वराहपुराणम्

हा त्राहि त्राहि पुत्रेति क्रन्दमानस्ततस्ततः

'हाय, वाचवा, वाचवा रे मुला!' असे पुन्हा पुन्हा ओरडत तो सर्वत्र रडतो.

मुष्टिभिश्च कशाभिश्च व्यालैरङ्कगतैरपि

मुठीने, चाबकाने आणि अंगावर ठेवलेल्या सापांनीसुद्धा,

एवमेवात्मकर्माणि पर्यायेण पुनः पुनः

अशा प्रकारे स्वतःची कर्मे पुन्हा पुन्हा, एकामागोमाग एक, घडत राहतात.

पातकानि च चत्वारि समाचारेण पंचमम्

चार पापे आहेत आणि वर्तनामुळे पाचवे पाप जोडले जाते.

तदादिषु च सर्वेषु गुणान्तरपथं गतः 200.

त्या सुरुवातींमध्ये, दुसऱ्या गुणाच्या मार्गावर गेल्यावर,

तदा वा स्थावरे तेषु जातस्य हि भवेन्नरः

तेव्हा, स्थावर जीवांमध्ये मनुष्य जन्म घेतो.

षष्टिवर्षसहस्राणि षष्टिवर्षशतानि च

साठ हजार वर्षे आणि साठशे वर्षे,

ततो निवृत्तकर्मा तु स्वेदजः सम्भवेत्पुनः

त्याच्या कर्माचा परिणाम संपल्यावर, तो पुन्हा घामातून जन्मणारा जीव होतो.

ततश्च पक्षिणां योनिं सर्वां संतरते पुनः

नंतर तो पुन्हा सर्व पक्ष्यांच्या योनींमधून जातो.

मानुषे शूद्रतां याति लब्ध्वा यदि तु तुष्यति

मानवजन्मात त्याला शूद्रत्व मिळते; जर तो समाधानी असेल तर तसाच राहतो.

वैश्यात्क्षत्रियतां याति तस्माच्च ब्राह्मणो भवेत्

वैश्यापासून तो क्षत्रिय होतो आणि तिथून ब्राह्मण होतो.

दुःशिक्षितेन मनसा ह्यात्मद्रोग्धा भवेत्तदा

जेव्हा मन नीट शिकलेले नसते, तेव्हा तो स्वतःलाच हानी पोहोचवतो.

उपयुक्तो नरो जातः पूर्वकर्मभिरन्वितः

पूर्वजन्मीच्या कर्मांनी युक्त असा मनुष्य जन्म घेतो आणि त्याप्रमाणे त्याचा उपयोग होतो.

सुरापः श्यावदन्तश्च पूतिगन्धश्च पापकृत्

दारू पिणारा, काळ्या दातांचा, वाईट वास असणारा आणि पाप करणारा,

सुवर्णहर्ता च नरो ब्रह्मघ्नेन समो हि सः

सोनं चोरणारा मनुष्य ब्राह्मणहत्याऱ्यासारखाच समजला जातो.

यावद्भिः कर्मभिस्तैस्तैस्तेषु निर्याणवेश्मसु

ज्यावेळी ती कर्मे टिकून असतात, त्या त्या जाण्याच्या घरांमध्ये,

व्याप्तं महीतलं सर्वमापगाश्चापि निर्गताः

संपूर्ण पृथ्वीचे पृष्ठभाग व्यापले जाते आणि नद्या देखील निघून जातात.

समुत्तस्थौ महानादो हाहाकारसमाकुलः

मोठा आक्रोश उठतो, 'हाहा' अशा ओरडांनी आणि गोंधळाने भरलेला.

लौहयष्टिप्रहारैश्च आयुधैश्च सुदारुणैः

लोखंडी काठीच्या मारांनी आणि अतिशय भयंकर शस्त्रांनी,

श्रान्ताः कर्मकरा दूता मोहेनायत्तचेतसः

काम करणारे आणि दूत, थकून गेलेले आणि भ्रमात हरवलेले,

विज्ञापयेत्तदा दूताश्चित्रगुप्तं महौजसम्

त्या वेळी दूतांनी बलवान चित्रगुप्ताला ही गोष्ट सांगितली.

इति श्रीवराहपुराणे संसारचक्रे नरकयातनास्वरूपवर्णनं नाम द्विशततमोऽध्यायः

श्रीवराहपुराणातील संसारचक्रातील नरकयातनांचे स्वरूप याचे वर्णन असलेला दोनशेवावा अध्याय येथे संपतो.

अथ राक्षसकिंकरयुद्धम् ततस्ते सहिताः सर्वे चान्योऽन्याभिरताः सदा

आता राक्षस आणि सेवक यांच्यातील युद्ध: ते सर्वजण एकत्र येऊन, नेहमीच एकमेकांत आनंद मानणारे होते.

दूता ऊचुः वयमन्यत्करिष्यामः स्वामिन्कार्यं सुदुष्करम्

दूत म्हणाले: 'स्वामी, आम्ही तुमच्यासाठी आणखी एक फार कठीण काम करू.'

अन्ये हि तावत्तत्कुर्युर्यथेष्टं तव सुव्रत

इतरांनी, हे सुभ्रत, या बाबतीत आपल्या इच्छेनुसार वागावे.

ततो विवृत्तरक्ताक्षस्तेन वाक्येन रोषितः

तेव्हा त्या शब्दांमुळे संतापून, रक्ताळलेल्या डोळ्यांनी तो उभा राहिला.

अदूरे दृष्टवान्कंचित्पुरुषं स ह्यनाकृतिम्

त्याने जवळच एक विचित्र, आकार नसलेला मनुष्य पाहिला.

निःसृतः स च रोषेण चित्रगुप्तेन धीमता

त्या वेळी, संतापाने भरून, बुद्धिमान चित्रगुप्त तिथून बाहेर पडला.

नानारूपधरा घोरा नानाभरणभूषिताः

अनेक रूपे घेतलेले, भीतीदायक आणि वेगवेगळ्या दागिन्यांनी सजलेले जीव तिथे होते.