वराहपुराणम्

तथा कृत्वा तमूचुस्ता अभयं तेऽस्तु मा शुचः

तसे केल्यावर त्या म्हणाल्या, 'तुला भीती नसावी; दुःख करू नकोस.'

गतास्ताः पुनरेवं च नित्यमेव दिने दिने

त्या देवी निघून गेल्या, आणि असेच त्या दररोज परत येत असत.

पोतात्तस्मादुत्ततार सुवातेनोपवाहितः

तेव्हा ती होडी, अनुकूल वाऱ्यामुळे, पाण्यावर वर उचलली गेली.

रत्नानि बहु मौल्यानि आहृतानि बहून्यथ

खूप मौल्यवान रत्ने आणि इतर अनेक वस्तू आणल्या गेल्या.

निरीक्ष्यतेऽस्य संवासो न दृष्टश्चुक्रुशुस्ततः

त्याचा शोध घेतला, पण तो दिसला नाही; मग सर्वांनी हाक दिली.

व्रीडायुतो निमग्नोऽयं निश्चितं मकरालये

लाजेने भरून, तो नक्कीच मकरांच्या घरात बुडून गेला असावा.

यथाभागं च रत्नानां भागं दास्यामहे परम्

रत्नांचे योग्य वाटप प्रत्येकाला, आणि सर्वोत्तम हिस्सा आम्ही देऊ.

एवं वसन्स गोकर्णो द्वीपस्थः शोकविह्वलः 171.

अशा प्रकारे, गोकर्ण त्या बेटावर राहून दुःखाने व्याकुळ झाला.

शुकेन मन्त्रमूढत्वात्पितुरेवं निवेदितम्

मंत्र विसरल्यामुळे, त्या पोपटाने हे सर्व आपल्या वडिलांना सांगितले.

याता ऽस्मि मथुरां मार्गे समुद्रे जलमालिनि

मी मथुरेला गेलो आहे; वाटेत, समुद्राच्या काठी पाणी पसरले होते—

अवश्यं च गमिष्येऽहमनुज्ञा तु प्रदीयताम्

मला नक्कीच जावेच लागेल; कृपया परवानगी द्या.

गच्छ त्वं पुत्र मथुरामवस्थां मामकीमिमाम्

जा, बाळा, मथुरेला आणि माझी ही अवस्था पाहा.

इत्युक्तः स तथेत्युक्त्वा पोतारूढः खगोत्तमः

असे म्हटल्यावर, त्याने 'तसेच होईल' असे उत्तर दिले आणि तो श्रेष्ठ पक्षी होडीत चढला.

श्रुत्वा तौ विषमावस्थं मृतं हृदि निवेश्य च

त्याच्या कठीण अवस्थेची आणि मृत्यूची बातमी ऐकून, त्यांनी ती गोष्ट मनाला लावून घेतली.

अस्माकं जीवनार्थाय त्वया कार्यं विहङ्गम

हे पक्ष्या, आमच्या जगण्यासाठी तुला काहीतरी करावंच लागेल.

शुकेन पंजरस्थेन कथालापेन विद्यया

पिंजऱ्यात असलेल्या पोपटाच्या बोलण्यामुळे आणि त्याच्या ज्ञानामुळे,

अथ सार्थः समायातो रत्नपूर्णो यथोदधिः

मग रत्नांनी भरलेला सारा काफिला समुद्रासारखा तेथे आला.

सर्वैस्तैर्विंशतिः संख्या एकैकेन समुद्रगैः 171.

त्यांच्यापैकी प्रत्येकासोबत समुद्रातून आलेले, असे एकूण वीस जण होते.

प्रसाद्य सर्वे सम्पूज्य प्रेषितास्ते गृहं ययुः

सर्वांना प्रसन्न करून, सन्मान देऊन, त्यांना निरोप दिला आणि ते घरी गेले.

शुश्रूषमाणास्तं वैश्यं यथा स्वपितरं तथा

त्यांनी त्या व्यापाऱ्याची सेवा आपल्या वडिलांसारखी केली.

इति श्रीवराहपुराणे भगवच्छास्त्रे गोकर्णमाहात्म्ये एकसप्तत्यधिकशततमोऽध्यायः

या प्रकारे श्रीवराहपुराणातील भगवद्शास्त्रात, गोकार्णमाहात्म्यात, एकशेएक्काहत्तरावे अध्याय संपले.

श्रीवराह उवाच प्रथमेऽह्नि यथा कृत्यमेवमेव त्रयोदश

श्रीवराह म्हणाले: पहिल्या दिवशी जशी कर्तव्ये होती, तशीच ती त्रयोदशाव्या दिवशीही होती.

ता देव्यो नृत्यगीतेषु कुशलाश्चागमेऽभवन्

त्या देव्या नृत्य आणि गाण्यात कुशल झाल्या.

गोकर्णः सर्वभावेन गृहं विस्मृतवानसौ

गोकार्णाने पूर्ण मनाने आपले घर विसरले.

विवर्णं वदना दीना भग्नालंकारवाससः

त्यांचे चेहरे फिकट, दुःखी, तुटलेल्या दागिन्यांसह आणि फाटलेल्या वस्त्रांत दिसत होते.

दृश्यन्ते विकृताकाराः सव्रणा रुधिरस्रवाः

त्यांची शरीरे विकृत, जखमांनी भरलेली आणि रक्ताने ओथंबलेली दिसत होती.

अपुत्रस्य गतिर्नास्ति स्वर्गो नैव च नैव च

ज्याला मुलगा नाही, त्याला ना मार्ग मिळतो, ना स्वर्ग, ना दुसरे काही.

एवं ज्ञात्वा स पप्रच्छ तासां रूपविपर्ययम्

हे जाणून, त्याने त्यांच्या रूपातल्या बदलाबद्दल विचारले.

देव्य ऊचुः कालात्मकः स भगवान्भुज्यते सुकृतं यतः

देव्या म्हणाल्या: तो भगवान म्हणजेच काळ आहे, ज्याच्यामुळे चांगल्या कर्मांचे फळ मिळते.