वराहपुराणम्

तस्मात्त्वं सर्वदेवेषु चैको धर्मभृतां वरः 198.

म्हणून सर्व देवांमध्ये धर्माचे पालन करणाऱ्यांमध्ये तूच श्रेष्ठ आहेस.

वैशम्पायन उवाच परितुष्टस्तदा धर्मो ह्यौद्दालकसुतं प्रति

वैशंपायन म्हणाला: त्या वेळी धर्म संतुष्ट झाला आणि त्याने उद्दालकाच्या पुत्रावर कृपा केली.

यम उवाच याथातथ्येन वाक्येन ब्रूहि किं करवाणि ते

यम म्हणाला: खरी गोष्ट सांग, मी तुझ्यासाठी काय करू?

वरं वरय भद्रं ते यं वरं काङ्क्षसे द्विज

तू ज्या वराची इच्छा करतोस, तो वर माग, हे सौभाग्यवंत द्विजा.

ऋषिपुत्र उवाच यदि त्वं वरदो राजन्सर्वभूतहिते रतः

ऋषिपुत्र म्हणाला: राजन, जर तू खरंच सर्वांना कल्याण करणारा आणि वर देणारा असशील,

द्रष्टुमिच्छाम्यहं देव तव देशं यथातथम्

हे देव, मला तुझं खऱ्या स्वरूपातलं स्थान पाहायचं आहे.

सर्वं दर्शय मे राजन्यदि त्वं वरदो मम

राजा, जर तू मला वर देणारा असशील तर मला सर्व काही दाखव.

दर्शयस्व महाभाग सर्वलोकस्य चिन्तक

हे महाभाग, सर्व लोकांची काळजी घेणारा, मला ते सर्व दाखव.

एवमुक्तो महातेजा द्वारस्थं संदिदेश ह

असं म्हटल्यावर, तेजस्वी पुरुषाने दारपालाला आज्ञा दिली.

वक्तव्यश्च महाबाहुरस्मिन्विप्रे यथातथम्

महाबाहूने त्या ब्राह्मणाला खरी गोष्ट सांगण्याची आज्ञा दिली.

ततोऽहं त्वरितं नीतस्तेन दूतेन दर्शितः 198.

मग त्या दूताने मला लवकर नेलं आणि सर्व काही दाखवलं.

प्रत्युत्थितश्च मां दृष्ट्वा चिन्तयित्वा तु तत्त्वतः

त्याने मला पाहिल्यावर उठून, मनात विचार केला.

एवं सम्भाष्य मां वीरः स्वान्भृत्यान्सन्दिदेश ह

अशा प्रकारे माझ्याशी बोलून, त्या वीराने आपल्या सेवकांना आज्ञा दिली.

चित्रगुप्त उवाच भक्तिमन्तो दुराधर्षा नित्यं व्रतपरायणाः

चित्रगुप्त म्हणाला: ते भक्त, कोणालाही जिंकता येणार नाहीत, नेहमी व्रताचे पालन करणारे आहेत.

अयं विप्रो मयादिष्टः प्रेतावासं गमिष्यति

हा ब्राह्मण, माझ्या आज्ञेने, प्रेतांच्या वासस्थानी जाईल.

नैव दुःखेन खेदः स्यान्न चोष्णेन च शीततः

त्याला दुःखामुळे किंवा उष्णता-थंडीमुळे त्रास होणार नाही.

एवं दत्तवरो विप्रो गुरुचित्तानुचिन्तकः

असा वर मिळाल्यावर, त्या ब्राह्मणाने आपल्या गुरूंच्या मनाचा विचार केला.

यथाकाममयं पश्येद्धर्म्मराजपुरोत्तमम्

जसा त्याचा मनात असेल तसा तो धर्मराजाच्या मुख्य सेवकाला पाहू शकतो.

ऋषिपुत्र उवाच धावन्तस्त्वरमाणास्तु गृह्णन्तो घ्नन्त एव च

ऋषीपुत्र म्हणाला — ते वेगाने धावत जातात, पकडतात आणि मारतातही.

बन्धयन्ति महाकाया निर्दहन्ति महाबलाः

ते मोठ्या ताकदीने बांधतात आणि प्रचंड बळाने जाळतात.

वेणुयष्टिप्रहारैश्च प्रहरन्ति ततोऽधिकैः 198.

बांबूच्या काठ्यांनी आणि आणखी कठोर फटक्यांनी ते मारतात.

रुदन्ति करुणं घोरं त्रातारं नाप्नुवन्ति ते

ते फार भयंकर वेदनेने रडतात, पण त्यांना कोणीही वाचवायला मिळत नाही.

केचिच्च तेषु पच्यन्ते दह्यन्ते पावकेन्धनम्

त्यांच्यातले काही अग्नीला इंधन म्हणून भाजले आणि जाळले जातात.

पतन्ति ते दुरात्मानस्तत्र तत्र च कर्मभिः

दुष्ट स्वभावाचे ते लोक आपल्या कर्मामुळे इकडे तिकडे पडतात.

केचिद्यन्त्रमुपारोप्य संपीड्यन्ते तिला इव

काहींना यंत्रात ठेवून तीळासारखे चिरडले जाते.

ततो वैतरणी घोरा संभूता निम्नगा तथा

मग तिथे भयंकर वैतरणी नदी निर्माण होते, जी खाली वाहते.

अथान्ये शूल आरोप्य दूताः पादेषु गृह्य वै

मग इतरांना दूत पायांनी पकडून शुलावर बसवतात.

नानुष्णे रुधिरे तत्र फेनमालासमाकुलाः

तिथे उष्ण नसलेल्या रक्तात ते फेस आणि चिकटपणाने भरून जातात.

अनुत्तार्य तदा तस्या उच्छ्रिता विकृतावशाः

ती नदी ओलांडता न येता, ते वर उचलले जातात, वाकडे-तिकडे होतात आणि काहीच करू शकत नाहीत.