वराहपुराणम्

अवश्यं च गमिष्येऽहमनुज्ञा तु प्रदीयताम्

मला नक्कीच जावेच लागेल; कृपया परवानगी द्या.

गच्छ त्वं पुत्र मथुरामवस्थां मामकीमिमाम्

जा, बाळा, मथुरेला आणि माझी ही अवस्था पाहा.

इत्युक्तः स तथेत्युक्त्वा पोतारूढः खगोत्तमः

असे म्हटल्यावर, त्याने 'तसेच होईल' असे उत्तर दिले आणि तो श्रेष्ठ पक्षी होडीत चढला.

श्रुत्वा तौ विषमावस्थं मृतं हृदि निवेश्य च

त्याच्या कठीण अवस्थेची आणि मृत्यूची बातमी ऐकून, त्यांनी ती गोष्ट मनाला लावून घेतली.

अस्माकं जीवनार्थाय त्वया कार्यं विहङ्गम

हे पक्ष्या, आमच्या जगण्यासाठी तुला काहीतरी करावंच लागेल.

शुकेन पंजरस्थेन कथालापेन विद्यया

पिंजऱ्यात असलेल्या पोपटाच्या बोलण्यामुळे आणि त्याच्या ज्ञानामुळे,

अथ सार्थः समायातो रत्नपूर्णो यथोदधिः

मग रत्नांनी भरलेला सारा काफिला समुद्रासारखा तेथे आला.

सर्वैस्तैर्विंशतिः संख्या एकैकेन समुद्रगैः 171.

त्यांच्यापैकी प्रत्येकासोबत समुद्रातून आलेले, असे एकूण वीस जण होते.

प्रसाद्य सर्वे सम्पूज्य प्रेषितास्ते गृहं ययुः

सर्वांना प्रसन्न करून, सन्मान देऊन, त्यांना निरोप दिला आणि ते घरी गेले.

शुश्रूषमाणास्तं वैश्यं यथा स्वपितरं तथा

त्यांनी त्या व्यापाऱ्याची सेवा आपल्या वडिलांसारखी केली.

इति श्रीवराहपुराणे भगवच्छास्त्रे गोकर्णमाहात्म्ये एकसप्तत्यधिकशततमोऽध्यायः

या प्रकारे श्रीवराहपुराणातील भगवद्शास्त्रात, गोकार्णमाहात्म्यात, एकशेएक्काहत्तरावे अध्याय संपले.

श्रीवराह उवाच प्रथमेऽह्नि यथा कृत्यमेवमेव त्रयोदश

श्रीवराह म्हणाले: पहिल्या दिवशी जशी कर्तव्ये होती, तशीच ती त्रयोदशाव्या दिवशीही होती.

ता देव्यो नृत्यगीतेषु कुशलाश्चागमेऽभवन्

त्या देव्या नृत्य आणि गाण्यात कुशल झाल्या.

गोकर्णः सर्वभावेन गृहं विस्मृतवानसौ

गोकार्णाने पूर्ण मनाने आपले घर विसरले.

विवर्णं वदना दीना भग्नालंकारवाससः

त्यांचे चेहरे फिकट, दुःखी, तुटलेल्या दागिन्यांसह आणि फाटलेल्या वस्त्रांत दिसत होते.

दृश्यन्ते विकृताकाराः सव्रणा रुधिरस्रवाः

त्यांची शरीरे विकृत, जखमांनी भरलेली आणि रक्ताने ओथंबलेली दिसत होती.

अपुत्रस्य गतिर्नास्ति स्वर्गो नैव च नैव च

ज्याला मुलगा नाही, त्याला ना मार्ग मिळतो, ना स्वर्ग, ना दुसरे काही.

एवं ज्ञात्वा स पप्रच्छ तासां रूपविपर्ययम्

हे जाणून, त्याने त्यांच्या रूपातल्या बदलाबद्दल विचारले.

देव्य ऊचुः कालात्मकः स भगवान्भुज्यते सुकृतं यतः

देव्या म्हणाल्या: तो भगवान म्हणजेच काळ आहे, ज्याच्यामुळे चांगल्या कर्मांचे फळ मिळते.

स एव नित्यकालं च पृच्छति स्म तदुत्तरम्

तोच नित्यकाळ म्हणून तो प्रश्न आणि त्याचे उत्तर विचारत राहिला.

निश्चयार्थं पुनः सोऽथ गोकर्णस्ताः प्रणम्य च 172.

मग खात्री करण्यासाठी गोकार्णाने पुन्हा त्यांना वंदन केले.

यदि गोप्यं ममार्त्तस्य वैरूप्यं कथयिष्यथ

जर तुम्ही माझ्या यातनेमुळे झालेल्या विद्रूपतेचं गुपित उघड केलंत—

एवमुक्ते तदा तासां मध्ये एकाऽब्रवीदिदम्

असं त्यानं म्हटल्यानंतर, त्यांच्या मधून एकीने असं सांगितलं—

शृणु वत्स वदिष्येऽहं विरूपकरणं यथा

ऐक बाळा, मी तुला सांगते, ही विद्रूपता कशी झाली ते.

आस्ते मधुपुरी रम्या नृणां मुक्तिप्रदायिनी

मधुपुरी नावाचं एक सुंदर शहर आहे, जे माणसांना मुक्ती देतं.

चातुर्मास्यं तीर्थसेवी स गतो भक्तिपूर्वकम्

तो तिथे भक्तीभावाने, चातुर्मासाचे व्रत पाळत गेला.

आरामवाटिकाः शुभ्राः प्राकारवरवेष्टिताः

त्या ठिकाणी सुंदर बागा होत्या, उत्तम भिंतींनी वेढलेल्या.

फलवन्तो द्रुमास्तस्मिन्सर्वर्त्तुसुमनोहराः

त्या बागांमध्ये सर्व ऋतूंमध्ये मन मोहवणारी, फळांनी लगडलेली झाडं होती.

सेवकैर्नाशितः सर्वं आरामः सफलद्रुमः

त्या सर्व फळझाडांनी भरलेल्या बागा सेवकांनी नष्ट केल्या.