वराहपुराणम्

भक्तानुकम्पी स श्रीमान्गिरीन्द्रसुतया सह

आपल्या भक्तांवर दया करणारे, तेजस्वी, आणि गिरिराजाच्या कन्येसोबत तेथे आहेत.

विमानयायिनः सर्वे तं देवमजमव्ययम्

स्वर्गातील विमानांतून येणारे सर्वजण त्या अजन्मा, अविनाशी देवाजवळ येतात.

अन्ये देवनिकायाश्च सेवितुं प्रपतन्ति तम् 213.

इतर देवतांचे समूहही त्याची सेवा करण्यासाठी खाली उतरतात.

आरिराधयिषुः शर्वं तपस्तेपे सुदारुणम्

शर्वाला संतुष्ट करण्याच्या इच्छेने त्याने अतिशय कठोर तप केला.

ऊर्ध्वबाहुर्निरालम्बस्तोयाऽनिलहुताशनैः

त्याने हात वर करून, कुठल्याही आधाराशिवाय, फक्त पाणी, वारा आणि अग्नी यांच्या साहाय्याने तप केले.

जपपुष्पोपहारैश्च कालेकाले मुनिः सदा

तो ऋषी नेहमी योग्य वेळी जप आणि फुलांनी पूजा अर्पण करत असे.

उग्रेण तपसात्मानं योजयामास सुव्रतः

संकल्पात दृढ राहून त्याने स्वतःला कठोर तपात गुंतवले.

क्षामोऽभूत्कृष्णवर्णश्च ततः प्रीतश्च शङ्करः

तो कृश झाला आणि त्याचा रंग काळा पडला; तेव्हा शंकर प्रसन्न झाला.

अदृश्यं पश्य मे रूपं वत्स प्रीतोऽस्मि ते मुने

माझे हे अदृश्य रूप पाहा, बाळा; मी तुझ्यावर प्रसन्न आहे, हे मुनी.

सहस्रसूर्यकिरणं ज्वालामालिनमूर्जितम्

ते रूप हजार सूर्यांच्या किरणांसारखे तेजस्वी, ज्वाळांनी वेढलेले आणि ऊर्जा भरलेले होते.

जटाजूटतटाश्लिष्टं चन्द्रालंकृतशेखरम्

त्याच्या जटांना एकत्र बांधले होते आणि त्यावर चंद्राचा मुकुट शोभत होता.

प्रादेशमात्रं रुचिरं शतशीर्षं शतोदरम् 213.

ते रूप एक हातभर उंच, सुंदर, शंभर डोकी आणि शंभर पोटे असलेले होते.

अणीयसामणीयांसं बृहतां तु बृहत्तरम्

ते सर्वात लहानांपेक्षा लहान आणि सर्वात मोठ्यांपेक्षा मोठे होते.

दृष्ट्वा देवं महादेवं हृष्टरोमा महातपाः

महादेवाचे दर्शन घ्यून, त्या तपस्व्याच्या अंगावर रोमांच उभे राहिले आणि तो आनंदित झाला.

प्राञ्जलिः प्रणतो भूत्वाऽगृणाद्ब्रह्म सनातनम्

हात जोडून, वाकून, त्याने सनातन ब्रह्माचे स्तवन केले.

जगद्भोक्त्रे त्रिनेत्राय शंकराय शिवाय च

जगाचा पालनकर्ता, त्रिनेत्री, शंकर आणि शिव यांना नमस्कार.

नीलकण्ठाय भीमाय भूतभव्यभवाय च

नीलकंठ, भयंकर, भूत, भविष्य आणि वर्तमान असणाऱ्या त्या देवाला नमस्कार.

गणानां पतये स्रष्ट्रे संक्षेप्त्रे भीषणाय च

गणांचा स्वामी, सृष्टीकर्ता, संहारकर्ता आणि भयानक अशा त्या देवाला नमस्कार.

प्रेतावासनिवासाय रुद्राय वरदाय च

श्मशानात वास करणारा, रुद्र आणि वर देणारा अशा त्या देवाला नमस्कार.

भक्तप्रियाय सततं नमोऽस्तु परमात्मने

जो नेहमी भक्तांना प्रिय आहे, त्या परमात्म्याला माझे नेहमी नमस्कार असोत.

प्रणम्य शिरसा देवं पुनः पुनरवन्दत ।। ततस्तु भगवान्प्रीतस्तस्मै विप्राय शंकरः। ।। 213.

त्याने डोकं वाकवून देवाला पुन्हा पुन्हा वंदन केले; मग प्रसन्न होऊन भगवान शंकर त्या ब्राह्मणाशी बोलले.

उवाच च वचः साक्षात्तमृषिं वरदः प्रभुः

वर देणारा प्रभू त्या ऋषीला थेट या शब्दांनी म्हणाला:

तांस्ते सर्वान्प्रयच्छामि दुर्ल्लभानपि मारिष

हे सौम्य, तुला हवे असलेले सर्व वर, अगदी दुर्लभ असले तरी, मी तुला देतो.

ब्रह्मत्वं लोकपालत्वमपवर्गमथापि वा

ब्रह्मा होण्याचा मान असो, लोकपाल होण्याचे स्थान असो, किंवा अगदी मुक्ती असो—

यदिच्छसि मुने शीघ्रं तद्ब्रूहि द्विजपुङ्गव

हे श्रेष्ठ द्विजा, तुला जे काही हवे आहे ते लवकर सांग.

प्रोवाच वरदं देवं प्रहृष्टेनान्तरात्मना

आतून आनंदित होऊन त्याने वर देणाऱ्या देवाला असे सांगितले:

ब्रह्मत्वं लोकपालत्वं नापवर्गं वरप्रद

हे वरद, मला ब्रह्मा होण्याची इच्छा नाही, लोकपाल होण्याचीही नाही, आणि मुक्तीचीही नाही.

स्पृहये देवदेवेश प्रसन्ने त्वयि शंकर

हे देवांचा देव, हे शंकर, तू प्रसन्न असताना मला केवळ भक्तीचीच आस आहे.

अनुग्राह्यो ह्ययं देव त्वयावश्यं सुराधिप

हे प्रभो, हे देवाधिदेव, याला नक्कीच तुझ्या कृपेचा लाभ मिळायला हवा.