वराहपुराणम्

महासत्त्वो महातेजाः जरामरणवर्जितः

तो अत्यंत सामर्थ्यवान आणि तेजस्वी असून, त्याला वार्धक्य किंवा मृत्यू लागत नाही.

गायका हासकाश्चैव सर्वजीवप्रबोधकाः

तेथे गाणारे, हसणारे आणि सर्व जीवांना जागृत करणारे लोक होते.

दिव्याभरणशोभाभिः शोभमानाः सुतेजसः

ते दिव्य दागिन्यांनी शोभून, तेजाने उजळून निघाले होते.

पर्यास्तरणसंछन्नेष्वासनेषु तथा परे

इतर ठिकाणी आसनांवर वेगवेगळ्या प्रकारच्या चादरी घातलेल्या होत्या.

अनेकाश्च नरास्तत्र वेदनाश्च सुदारुणाः

तेथे अनेक पुरुष होते आणि फार भयंकर यातना देखील होत्या.

कामक्रोधविचारिण्यो नानारूपधराः स्त्रियः 197.

काम आणि राग यांच्या प्रभावाखाली असलेल्या स्त्रिया, वेगवेगळ्या रूपांत दिसत होत्या.

तासां हलहलाशब्दः सर्वासां च समन्ततः

त्या सर्व स्त्रियांचा गोंगाट सर्वत्र घुमत होता.

कूष्माण्डा यातुधानाश्च राक्षसाः पिशिताशनाः

तेथे कूष्मांड, यातुधान आणि मांस खाणारे राक्षसही होते.

एकबाहुर्द्विबाहुश्च त्रिबाहुर्बहुबाहुकः

काहींना एक हात, काहींना दोन, काहींना तीन, तर काहींना अनेक हात होते.

केचित्तु तत्र पुरुषाः सर्वशोभाविशोभिताः

पण तेथे काही पुरुष असे होते की जे सर्व प्रकारच्या शोभेने सजलेले होते.

स्रग्विणो बद्धपादाश्च सर्वाभरणभूषिताः

त्यांनी हार घातले होते, पाय बांधलेले होते आणि सर्व प्रकारच्या दागिन्यांनी सजलेले होते.

सशक्तितोमराः केचित्सधनुष्का दुरासदाः

काही जणांकडे भाले आणि तोमर होते, काही धनुष्य घेऊन उभे होते, आणि त्यांच्याजवळ जाणे कठीण होते.

सज्जिता दधिहस्ताश्च गन्धहस्ता ह्यनेकशः

काही जण हातात दही घेऊन तयार उभे होते, आणि अनेकांनी सुगंधी पदार्थ धरले होते.

धूपान्प्रगृह्य विविधान्वासांसि शुभदर्शनाः

काहीजण विविध प्रकारच्या धूपाचे पूजन करत होते आणि शुभ्र वस्त्रे परिधान केली होती.

वाजिकुञ्जरयुक्तानि हंसयुक्तानि चापरे

काहींची वाहने घोडे आणि हत्ती यांनी ओढली जात होती, तर काहींची हंसांनी.

मयूरैः सारसैश्चैव चक्रवाकैश्च वाजिभिः 197.

तर काहींच्या वाहनांना मोर, सारस आणि चक्रवाक पक्षी जुंपलेले होते.

उज्ज्वला मलिनाश्चैव जीर्णवस्त्रा नवांशुकाः

काहीजण तेजस्वी, काही मळकट, काही फाटकी वस्त्रे घातलेले, तर काही नवीन रेशमी वस्त्रात होते.

समार्जारी काचवर्णा कृष्णा चैव कलिस्तथा

काहींचा रंग मांजरीसारखा, काही काचेसारखा, काही काळा, आणि काही कलियुगाच्या रूपात होते.

एते पुरोगमास्तत्र कृतान्तस्य महात्मनः

हे सर्व तेथे महात्मा मृत्यूचे पुढारी आहेत.

नमस्कार्याश्च पूज्याश्च आपन्नेन हि नित्यशः

दुःखात असलेल्या व्यक्तीने त्यांना नेहमी नमस्कार आणि पूजन करावे.

इति श्रीवराहपुराणे संसारचक्रे कृतान्तकालमृत्युकिङ्करवर्णनं नाम सप्तनवत्यधिकशततमोऽध्यायः

या प्रकारे श्रीवराहपुराणातील संसारचक्रात कृतांत, काळ आणि मृत्यू यांच्या सेवकांचे वर्णन करणारा एकशे सत्त्याण्णवावा अध्याय समाप्त झाला.

अथ संसारचक्रयातनास्वरूपवर्णनम् मामेकमृषभं तत्र दर्शनं च ददौ यमः

आता संसाराच्या चक्रातील यातनांचे खरे स्वरूप सांगतो. तिथे यमाने मला एकटा बैल दाखवला.

याथातथ्येन मे पूजा कार्येण विधिनाऽकरोत्

त्याने माझी पूजा अगदी योग्य रीतीने, विधिप्रमाणे केली.

अब्रवीच्च पुनर्हृष्टो ह्यास्यतां च वरासने

मग तो आनंदाने म्हणाला, 'वरासनावर बस.'

तस्य वक्त्रं महारौद्रं नित्यमेव भयानकम्

त्याचा चेहरा फारच भयंकर, नेहमीच भीतीदायक होता.

लोहिते तस्य वै नेत्रे जल्पतश्च पुनःपुनः

त्याच्या डोळ्यांत रक्तासारखा लाल रंग होता आणि तो पुन्हा पुन्हा बोलत होता.

ततोऽहं तस्य भावेन भावितश्च पुनःपुनः

त्याच्या स्वभावामुळे मी वारंवार भावूक होत होतो.

तस्य प्रीतिकरं सद्यः सर्वदोषविनाशनम्

मग मी त्याला प्रसन्न करणारे, सर्व दोष नष्ट करणारे स्तोत्र त्वरित म्हटले.

कालवृद्धिकरं स्तोत्रं क्षिप्रं तत्र उदीरयन्

ते स्तोत्र दीर्घायुष्य देणारे आणि काळाचे परिणाम लवकर दूर करणारे होते, ते मी तिथे उच्चारले.