वराहपुराणम्

युगं युगसहस्राणि यास्यन्ति च गतानि च

एकेक युग सरत गेले आणि हजारो युगे उलटून गेली.

धारितं मम सुश्रोणि दिवा पंचशतानि च

हे सुंदर नितंब असलेल्या, मी तुला पाचशे दिवस धरून ठेवले आहे.

यन्मां पृच्छसि वै ज्ञातुमात्मानं च यशस्विनि

तू मला जे विचारतेस आणि स्वतःलाही जाणून घ्यायचे आहेस, हे तेजस्विनी,

क्रोधहेतोर्मया सृष्ट ईश्वरोऽसुरनाशनः

रागाच्या कारणामुळे मी त्या ईश्वराची निर्मिती केली, जो असुरांचा नाश करणारा आहे.

एवं त्रयो वयं देवाः कृत्वा ह्येकार्णवां महीम्

अशा प्रकारे आम्ही तिघे देवांनी मिळून ही पृथ्वी एक महासागर केली.

सर्वं तज्जलपूर्णं तु न चाज्ञायत किञ्चन

सगळीकडे पाणीच पाणी भरले होते आणि दुसरे काहीच दिसत नव्हते.

तिष्ठाम वटवृक्षेऽहं मायया बालरूपधृक्

मी वटवृक्षाखाली, मायेमुळे बालरूप धारण करून, तिथेच राहिलो.

वारयामि वरारोहे जानासि त्वं धरे शुभे

सुंदरी, मी तुला थांबवतो आहे; हे तुला माहीत आहे, शुभे धरित्री.

विनिस्सृतं जलं तत्र मायया तदनन्तरम्

तेव्हा लगेचच तिथे मायेमुळे पाणी निर्माण झाले.

मुहूर्त्तं ध्यानमास्थाय भाषितो वचनं मया 187.

क्षणभर ध्यान लावून, मी हे शब्द बोललो.

एवमुक्तो मया देवि गृह्य तत्र कमण्डलुम्

मी असे सांगितल्यावर, देवीने तिथे कमंडलू उचलला.

आदित्या वसवो रुद्रा अश्विनौ च मरुद्गणाः

आदित्य, वसु, रुद्र, अश्विनी आणि मरुतगण—

बाहुभ्यां क्षत्रमुत्पन्नं वैश्या ऊरुविनिःस्सृताः

बाहूंपासून क्षत्रिय निर्माण झाले; तर उरूपासून वैश्य उत्पन्न झाले.

देवताश्चासुरा देवि जातास्ते ब्रह्मणस्तथा

देवी, देवता आणि असुर हेही ब्रह्मापासूनच जन्मले.

आदित्या वसवो रुद्रा अश्विनौ च मरुद्गणाः

आदित्य, वसु, रुद्र, अश्विनी आणि मरुतगण—

दित्यां च जनिताः पुत्रा असुराः सुरशत्रवः

दितीला पुत्र झाले, जे असुर आहेत, देवांचे शत्रू.

तेजसा भास्कराकाराः सर्वे शास्त्रविदो द्विजाः

सूर्यासारखे तेजस्वी आणि वेदशास्त्र जाणणारे ते सर्व द्विज आहेत.

निमेस्तु वंशसम्भूतो आत्रेय इति विश्रुतः

निमी या वंशातून जन्मलेला, आत्रेय म्हणून प्रसिद्ध आहे.

शीर्णपर्णाम्बुभक्षश्च शिशिरे च जलेशयः 187.

कोणी कोरडी पाने आणि पाणी खातात, तर काही थंडीत पाण्यात राहतात—

वर्षाणां च सहस्राणि तपस्तप्त्वा वसुन्धरे

हजारो वर्षे, हे वसुंधरे, त्यांनी तपस्या केली.

नष्टं च तं सुतं दृष्ट्वा निमेः शोक उपाविशत्

निमीने आपला पुत्र हरवलेला पाहून दुःखाने व्याकुळ झाला.

निमिः कृत्वा ततः शोकं विधानात्तत्र माधवि

माधवी, त्या दुःखानंतर निमीने तिथे विधी केले.

तस्य प्रतिविशुद्धस्य माघमासे तु द्वादशीम्

त्याच्या पूर्णपणे शुद्ध झालेल्या अवस्थेत, माघ महिन्यातील द्वादशीला—

स निमिश्चिन्तयामास श्राद्धकल्पं समाहितः

निमीने एकाग्र मनाने श्राद्धविधी कसा करावा हे विचार केले.

यानि कानि च भक्ष्याणि नवश्च रससंभवः

जे जे खाण्याचे पदार्थ आहेत आणि रसापासून तयार होणारे नऊ प्रकार—

आमन्त्र्य ब्राह्मणं पूर्वं शुचिर्भूत्वा समाहितः

त्या ब्राह्मणाला आदराने संबोधून, तो शुद्ध मनाने आणि एकाग्रतेने बसला.

सप्तकृत्वस्ततस्तत्र युगपत्समुपाविशत्

नंतर, सात वेळा सलग, त्याने तिथे एकाच वेळी आसन घेतले.

पूजयित्वा तु विप्रान्स सप्तकृत्वश्च सुन्दरि

सुंदरी, त्याने ब्राह्मणांची सात वेळा पूजा केली.

प्रददौ श्रीमते पिण्डं नामगोत्रमुदाहरन् 187.

त्याने श्रीमंतासाठी पिंड अर्पण केला आणि नाव व गोत्र उच्चारले.