वराहपुराणम्

कन्याऽस्थीनि तु संगृह्य मथुरामाजगाम ह

मात्र त्या कन्येची हाडे गोळा करून तो मथुरेला गेला.

नित्यं स्वर्गे वसति स यस्यास्थि ह्यर्द्धचन्द्रके

ज्याच्या हाडात अर्धचंद्राचा आकार असतो, तो नेहमी स्वर्गात वास करतो.

तेन सार्थेन सा कन्या मथुरायां जगाम च

त्या काफिल्यासोबत ती कन्या मथुरेला गेली.

सुरूपा सुकुमाराङ्गी नीलकुंचितमूर्द्धजा

ती फार सुंदर होती, तिचे अंग नाजूक होते आणि केस काळे, कुरळे होते.

सुश्लिष्टाङ्गुलिपादा तु नखास्ताम्रोज्ज्वलाः शुभाः

तिच्या बोटा आणि पायांची ठेवण सुरेख होती, नखं तांबडी आणि चमकदार, शुभ दिसणारी होती.

क्षामोदरी समकुक्षिः पीनोन्नतपयोधरा 175.

तिच्या कमरेला काटकपणा, पोट सरळ आणि स्तन भरदार व उंच होते.

सुनखी स्वक्षिणी सुभ्रूः सुप्रमाणा सुभाषिणी

तिची नखं सुंदर, डोळे मोहक, भुवया आकर्षक, अंग बांधेसूद आणि बोलणे गोड होते.

यं यं पश्यति चार्वङ्गी यस्तां चैव प्रपश्यति

ती सुंदर अंगाची कन्या ज्या कुणाकडे पाहायची किंवा ज्या कुणी तिच्याकडे पाहिलं,

एवंविधा तत्र तत्र तीर्थस्नानपरायणा

अशी ती सर्वत्र तीर्थस्नानाला मनापासून वाहिलेली होती.

कान्यकुब्जाधिपो राजा क्षत्रधर्मे व्यवस्थितः

कन्यकुब्जाचा राजा क्षत्रिय धर्मात निष्ठावान होता.

प्रवर्त्तते सुवित्ताढ्य प्रेक्षणीयं मनोरमम्

तो राजा मोठ्या संपत्तीत रमलेला, देखण्या आणि मनमोहक स्वरूपाचा होता.

तस्य देवस्य या वेश्यास्ताभिः सा प्रतिलोभिता

त्या राजाच्या सेवेत असलेल्या वेश्यांनी तिला आकर्षित केलं.

गीतनृत्यादिषु रता तासां धर्ममुपागता

ती गाणं, नृत्य यात रमणारी आणि त्यांच्याच मार्गाने वागत होती.

एवं वसति सा बाला देवस्यास्य परिग्रहा

अशी ती तरुणी त्या राजाच्या सेविकांमध्ये राहू लागली.

इति श्रीवराहपुराणे मथुरामाहात्म्ये कृष्णगंगाकालिञ्जरप्रभावे पंचसप्तत्यधिकशततमोऽध्यायः

या प्रकारे श्रीवराहपुराणातील मथुरेचे माहात्म्य, कृष्णगंगा आणि कालिंजर यांच्या प्रभावाचे एकशेपंच्याहत्तरावे अध्याय संपले.

श्रीवराह उवाच वाणिज्यभाण्डमादाय समूहस्य प्रसंगतः

श्रीवराह म्हणाले: व्यापाऱ्याचे सामान घेऊन, त्या समूहासोबत,

सार्थेन निष्ठितः सोऽथ धनवान्रूपवांस्ततः

तो त्या काफिल्यात स्थिरावला आणि नंतर तो धनवान व देखणा झाला.

आक्रम्य तत्र सम्प्राप्ता यत्र सा मथुरा पुरी

ते तिथे पोहोचले आणि मथुरा नगरीत आले.

तस्मिन्स्थाने स पांचालः प्रातस्तु पुरुषैः सह ऐश्वर्यमदभावेन यानेन महता तदा

त्या ठिकाणी, पहाटेच पांचाळ आपल्या माणसांसोबत, मोठ्या अभिमानाने आणि भव्य वाहनात निघाला.

देवतादर्शनं कृत्वा दत्त्वा दानान्यनेकशः

देवताचे दर्शन घेऊन त्याने वारंवार अनेक दानं दिली.

कौतुकार्थं ततो गत्वा देवं गर्त्तेश्वरं तदा

कौतुकापोटी त्याने तेव्हा गार्त्तेश्वर या देवतेकडे गेला.

धात्रेयिकायास्तस्याश्च बहुमानपुरःसरम्

धात्रेयिका नावाच्या त्या स्त्रीकडेही त्याने मोठ्या आदराने भेट दिली.

हारा रत्नमयास्तद्वद्ददौ लोभविमोहितः

लोभ आणि मोह यामुळे त्याने तिलाही रत्नांनी बनवलेले हार तसेच दिले.

स्नात्वा तीर्थे समीपे च कृष्णगङ्गोद्भवे सदा 176.

तो नेहमी कृष्णा आणि गंगा या नद्यांच्या उगमाजवळील तीर्थस्थळी स्नान करायचा.

एवं तु कुर्वतस्तस्य मासषट्कं ततो गतम्

अशा रीतीने करत असताना त्याचे सहा महिने गेले.

स्वाश्रमस्थेन दृष्टः स कृमियुक्तः समागतः

त्याच्या आश्रमात राहणाऱ्याने त्याला कीडांनी भरलेला आणि तिथे आलेला पाहिले.

यावत्स्नानं स कुरुते पतते राशिमात्रकः

तो ज्या वेळी स्नान करायचा, तेव्हा त्याच्या अंगावरून कीडांचा ढीग खाली पडायचा.

एवं सुमन्तुना दृष्टमाश्चर्यं बहुवासरम्

सुमंतूने हे आश्चर्यकारक दृश्य अनेक दिवस पाहिले.

इति चिन्तासमायुक्तस्तमपृच्छद्विशंकितः

मनात शंका आणि चिंता घेऊन त्याने त्याला विचारले.