वराहपुराणम्

तस्य तद्वचनं हृद्यं शुकमोक्षप्रदायकम्

त्याचे ते हृदयस्पर्शी शब्द शुकाला मुक्ती देणारे ठरले.

तस्यां वसाम्यहं भद्र वाणिज्यार्थमिहागतः ।। पुनरिच्छामहे तत्र भाण्डं गृह्य यथासुखम् ।170.

त्या ठिकाणी मी राहतो आहे, सौम्ये, कारण मी येथे व्यापारासाठी आलो आहे. पुन्हा आम्ही तिकडे परत जाऊ इच्छितो, आमचे सामान घेऊन, जसे आम्हाला सोयीचे वाटेल.

मथुरावासिनं श्रुत्वा गोकर्णं स शुकस्तदा

गोकर्ण हा मथुरेचा रहिवासी आहे, असे ऐकून, त्या वेळी तो पोपट—

एवं च वदतस्तस्य शबरी शयनोत्थिता

असे तो बोलत असताना, शबरी झोपेतून उठली.

भृत्यैः परिवृतं चारुदर्शनीयस्वरूपकम्

ती आपल्या सेवकांनी वेढलेली होती आणि तिचा देखणा व मोहक रूप दिसत होते.

प्रियातिथिं च संप्राप्तं मातः पूज्यतमं शुचिम्

तिने त्या प्रिय पाहुण्याचे स्वागत केले, आई, जो अत्यंत पूज्य आणि पवित्र होता.

शुकस्य वचनाद्यावत्पूजार्थमुपकल्पितम्

पोपटाने सांगितल्याप्रमाणे, त्याच्या पूजेची तयारी करण्यात आली.

तस्याग्रे तु पुनस्तेन शुकेनातिथिपूजनम्

तिच्या समोर त्या पोपटाने पुन्हा पाहुण्याचे पूजन केले.

फलानि मांसयुक्तानि मधूनि सुरभीणि च

फळे, मांस मिसळलेली, आणि सुगंधी मध—

इत्युक्तः शबरेणाथ गोकर्णो वाक्यमब्रवीत्

शबरीने असे सांगितल्यावर, गोकर्ण म्हणाला—

शुकोऽयं पञ्जरस्श्चश्च पुत्रार्थं मे प्रदीयताम्

हा पोपट आणि त्याचे पिंजरे मला माझ्या मुलासाठी द्या.

इत्युक्तमात्रे वचने शबरो वाक्यमब्रवीत् 170.

हे शब्द उच्चारताच, शबरीने उत्तर दिले—

सरस्वत्याः फले चैव दत्ते दास्यामि ते शुकम्

सरस्वतीचे फळ दिल्यावर, मी तुला पोपट देईन.

सरस्वत्याः सङ्गमे च यत्फलं लभते नरः

सरस्वतीच्या संगमावर मनुष्याला जे फळ मिळते—

यत्फलं सङ्गमस्योक्तं शृणुयाद्द्वादशीव्रतम्

संगमाचे जे फळ सांगितले आहे, तसेच द्वादशी व्रताचे फळ ऐका.

यमुद्दिश्य व्रतं कुर्यात्स गच्छेत्परमां गतिम्

ज्याच्यासाठी व्रत केले जाते, तो परम अवस्था प्राप्त करतो.

नासौ यमपुरं याति विष्णुलोकं च गच्छति

तो यमाच्या नगरीत जात नाही; तो विष्णूच्या लोकात जातो.

इति श्रीवराहपुराणे गोकर्णसरस्वतीमाहात्म्ये सप्तत्यधिकशततमोऽध्यायः

अशा प्रकारे, श्रीवराहपुराणात, गोकर्ण आणि सरस्वतीच्या माहात्म्यात, एकशेपंच्याहत्तरावे अध्याय संपले.

श्रीवराह उवाच प्रविश्य गृह्य तत्पुण्यं मातापित्रोस्तदर्पितम्

श्रीवराह म्हणाले— घरात प्रवेश करून, ते पुण्य घ्यावे आणि ते आईवडिलांना अर्पण करावे.

शुकस्य चरितं सर्वं निवेद्य च महामतिः

शुकाच्या सर्व गोष्टी सांगून, तो बुद्धिमान पुढे म्हणाला.

सुखं प्राप्तं मतं चापि व्यवहारे च पूजने

व्यवहारात आणि सन्मानात समाधान व मान्यता मिळवली.

पुनस्तत्रैव गमने वणिग्भावे मतिर्गता

पुन्हा तिथे जाण्याची आणि व्यापारी होण्याची इच्छा त्याच्या मनात आली.

आनयिष्ये बहून्यत्र सार्धं रत्नपरीक्षकैः समुद्रयायिभिर्लोकैः संविदं प्रोच्य निर्गतः

मी इथे अनेक वस्तू आणीन, रत्नांची ओळख करणारे आणि समुद्रमार्गे येणारे लोक घेऊन येईन, असे सांगून तो निघून गेला.

पेयाहार समाहारं कृत्वा कृत्यविदार्थकम्

पिण्याचे आणि खाण्याचे आवश्यक सामान गोळा केले.

मातापित्रोः शुभा वाचो गृहीत्वा देवतागृहे

आईवडिलांचे शुभ आशीर्वाद देवतेच्या घरात घेतले.

पितुः शुश्रूषणं चोक्त्वा सर्वं यूयं करिष्यथ

‘माझ्या वडिलांची सेवा तुम्ही सर्वजण कराल,’ असे सांगितले.

भवतीभिश्च कृत्यं मे करणीयं यथा तथा

‘आणि तुम्ही स्त्रियांनी माझी कामे योग्यप्रमाणे करावीत,’ असेही सांगितले.

भार्याभिः समनुज्ञातो यानपात्रं गतस्तदा 171.

पत्नींची परवानगी घेऊन तो प्रवासाच्या जहाजाकडे गेला.

पोतारूढास्ततः सर्वे पोतवाहैरुपोहिताः

तेव्हा सर्वजण जहाजावर चढले आणि जहाजाचे लोकही सोबत होते.