावर रोमांच उभे राहिले आणि तो आनंदित झाला.

प्राञ्जलिः प्रणतो भूत्वाऽगृणाद्ब्रह्म सनातनम्

हात जोडून, वाकून, त्याने सनातन ब्रह्माचे स्तवन केले.

जगद्भोक्त्रे त्रिनेत्राय शंकराय शिवाय च

जगाचा पालनकर्ता, त्रिनेत्री, शंकर आणि शिव यांना नमस्कार.

नीलकण्ठाय भीमाय भूतभव्यभवाय च

नीलकंठ, भयंकर, भूत, भविष्य आणि वर्तमान असणाऱ्या त्या देवाला नमस्कार.

गणानां पतये स्रष्ट्रे संक्षेप्त्रे भीषणाय च

गणांचा स्वामी, सृष्टीकर्ता, संहारकर्ता आणि भयानक अशा त्या देवाला नमस्कार.

प्रेतावासनिवासाय रुद्राय वरदाय च

श्मशानात वास करणारा, रुद्र आणि वर देणारा अशा त्या देवाला नमस्कार.

भक्तप्रियाय सततं नमोऽस्तु परमात्मने

जो नेहमी भक्तांना प्रिय आहे, त्या परमात्म्याला माझे नेहमी नमस्कार असोत.

प्रणम्य शिरसा देवं पुनः पुनरवन्दत ।। ततस्तु भगवान्प्रीतस्तस्मै विप्राय शंकरः। ।। 213.

त्याने डोकं वाकवून देवाला पुन्हा पुन्हा वंदन केले; मग प्रसन्न होऊन भगवान शंकर त्या ब्राह्मणाशी बोलले.

उवाच च वचः साक्षात्तमृषिं वरदः प्रभुः

वर देणारा प्रभू त्या ऋषीला थेट या शब्दांनी म्हणाला:

तांस्ते सर्वान्प्रयच्छामि दुर्ल्लभानपि मारिष

हे सौम्य, तुला हवे असलेले सर्व वर, अगदी दुर्लभ असले तरी, मी तुला देतो.

ब्रह्मत्वं लोकपालत्वमपवर्गमथापि वा

ब्रह्मा होण्याचा मान असो, लोकपाल होण्याचे स्थान असो, किंवा अगदी मुक्ती असो—

यदिच्छसि मुने शीघ्रं तद्ब्रूहि द्विजपुङ्गव

हे श्रेष्ठ द्विजा, तुला जे काही हवे आहे ते लवकर सांग.

प्रोवाच वरदं देवं प्रहृष्टेनान्तरात्मना

आतून आनंदित होऊन त्याने वर देणाऱ्या देवाला असे सांगितले:

ब्रह्मत्वं लोकपालत्वं नापवर्गं वरप्रद

हे वरद, मला ब्रह्मा होण्याची इच्छा नाही, लोकपाल होण्याचीही नाही, आणि मुक्तीचीही नाही.

स्पृहये देवदेवेश प्रसन्ने त्वयि शंकर

हे देवांचा देव, हे शंकर, तू प्रसन्न असताना मला केवळ भक्तीचीच आस आहे.

अनुग्राह्यो ह्ययं देव त्वयावश्यं सुराधिप

हे प्रभो, हे देवाधिदेव, याला नक्कीच तुझ्या कृपेचा लाभ मिळायला हवा.

तथाहं भक्तिमिच्छामि सर्वभूताशये त्वयि

म्हणूनच, सर्व जीवांच्या अंतःकरणात वास करणाऱ्या तुझ्यावर मला भक्तीची इच्छा आहे.

कोटिजप्येन रुद्राणामाराधनपरस्य च 213.

कोटी कोटी रुद्रजप करून आणि भक्तीभावाने पूजा करून—

प्रहस्योवाच तं प्रीत्या ततो मधुरया गिरा

मग तो प्रेमाने हसून, गोड शब्दांनी त्याला म्हणाला:

आराधितश्च भक्त्याहं त्वया शुद्धेन चेतसा

तू शुद्ध मनाने भक्तीपूर्वक माझी पूजा केली आहेस.

निवर्त्तयति मां वत्स मत्पादाराधने रतः

बाळा, माझ्या पायांची भक्ती करत राहिल्याने मी कधीच दूर जात नाही.

पूर्णं वर्षसहस्रं च तपस्तीव्रं महामुने

हे महर्षे, तू अखंड हजार वर्षे कठोर तपस्या केलीस.

कृतं सुमहदाश्चर्यं त्वया कर्म सुदुष्करम्

तू एक अत्यंत अद्भुत आणि फार कठीण कृत्य केलेस.

आगमिष्यन्ति ते द्रष्टुं देवाः सर्वे सवासवाः

सर्व देव, इंद्रासह, तुला पाहायला येतील.

दिव्यतेजोवपूः श्रीमान्दिव्याभरणभूषितः

त्याचं रूप तेजस्वी, दिव्य आणि शोभिवंत होतं, सुंदर दैवी दागिन्यांनी सजलेलं.

मद्रूपधारी मत्तेजास्त्र्यक्षः सर्वगुणोत्तमः

माझ्यासारखं रूप घेऊन, माझ्या तेजानं युक्त, तीन डोळे असलेला आणि सर्व गुणांत श्रेष्ठ असा तो होता.