वराहपुराणम्

thumb|गौ दन्तेषु मरुतो देवा जिह्वायां तु सरस्वती

दातांमध्ये मरुतगण वास करतात आणि जिभेवर सरस्वती असते.

सर्वसन्धिषु साध्याश्च चन्द्रादित्यौ तु लोचने 206.

सर्व सांध्यांमध्ये साध्य देव राहतात आणि डोळ्यांत चंद्र व सूर्य असतात.

अपाने सर्वतीर्थानि प्रस्रावे जाह्नवी नदी

अपान वायूमध्ये सर्व तीर्थे आहेत आणि प्रवाहात गंगा आहे.

ऋषयो रोमकूपेषु गोमये पद्मधारिणी

त्वचेच्या रोमकूपांमध्ये ऋषी आहेत आणि गोमयात कमळधारी वास करतो.

धैर्यं धृतिश्च शान्तिश्च पुष्टिर्वृद्धिस्तथैव च

धैर्य, स्थैर्य, शांतता, पोषण आणि वाढ हे सर्व त्यात आहेत.

विद्या शान्तिर्मतिश्चैव सन्ततिः परमा तथा

जिथे गायी असतात, तिथेच ज्ञान, शांतता, समजूत आणि मोठी समृद्धीही असते.

यत्र गावो जगत्तत्र देवदेवपुरोगमाः

जगात जिथे गायी आहेत, तिथे देवदेवतांसह देवांचा स्वामीही असतो.

सर्वरूपेषु ता गावस्तिष्ठन्त्यभिमतास्तथा

त्या प्रिय गायी सर्व रूपांत, जशी हवी तशी, तिथेच असतात.

स्त्रियश्च पुरुषाश्चैव रक्षन्तश्च सुयन्त्रिताः

तिथे स्त्रिया आणि पुरुष, नीट सांभाळलेले आणि सुरक्षित, असतात.

क्रीडन्ति विविधैर्भोगैर्भोगेषु च सहस्रशः

ते हजारो प्रकारच्या सुखांत रममाण होतात आणि वेगवेगळ्या आनंदात मग्न असतात.

भक्ष्याणां विविधानां च भोजनानां च संचयात्

विविध प्रकारच्या खाण्यापिण्याच्या विपुलतेमुळे,

अपश्यन्विविधास्तत्र स्त्रियश्च शुभलोचना 206.

तिथे त्याने शुभ डोळ्यांच्या अनेक स्त्रिया पाहिल्या.

उद्यानेषु तथा चान्या भवनेषु च पुण्यतः

तसेच, बागांमध्ये आणि पुण्यवान घरांमध्ये इतरही दिसल्या.

अहो सूत्रकृतं शिल्पमहोरत्नैरलंकृतम्

वा! धाग्यांनी केलेली ती कलाकुसर, उत्तम रत्नांनी सजवलेली!

ततस्तु निखिलं सम्यग्दृष्ट्वा कर्म महोदयम्

मग त्याने हे सर्व मोठ्या कर्माचे फळ पूर्णपणे पाहिले.

इति श्रीवराहपुराणे संसारचक्रे शुभकर्मफलोदयो नाम षडधिकद्विशततमोऽध्यायः

अशा प्रकारे श्रीवराहपुराणात संसारचक्रातील शुभ कर्माच्या फळांचा उदय हा दोनशे सहाव्या अध्यायाचा नाव आहे.

अथ संसारचक्रपुरुष विलोभनप्रकरणम् इदमन्यन्महाभागान्नारदात्कलहप्रियात्

आता संसारचक्रातील पुरुषाच्या मोहाची कथा सांगतो; हे दुसरे आहे, हे महाभाग, नारद या वादप्रिय ऋषीकडून.

तथा च पृच्छतस्तस्य पुरावृत्तं महात्मनः

आणि त्याने विचारल्यावर त्या महात्म्याच्या पूर्वीच्या कर्मांची आठवण करून दिली.

यथा च जनको राजा कामान्दिव्यानवाप्तवान्

आणि राजा जनकाने कसे दिव्य सुख मिळवले—

अयं तत्र महातेजा नारदो मुनिसत्तमः

तिथे तो तेजस्वी आणि महान नारद ऋषी, ऋषीमध्ये श्रेष्ठ—

तत्र राजाऽथ वेगेन तं दृष्ट्वा स्वयमागतम्

तिथे राजा, त्याला स्वतः वेगाने येताना पाहून—

उवाच च महातेजाः सूर्यपुत्रः प्रतापवान्

आणि तेजस्वी, पराक्रमी सूर्यपुत्राने बोलले—

सर्वज्ञः सर्वदशीं च सर्वधर्मविदां वरः

जो सर्वज्ञ, सर्व काळ पाहणारा आणि सर्व धर्म जाणणाऱ्यांमध्ये श्रेष्ठ आहे—

वयं पूताश्च मेध्याश्च त्वां दृष्ट्वा ह्यागतं विभो

हे प्रभो, तुझं आगमन पाहून आम्ही पावन आणि शुद्ध झालो आहोत.

यत्कार्यं येन वा कार्यं यद्वै मनसि वर्त्तते

तुझ्या मनात जे काही कार्य आहे, कोणाकडून आणि कशासाठी ते असो,

दुर्ल्लभं त्रिषु लोकेषु यच्च प्रियतरं तव 207.

ती गोष्ट जी तिन्ही लोकांत दुर्मिळ आहे आणि तुला सर्वात प्रिय आहे,

इति धर्मवचः श्रुत्वा नारदः प्राह धर्मवित्

धर्माची ही वचने ऐकून धर्मज्ञ नारद बोलला.

नारद उवाच सत्येन तपसा क्षान्त्या धैर्येण च न संशयः

नारद म्हणाला: सत्य, तप, सहनशीलता आणि धैर्य यांच्या जोरावर शंका नाही.

भावज्ञश्च कृतज्ञश्च त्वदन्यो न हि विद्यते

भावना ओळखणारा आणि उपकार मानणारा तुझ्याशिवाय दुसरा कोणी नाही.