वराहपुराणम्

अत्रैव सर्वे स्थित्वा वै मामीक्षथ सुखान्वितम्

तुम्ही सर्वजण येथेच थांबून मला आनंदाने पाहिले.

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा राजपत्नी यशस्विनी

ते शब्द ऐकून राजाची कीर्तीशाली पत्नी

वेष्टितः शुशुभेऽतीव दीक्षितोऽवभृथे यथा

वस्त्रांनी वेष्टित झाल्यावर तो अत्यंत तेजस्वी दिसत होता, जणू काही दीक्षा घेऊन अंतिम स्नान केलेला.

तीर्थानि सरितः श्रेष्ठाः पर्वताश्च सरांसि च

तीर्थस्थळे, श्रेष्ठ नद्या, पर्वत आणि सरोवरे,

पितॄणां मुक्तिदं चान्यन्न भूतं न भविष्यति 180.

पितरांना मुक्ती देणारे दुसरे काहीही झाले नाही आणि होणारही नाही.

शुक्लप्रतिपदन्तं च तीर्थं प्राप्य ससत्वराः

शुक्ल प्रतिपदेच्या शेवटी, त्या पवित्र स्थळी जलदपणे पोहोचून,

कृत्वा प्रेतपुरीं शून्यां स्वर्ग पातालमेव च

मृतांचे नगर, स्वर्ग आणि पाताळ सगळे रिकामे करून,

कन्यां गते सवितरि यः श्राद्धं सम्प्रदास्यति

कन्या सूर्याला गेल्यावर, जो कोणी श्राद्ध करतो,

सुतृप्ताः स्मो वयं शश्वद्यास्यामः परमां गतिम्

आम्ही पूर्णपणे तृप्त होतो आणि नेहमीच सर्वोच्च स्थान मिळवतो.

दृष्टो भवद्भिः सर्वं यदस्माकं सुदुरत्ययम्

आमच्यासाठी जे अत्यंत कठीण होते, ते सर्व तुम्ही पाहिले आहे.

इति विश्राव्य वचनं राजानं स ऋषिं जनान्

अशी वचने सांगून, त्या राजाला, ऋषीला आणि लोकांना,

आरुह्य वरयानं ते गताः स्वर्गं वृता सुरैः ततः स राजशार्दूलः सगणः परिवारकैः

ते सर्व दिव्य वाहनावर चढले आणि देवांसह स्वर्गात गेले; त्यानंतर तो सिंहासारखा राजा आपल्या सगळ्या मंडळींसह,

दृष्ट्वा तीर्थस्य माहात्म्यं प्रणम्य ऋषिसत्तमम्

त्या तीर्थाचे माहात्म्य पाहून, श्रेष्ठ ऋषीला वंदन केले.

एतत्ते कथितं भद्रे माहात्म्यं मथुराभवम्

हे भाग्यवती, तुला सांगितलेले हे मथुरेचे माहात्म्य आहे.

पठति श्रद्धया युक्तो ब्राह्मणानां च सन्निधौ 180.

जो कोणी हे भक्तीने ब्राह्मणांच्या उपस्थितीत वाचतो,

एतत्त्वयानाव्रतिने न चाशुश्रूषये तथा

हे व्रत नसलेल्यांना किंवा नीट ऐकू न इच्छिणाऱ्यांना सांगू नये.

तीर्थानां परमं तीर्थं धर्माणां धर्ममुत्तमम्

तीर्थांमध्ये हे सर्वश्रेष्ठ तीर्थ आहे, आणि धर्मांमध्ये हे श्रेष्ठ धर्म आहे.

कथनीयं महाभागे पुण्यान्भागवतान्सदा एतच्छ्रुत्वा प्रभोर्वाक्यं धरणी विस्मयान्विता

हे नेहमीच पुण्यवान भक्तांना सांगावे, हे प्रभूचे वचन ऐकून पृथ्वी आश्चर्यचकित झाली.

पप्रच्छ मुदिता देवी प्रतिमास्थापनं प्रति

आनंदी झालेल्या देवीने प्रतिमास्थापनेबद्दल विचारले.

इति श्रीवराहपुराणे भगवच्छास्त्रे मथुरावर्णनं नामाशीत्यधिकशततमोऽध्यायः

श्रीवराहपुराणातील या भगवत्शास्त्रात 'मथुरेचे वर्णन' नावाचा एकशेएक्याऐंशीवा अध्याय संपला.

अथ मधुकाष्ठाप्रतिमायामर्चास्थापनम् एवं श्रुत्वा परं स्थानं सा मही संशितव्रता

आता मधुकाच्या लाकडाच्या मूर्तीची पूजा आणि स्थापना; असे ऐकून, संकल्पाने दृढ असलेल्या पृथ्वीने सर्वोच्च स्थान मिळवले.

संश्रुत्य विस्मयाविष्टा प्रत्युवाच वसुन्धरा अहो क्षेत्रप्रभावो वै यस्त्वया समुदाहृतः

हे ऐकून आणि आश्चर्याने भरून, वसुंधरेने उत्तर दिले: 'अहो, तू सांगितलेले क्षेत्राचे सामर्थ्य किती अद्भुत आहे!'

यं श्रुत्वा देवतत्त्वेन जातास्मि विगतज्वरा

हे ऐकून, देवत्वाच्या स्वरूपामुळे मी सर्व दुःखातून मुक्त झाले.

मम प्रीत्यर्थमखिलं तद्विष्णो वक्तुमर्हसि

माझ्या आनंदासाठी, हे विष्णू, तू हे सर्व सांगावे.

ताम्रे कांस्ये च रौप्ये च तिष्ठसि स्थापितः कथम्

तांबे, कांस्य आणि चांदी यामध्ये तू कसा स्थिर राहतोस?

ब्रह्मचारी समासाद्य कथं तिष्ठसि माधव

हे माधव, ब्रह्मचारी जवळ आल्यावर तू कसा वास करतोस?

कथं तिष्ठसि वा सव्ये भित्तिसंस्थो जनार्दनः

भिंतीवर डाव्या बाजूला असताना, हे जनार्दन, तू कसा राहतोस?

एवं धरावचः श्रुत्वा प्रत्युवाचादिसूकरः प्रतिमा यस्य कर्त्तव्या तदानीय वसुन्धरे

पृथ्वीचे हे शब्द ऐकून आदिसूकर म्हणाला, 'हे वसुंधरे, प्रतिमा घडवायची असल्यास ती येथे आण.'

प्रतिमां कारयेच्चैव लक्षणोक्तां वसुन्धरे

हे वसुंधरे, प्रतिमा नेहमी ठरवलेल्या गुणधर्मांनुसार घडवावी.