वराहपुराणम्

शुकेन कोपाच्छापो मे दत्तोऽयं जल्पको बटुः

शुकाने रागावून मला शाप दिला— 'हा मुलगा फक्त बडबड करतो.'

इत्युक्तमात्रे वचने तत्रैवाहं शुकोदरः 170.

हे शब्द उच्चारताच, मी तिथेच शुकाचा लहान भाऊ झालो.

मुनयस्तं महात्मानं शुकं तत्त्वार्थवित्तमम्

मुनिंनी त्या महान आत्मा शुकाला खऱ्या अर्थाचा जाणकार मानले.

आगामिकाले दास्यामि वरमस्मै शुकाय भो

पुढील काळात, हे सज्जना, मी या शुकाला वर देईन.

अयं भविष्यति सदा सद्भावहितभावनः

तो नेहमीच सज्जनांच्या कल्याणासाठी मन लावेल.

मथुरायां मृतः पश्चाद्ब्रह्मलोकं गमिष्यति

मथुरेत मृत्यू आला की, तो ब्रह्मलोकात जाईल.

मथुरामथुरोच्चारं कुर्वन्नित्यमतन्द्रितः

तो नेहमी, थकवा न येता, 'मथुरा' हे नाव मोठ्याने उच्चारेल.

प्राप्तोऽहं शबरेणैव येनाहं पञ्जरे धृतः

मला एका शबराने पकडले आणि पिंजऱ्यात ठेवले.

मुनेः प्रसादान्मे ज्ञानं न जहाति कदाचन

मुनिंच्या कृपेने ज्ञान मला कधीही सोडत नाही.

स्वस्थो भव महाभाग मा स्म शोके मनः कृथाः

महाभागा, शांत रहा; मनाला दुःख लावू नकोस.

तस्य तद्वचनं हृद्यं शुकमोक्षप्रदायकम्

त्याचे ते हृदयस्पर्शी शब्द शुकाला मुक्ती देणारे ठरले.

तस्यां वसाम्यहं भद्र वाणिज्यार्थमिहागतः ।। पुनरिच्छामहे तत्र भाण्डं गृह्य यथासुखम् ।170.

त्या ठिकाणी मी राहतो आहे, सौम्ये, कारण मी येथे व्यापारासाठी आलो आहे. पुन्हा आम्ही तिकडे परत जाऊ इच्छितो, आमचे सामान घेऊन, जसे आम्हाला सोयीचे वाटेल.

मथुरावासिनं श्रुत्वा गोकर्णं स शुकस्तदा

गोकर्ण हा मथुरेचा रहिवासी आहे, असे ऐकून, त्या वेळी तो पोपट—

एवं च वदतस्तस्य शबरी शयनोत्थिता

असे तो बोलत असताना, शबरी झोपेतून उठली.

भृत्यैः परिवृतं चारुदर्शनीयस्वरूपकम्

ती आपल्या सेवकांनी वेढलेली होती आणि तिचा देखणा व मोहक रूप दिसत होते.

प्रियातिथिं च संप्राप्तं मातः पूज्यतमं शुचिम्

तिने त्या प्रिय पाहुण्याचे स्वागत केले, आई, जो अत्यंत पूज्य आणि पवित्र होता.

शुकस्य वचनाद्यावत्पूजार्थमुपकल्पितम्

पोपटाने सांगितल्याप्रमाणे, त्याच्या पूजेची तयारी करण्यात आली.

तस्याग्रे तु पुनस्तेन शुकेनातिथिपूजनम्

तिच्या समोर त्या पोपटाने पुन्हा पाहुण्याचे पूजन केले.

फलानि मांसयुक्तानि मधूनि सुरभीणि च

फळे, मांस मिसळलेली, आणि सुगंधी मध—

इत्युक्तः शबरेणाथ गोकर्णो वाक्यमब्रवीत्

शबरीने असे सांगितल्यावर, गोकर्ण म्हणाला—

शुकोऽयं पञ्जरस्श्चश्च पुत्रार्थं मे प्रदीयताम्

हा पोपट आणि त्याचे पिंजरे मला माझ्या मुलासाठी द्या.

इत्युक्तमात्रे वचने शबरो वाक्यमब्रवीत् 170.

हे शब्द उच्चारताच, शबरीने उत्तर दिले—

सरस्वत्याः फले चैव दत्ते दास्यामि ते शुकम्

सरस्वतीचे फळ दिल्यावर, मी तुला पोपट देईन.

सरस्वत्याः सङ्गमे च यत्फलं लभते नरः

सरस्वतीच्या संगमावर मनुष्याला जे फळ मिळते—

यत्फलं सङ्गमस्योक्तं शृणुयाद्द्वादशीव्रतम्

संगमाचे जे फळ सांगितले आहे, तसेच द्वादशी व्रताचे फळ ऐका.

यमुद्दिश्य व्रतं कुर्यात्स गच्छेत्परमां गतिम्

ज्याच्यासाठी व्रत केले जाते, तो परम अवस्था प्राप्त करतो.

नासौ यमपुरं याति विष्णुलोकं च गच्छति

तो यमाच्या नगरीत जात नाही; तो विष्णूच्या लोकात जातो.

इति श्रीवराहपुराणे गोकर्णसरस्वतीमाहात्म्ये सप्तत्यधिकशततमोऽध्यायः

अशा प्रकारे, श्रीवराहपुराणात, गोकर्ण आणि सरस्वतीच्या माहात्म्यात, एकशेपंच्याहत्तरावे अध्याय संपले.

श्रीवराह उवाच प्रविश्य गृह्य तत्पुण्यं मातापित्रोस्तदर्पितम्

श्रीवराह म्हणाले— घरात प्रवेश करून, ते पुण्य घ्यावे आणि ते आईवडिलांना अर्पण करावे.