वराहपुराणम्

शूलपाणिं विरूपाक्षं सर्वप्राणिप्रणाशनम्

त्यांनी त्रिशूळधारी, विचित्र डोळ्यांचा, सर्व प्राण्यांचा संहार करणारा पाहिला.

खादन्ति चैव घ्नन्ति स्म चित्रगुप्तेन चोदिताः 201.

चित्रगुप्त यांच्या आज्ञेने ते सर्व खाऊ लागले आणि मारू लागले.

वयमद्य महाभाग त्रायस्व जगतः पते

आज, हे महाभाग, जगाचा स्वामी, आम्हाला वाचवा.

ज्वरः क्रुद्धो महातेजा योधानां तु सहस्रशः

रागावलेला, तेजस्वी ज्वर हजारो सैनिकांवर तुटून पडला.

विविधान्सन्दिदेशाऽत्र पुरुषानग्निवर्चसः

त्याने येथे विविध तेजस्वी, अग्नीप्रमाणे झळाळणारे पुरुष पाठवले.

पच शीघ्रमिमान्पापान्योगेन च बलेन च

हे पापी, तुझ्या सामर्थ्याने आणि बळाने पटकन जाळून टाक.

ज्वराज्ञया च ते सर्वे जीमूतघननिःस्वनाः

ज्वराच्या आज्ञेने, सर्वजण मेघगर्जनेसारखे गर्जना करू लागले.

बहुशस्त्रप्रहारैश्च शस्त्रैश्च विविधोज्ज्वलैः

अनेक प्रकारच्या शस्त्रांच्या प्रहारांनी आणि विविध तेजस्वी शस्त्रांनी,

मोचयामास संग्रामं स्वयमेव यमस्ततः

मग यमाने स्वतःच तो संग्राम सोडून दिला.

गत्वा ज्वरं महाभागं विनयात्सान्त्वयन्मुहुः

तो महातेजस्वी ज्वराकडे गेला आणि वारंवार विनयाने त्याचे मन शांत केले.

प्रविवेश गृहं स्वं तु सम्भ्रमेणेदृशेन तु

अशा गोंधळात तो आपल्या घरी गेला.

धर्मराजोऽथ विश्रान्तं कालभूतं महाज्वरम् 201.

मग धर्मराज विश्रांती घेतल्यानंतर, काळरूप असलेल्या महाज्वराकडे गेला.

रोषायासकरं चैव सर्वलोकनमस्कृतः

जो सर्व लोकांचा सन्मानित होता, तोच राग आणि थकवा निर्माण करणारा होता.

शासेमहि यथाकामं यथादृष्टं यथाश्रुतम्

आपण आपल्या इच्छेनुसार, जसं पाहिलंय तसं, आणि जसं ऐकलंय तसं राज्य करू.

लोकान्सर्वानहं हन्मि सर्वघाती न संशयः

मी सगळ्या लोकांचा नाश करतो; मी सर्वांचा संहार करणारा आहे—यात काहीच शंका नाही.

राक्षसानां हतास्तत्र षष्टिकोट्यो रणाजिरे

त्या रणभूमीत साठ कोटी राक्षसांचा वध झाला.

ततो ह्युपरतं युद्धं धर्मराजो यमः स्वयम्

मग युद्ध थांबलं आणि धर्मराज यम स्वतःच आले.

सम्भाषन्ते ततो दूताश्चित्रगुप्तं तथैव च

मग दूतांनी चित्रगुप्ताशीही संवाद साधला.

स्वकर्मगुणभूतानि ह्यशुभानि शुभानि च

माणसाच्या कर्माच्या गुणांमुळे निर्माण होणारी चांगली आणि वाईट कृत्ये—

उपस्थानं च कुर्वन्ति कालचिंतकमब्रुवन्

ती सर्व उपस्थित होतात आणि काळचिंतकाला सांगतात.

तदैवोत्तिष्ठ तिष्ठेति क्षम्यतां क्षम्यतां प्रभो

“आता उठा! उभे रहा! क्षमा करा, क्षमा करा, प्रभू!”

इति श्रीवराहपुराणे भगवच्छास्त्रे संसारचक्रे राक्षसकिंकरयुद्धं नामैकाधिकद्विशततमोऽध्यायः

श्रीवराहपुराणातील या भगवत्शास्त्राच्या संसारचक्रात 'राक्षस आणि सेवकांचे युद्ध' नावाचा दोनशे पहिला अध्याय संपला.

अथ नारकिदण्डनकर्मविपाकवर्णनम् विस्मयस्तु मया दृष्टस्तस्मिन्नद्भुतदर्शनः

आता नरकातील दंड आणि त्याच्या फळांचे वर्णन: तिथे मी एक अद्भुत आणि आश्चर्यकारक दृश्य पाहिलं.

प्राप्नुवन्ति फलं ते वै ये च क्षिप्ताः पुरा जनाः

ज्यांना पूर्वी तिथे टाकलं होतं, त्या लोकांना त्यांच्या कर्मांची फळं मिळतात.

सन्तप्ता बहवो ये ते तैस्तैः कर्मभिरुल्बणैः

अनेक लोक तिथे विविध भयंकर कर्मांमुळे यातना भोगतात.

दुराचारं पापरतं निर्घृणं पापचेतसम्

वाईट वर्तन करणारे, पापात रमणारे, निर्दय आणि दुष्ट मनाचे लोक—

पितृघ्नो मातृगोघ्नस्तु सर्वदोषसमन्वितः

जो वडील, आई किंवा गाय मारतो, आणि सर्व दोषांनी भरलेला आहे—

एनं पाचय तैलस्य घृतक्षौद्रस्य वा पुनः ६ !। नराधममिमं क्षिप्त्वा प्रदीप्ते हव्यवाहने

हा नीच मनुष्य पेटलेल्या अग्नीत टाका, आणि त्याला तेलात किंवा तुपात व मधात उकळा.

शयनासनहर्त्तारमग्निदायी च यो नरः

जो माणूस दुसऱ्याचं झोपायचं किंवा बसायचं स्थान चोरतो, किंवा आग लावतो—