वराहपुराणम्

भिन्नचारित्रदुःशीला भर्त्तुर्व्यलीककारिणी 202.

वाईट वागणारी, वाईट स्वभावाची, पतीला फसवणारी स्त्री,

ततः शुनी भवेत्पश्चात्सूकरी च ततः परम्

ती पुढे कुत्री होते, आणि नंतर डुकराचीही जन्म घेते.

न च सौख्यमवाप्नोति तेन दुःखेन दुखिता

तिला सुख मिळत नाही, त्या दुःखात ती कायम दुःखी राहते.

भक्ष्यं भोज्यं च पानं च न तेषामुपपादितम्

त्यांना खाण्याचे, पिण्याचे काहीही मिळत नाही.

एवं कुरुत भद्रं वो मम पार्श्वे तु दुर्मतिः

म्हणून तुमच्या भल्यासाठी असेच वागा; पण माझ्या जवळ एक वाईट मनाचा आहे.

सर्वकर्माणि कुर्वाणं क्षपयध्वं दुरासदम्

सर्व कर्म करणाऱ्या त्या दुष्टाचा नाश करा.

प्रक्षिप्यतामयं पश्चाद्दस्युजातौ दुरात्मवान्

नंतर त्याला वाईट मनाच्या चोराच्या जन्मात टाका.

ततः पश्चाद्भवेत्पापश्चेतरः सर्वपापकृत्

मग तो पुन्हा पापी होतो, सर्व पाप करणारा बनतो.

हस्त्यश्वश्च शृगालश्च सूकरो बक एव च

तो हत्ती, घोडा, कोल्हा, डुक्कर किंवा बगळा होतो.

वर्षाणामयुतं साग्रं ततो मानुषतां व्रजेत्

दहा हजार वर्षांनंतर त्याला पुन्हा मानव जन्म मिळतो.

अपौगण्डो म्रियेत्पंच कर्मशेषक्षये तु सः 202.

पण मोठा होण्याआधी, जेव्हा कर्माचा उरलेला भाग संपतो, तेव्हा तो मरतो.

पापस्य सुकृतस्याथ प्रजानां विनिपातने

जीवांच्या नाशात पाप आणि पुण्य दोन्ही असतात.

अतः स्वयम्भुवा पूर्वं कर्मपाको यथार्थवत्

म्हणून, आदिकाळापासून, स्वयंभूने ठरवल्याप्रमाणे कर्माचे फळ खरेच मिळते.

इति श्रीवराहपुराणे संसारचक्रे नारकिदण्डकर्मविपाक वर्णनं नाम द्व्यधिकद्विशततमोऽध्यायः

या प्रकारे श्रीवराहपुराणातील संसारचक्रातील नरकातील शिक्षांचे फळ यांचे वर्णन असलेला दोनशे दुसरा अध्याय संपला.

अथ पापसमूहानुक्रमवर्णनम् अन्यान्यपि च पापानि चित्रगुप्तो दिदेश ह

आता पापांच्या प्रकारांची मांडणी सांगतो. चित्रगुप्ताने इतरही पापांची माहिती दिली.

शीलसंयमहीनानां कृष्णपक्षानुगामिनाम्

ज्यांच्यात चांगुलपणा आणि संयम नाही, जे अंधाराच्या वाटेने चालतात,

राजद्विष्टा गुरुद्विष्टाः सर्वे ते वै विगर्हिताः

राजावर द्वेष करणारे, गुरूवर राग धरून असणारे — हे सगळे खरोखरच निंदनीय आहेत.

हिंसाविहारिणः क्रूराः सूचकाः कार्यदूषकाः

जे हिंसाचारात आनंद मानतात, जे क्रूर आहेत, चुगली करणारे आणि इतरांच्या कामात अडथळा आणणारे,

दावाग्निं ये च मुंचन्ति ये च सौकरिकास्तथा

जे जंगलाला आग लावतात, तसेच जे कसायाचे काम करतात,

कर्मक्षयाद्यदा भूयो मानुष्यं प्राप्नुवन्ति ते

त्यांचे पापाचे फळ संपल्यावर जेव्हा त्यांना पुन्हा मानवी जन्म मिळतो,

गर्भ एव विपद्यन्ते म्रियन्ते बालकास्तथा

ते गर्भातच मरतात, किंवा लहानपणीच त्यांचा मृत्यू होतो.

काष्ठवंशे च शस्त्रे च वायुना ज्वलनेन च

कधी झाडावरून पडून, कधी शस्त्राने, कधी वाऱ्याने, तर कधी आगीत जळून त्यांना मृत्यू येतो.

मातापितृवधं कष्टं मित्रसम्बन्धिबन्धुजम्

आई-वडील, मित्र, नातेवाईक किंवा आप्त यांचा वध करण्याचे भयंकर फळ त्यांना भोगावे लागते.

प्राणातिपातनं ते वै प्राप्नुवन्ति यथा तथा 203.

ते जसे सांगितले तसेच, प्राणघातक यातना भोगतात.

मूलकर्मकरा ये च गरदाः पुरदाहकाः

जे मूळ कापणारे, विष देणारे आणि गावाला आग लावणारे असतात,

पिशुनाः कलहाश्चैव ये च मिथ्याविदूषकाः

चुगली करणारे, भांडण लावणारे आणि खोटे आरोप करणारे,

उद्वेजनकराश्चण्डाः पच्यन्ते नरकेषु ते

जे लोकांना त्रास देतात आणि फारच कठोर असतात — असे सर्व नरकात शिजतात.

कर्मक्षयो यदा भूयो मानुष्यं प्राप्नुवन्ति ते

त्यांचे पापाचे फळ संपल्यावर जेव्हा त्यांना पुन्हा मानवी जन्म मिळतो,

श्रवणच्छेदनं चैव नासाच्छेदनमेव च

त्यांना कान कापले जाण्याचे आणि नाक कापले जाण्याचे दुःख भोगावे लागते.