वराहपुराणम्

दृष्टं च विष्ण्वायतनं तेजसा चोपशोभितम्

त्याने तेजाने उजळलेले विष्णूचे निवासस्थान पाहिले.

वत्साऽयं कोऽत्र संचारी कदा किं तु पिता मम

'हा वासरू इथे फिरतंय कोण? केव्हा आणि कशासाठी? पण हा माझा वडील आहे.'

क्षणमेकं तथा चैनं तस्य चिन्तान्वितस्य हि

अशा विचारात तो गुंतलेला असताना, एक क्षणभर तो त्याचाच विचार करत राहिला.

नमो नारायणायोक्त्वा निषसाद वरासने असंख्याताः समायाता यथा देवी तथैव ताः

'नारायणाला नमस्कार' असे म्हणून, तो उत्तम आसनावर बसला; तिथे अगणित देवीसुद्धा आल्या, जशा ती आली तशाच.

गीतं वाद्यं च नृत्यं च यथासौख्यं विहृत्य च

गाणं, वादन आणि नृत्य होत होतं, आणि त्यांनी आपल्या मनाप्रमाणे आनंद लुटला.

देवतादक्षिणे भागे पक्षिणां च जटायुषाम्

देवीच्या उजव्या बाजूला देवता आणि गिधाड पक्षी होते.

शुको लेख्यसमस्तेषां मध्ये कृत्वा तु संविदम्

त्या पोपटाने आपली इच्छा सर्वांना सांगितली आणि तो त्यांच्या मध्यभागी ठेवला गेला.

ते समाश्वास्य तं प्राहुः कथमस्मिन्भवान्गतः 171.

त्यांनी त्याला धीर देऊन विचारले, 'तू इथे कसा आलास?'

शुकस्तान्प्रत्युवाचाथ पिता मे पोतसंस्थितः

मग पोपटाने त्यांना उत्तर दिलं, 'माझे वडील तरिकेवर आहेत.'

तस्य त्राणमभीप्सन्वै ह्यागतोऽत्र वरं गिरिम्

त्यांच्या रक्षणासाठी मी या उत्तम डोंगरावर आलो आहे.

पक्षिण ऊचुः पोताभ्याशगतिं यासि पितुस्तव गतिं प्रति

पक्ष्यांनी म्हटलं, 'तू आपल्या वडिलांच्या मार्गाने तरिकेजवळ जा.'

ममैव पादविन्यासे क्रमयिष्ये यथा जलम्

'तू जिथे पाऊल ठेवशील, तिथे मीही पाण्यात पाऊल ठेवीन.'

मम चंच्वावगाहेन नङ्क्ष्यन्ति जलजन्तवः

'माझ्या चोचीने पाण्यात शिरल्यावर, पाण्यातील प्राणी नष्ट होतील.'

तारयामास वेगेन गत्वा पृष्ठं जटायुषः

त्याने वेगाने त्याला पार नेले आणि जटायूच्या पाठीवर पोहोचवले.

हृत्कण्ठं चैव गम्भीरं सुखेन सुकृती यथा

त्याने मनापासून आणि खोल आवाजात, सौम्यपणे, जसा सत्पुरुष बोलतो तसा, बोलला.

सरोवरं च पद्माढ्यं मणिरत्नविभूषितम्

कमळांनी भरलेले, रत्नांनी व मौल्यवान दगडांनी सजलेले एक सुंदर सरोवर होते.

पुष्पाण्यादाय देवं च पूजयित्वा स केशवम् दृष्ट्वा निलिल्ये चैकान्ते शुकस्यानुमते स्थितः

फुले गोळा करून, त्या देव केशवाची पूजा केली. त्याला पाहिल्यावर, तो पोपटाच्या संमतीने एकांतात जाऊन लपून बसला.

क्षणेन ता यथापूर्वं देवताश्चागताः पुनः 171.

क्षणात त्या देवता पुन्हा पूर्वीप्रमाणे परत आल्या.

स्वागतस्य क्षुधार्त्तस्य ब्रह्मिष्ठस्य महात्मनः

गोकर्णाचे, जो उपाशी होता, ब्रह्मनिष्ठ आणि महात्मा होता, त्याचे स्वागत करण्यासाठी—

गोकर्णस्य प्रयच्छध्वं येन तृप्तिस्त्रिमासिकी

गोकर्णाला ते द्या, ज्यामुळे त्याचे तीन महिन्यांचे समाधान होईल.

तथा कृत्वा तमूचुस्ता अभयं तेऽस्तु मा शुचः

तसे केल्यावर त्या म्हणाल्या, 'तुला भीती नसावी; दुःख करू नकोस.'

गतास्ताः पुनरेवं च नित्यमेव दिने दिने

त्या देवी निघून गेल्या, आणि असेच त्या दररोज परत येत असत.

पोतात्तस्मादुत्ततार सुवातेनोपवाहितः

तेव्हा ती होडी, अनुकूल वाऱ्यामुळे, पाण्यावर वर उचलली गेली.

रत्नानि बहु मौल्यानि आहृतानि बहून्यथ

खूप मौल्यवान रत्ने आणि इतर अनेक वस्तू आणल्या गेल्या.

निरीक्ष्यतेऽस्य संवासो न दृष्टश्चुक्रुशुस्ततः

त्याचा शोध घेतला, पण तो दिसला नाही; मग सर्वांनी हाक दिली.

व्रीडायुतो निमग्नोऽयं निश्चितं मकरालये

लाजेने भरून, तो नक्कीच मकरांच्या घरात बुडून गेला असावा.

यथाभागं च रत्नानां भागं दास्यामहे परम्

रत्नांचे योग्य वाटप प्रत्येकाला, आणि सर्वोत्तम हिस्सा आम्ही देऊ.

एवं वसन्स गोकर्णो द्वीपस्थः शोकविह्वलः 171.

अशा प्रकारे, गोकर्ण त्या बेटावर राहून दुःखाने व्याकुळ झाला.

शुकेन मन्त्रमूढत्वात्पितुरेवं निवेदितम्

मंत्र विसरल्यामुळे, त्या पोपटाने हे सर्व आपल्या वडिलांना सांगितले.