वराहपुराणम्

तां नदीं क्षोभयन्त्यस्ताः क्रीडन्ति सहिताः प्रियैः

त्या स्त्रिया आपल्या प्रियजनांसोबत मिळून, नदीचे पाणी हलवित खेळ करतात.

जलतूर्यनिनादेन भूषणानां स्वनेन च

पाण्यातील वाद्यांच्या आवाजाने आणि दागिन्यांच्या झंकाराने,

वैवस्वती नाम महानदी सा शुभा नदीनां प्रवराऽतिरम्या

ती शुभ नदी, सर्व नद्यांमध्ये श्रेष्ठ आणि अत्यंत रम्य, वैवस्वती नावाने ओळखली जाते.

तोयानुरूपा च मनोहरा च दिव्येन तोयेन सदैव पूर्णा

ती नदी आपल्या पाण्याच्या सौंदर्याला साजेशी, नेहमीच दिव्य आणि मनमोहक पाण्याने भरलेली आहे.

रथाङ्गसाह्वैः प्रवरैश्च पद्मैः प्रतप्तजाम्बूनद कर्णिकाभिः

रथांग नावाच्या उत्तम कमळांनी, आणि वितळलेल्या सोन्यासारख्या तेजस्वी करंडकांनी ती सजलेली आहे.

यस्यास्तु तोयं विमलं सुगन्धि स्वादु प्रसन्नं त्वमृतोपमं च

त्या नदीचे पाणी निर्मळ, सुगंधी, गोड, स्वच्छ आणि खरोखरच अमृतासारखे आहे.

नार्यः सुरूपा मदविह्वलाश्च क्रीडन्ति ता यत्र मनोज्ञरूपाः

तेथे सुंदर आणि आनंदाने भरलेल्या स्त्रिया, मनोहारी रूपात खेळताना दिसतात.

या देवतानामपि पूजनीया तपोनिधीनां च तथा मुनीनाम्

ती नदी देवतांसाठी, तपस्वी आणि ऋषींसाठीही पूजनीय आहे.

जलं च दत्तं बहुभिर्नरैश्च तस्याः स्वरूपप्रतिमा च निष्ठा 196.

अनेक पुरुषांनी तेथे पाणी अर्पण केले असून, त्या नदीचे खरे स्वरूप तिच्या मूळ स्वरूपातच प्रस्थापित आहे.

वादित्रगीतस्वनतालयुक्ता गायन्ति नार्यः सहिताः सदा हि

तेथे स्त्रिया नेहमीच एकत्र येऊन वाद्यांच्या आणि गाण्यांच्या तालावर गातात.

कुर्वन्ति संहर्षमिव स्वनेन मनोज्ञरूपा दिवि देवतानाम्

त्यांच्या मोहक रूपांनी आणि मधुर स्वरांनी त्या स्वर्गातील देवतांना आनंद देतात.

प्रासादकुञ्जेषु विहार्यमाणा न तृप्तिमेवं बहु ताः प्रयान्ति

प्रासादांच्या बगिच्यांमध्ये विहार करताना त्या स्त्रिया कितीही आनंद लुटला तरी कधीच कंटाळत नाहीत.

क्वचित् सुगन्धः प्रचचार भूयः प्रासादरोधं प्रविरूढमार्गः

कधी कधी गोड सुगंध पसरतो, जो प्रासादाच्या मार्गांमध्ये आणि बगिच्यांत दरवळतो.

तथाऽपरे क्रीडनकाः सकान्ताः सुवर्णवेदीकृतसानुशोभाः

इतर ठिकाणी, काहीजण आपल्या प्रियांसोबत सोन्याच्या व्यासपीठांवर खेळताना उजळून दिसतात.

शक्यो विभागो न हि रम्यताया ह्यसौ दिनैर्वा बहुभिः प्रवक्तुम्

त्या आनंदाची सीमा कितीही दिवस सांगितली तरी वर्णन करता येणार नाही.

इति श्रीवराहपुराणे संसारचक्रे धर्मराजपुरवर्णनं नाम षण्णवत्यधिकशततमोऽध्यायः

याप्रमाणे श्रीवराहपुराणातील संसारचक्रातील धर्मराजपुराचे वर्णन करणारा एकशे शहाण्णवावा अध्याय समाप्त झाला.

ऋषिपुत्र उवाच प्राकारेण परिक्षिप्तं प्रासादशत शोभितम्

ऋषिपुत्र म्हणाला: भिंतीने वेढलेले आणि शेकडो प्रासादांनी शोभलेले

समालिखदिवाकाशं प्रदीप्तमिव तेजसा

तेजाने झगमगणाऱ्या त्या जागेचं दृश्य असं होतं की जणू आकाशच कोणी खणून काढलं आहे.

नानायन्त्रैः समाकीर्णं ज्वालामालासमायुतम्

ती जागा वेगवेगळ्या यंत्रांनी भरलेली होती आणि ज्वाळांच्या माळांनी वेढलेली होती.

प्रवेशस्तत्र तेषां हि विहितो धर्मदर्शिनाम्

धर्म पाळणाऱ्यांसाठी तिथे प्रवेशद्वार तयार केलं होतं.

मानुषाणां सुकृतिनां प्रवेशस्तत्र निर्मितः

सत्कर्म करणाऱ्या माणसांसाठीही तिथे प्रवेशाचा मार्ग बांधण्यात आला होता.

आयसं गोपुरं तत्र दक्षिणं भीमदर्शनम्

दक्षिणेला लोखंडाचं एक भयंकर दिसणारं गेट उभं होतं.

प्रवेशो हि ततस्तेन विहितो रविसूनुना

त्या मार्गाने सूर्यपुत्राने प्रवेशाची व्यवस्था केली होती.

पापानां चैव सर्वेषां ये चान्ये घातकारकाः

सर्व पापी आणि इतरही जी हत्या करणारे आहेत, त्यांच्यासाठीही तिथे मार्ग होता.

गोपुरं पश्चिमं तच्च दुर्निरीक्षं समन्ततः

पश्चिमेला एक गेट आहे, जे सर्व बाजूंनी पाहायला कठीण आहे.

दुष्कृतीनां प्रवेशार्थं यमेन विहितं स्वयम् 197.

दुष्कृत्य करणाऱ्यांसाठी स्वतः यमाने तिथे प्रवेशद्वार उभारलं होतं.

सर्वरत्नमयी दिव्या वैवस्वतनियोजिता

वैवस्वताने सर्व प्रकारच्या मौल्यवान रत्नांनी बनवलेली एक दिव्य सभा तिथे नेमली होती.

जितक्रोधैरलुब्धैश्च वीतरागैस्तपस्विभिः

ज्यांनी क्रोध जिंकला आहे, लोभ नाही, ज्यांना आसक्ती नाही आणि जे तपस्वी आहेत, अशांनी ती सभा भरते.

सा सभा सर्वलोकस्य शुभस्यैवाशुभस्य च

ती सभा सर्व लोकांसाठी आहे—सद्गुणी असो वा दुर्गुणी.