वराहपुराणम्

शुकस्य विप्रियं यादृङ् महर्षेस्तु तपस्यतः

शुकाला जे अप्रिय वाटे, तेच त्या तपश्चर्येत मग्न महर्षीलाही वाटे.

तपश्चचार विपुलं शुको व्याससुतो महान् 170.

महान व्यासपुत्र शुकाने मोठं तप केलं.

ऋषयस्तत्र चाजग्मुरसितो देवलस्तदा

त्या वेळी तिथे ऋषी आले; असित आणि देवलही आले.

अङ्गिरास्तैत्तिरी रैभ्यः काण्वो मेधातिथिः कृतः

अंगिरा, तैत्तिरीय, रैभ्य, काण्व, मेधातिथी आणि कृत हे—

वामदेवश्चाश्वशिरास्त्रिशीर्षो गौतमोदरः

वामदेव, अश्वशिरा, त्रिशीर्ष, गौतम आणि उदर हे—

शुकं सम्मुखयामासुः पप्रच्छुर्द्धर्मसंहिताम्

सर्वांनी शुकाकडे जाऊन धर्मसंहितेची विचारणा केली.

भ्रष्टः श्रद्धान्वितो बाल्यात्सुनीत्यामग्रतश्चरन्

मी श्रद्धेने बांधलेला असूनही, लहानपणी चांगल्या वागणुकीत राहूनही मार्गभ्रष्ट झालो.

अन्यायवादिनं मां च गुरुर्नित्यं निषेधति

अन्याय बोलणारा मी, मला माझे गुरु नेहमीच रोखायचे.

पूर्वपक्षाश्च सिद्धान्ताः परस्परजिगीषवः

पूर्वपक्ष आणि सिद्धांत, एकमेकांवर मात करण्याचा प्रयत्न करत होते—

एवं निषेधितश्चाहं गुरुणा मुनिसत्तमैः

अशा प्रकारे मला गुरु आणि श्रेष्ठ ऋषी यांनी रोखले.

शुकेन कोपाच्छापो मे दत्तोऽयं जल्पको बटुः

शुकाने रागावून मला शाप दिला— 'हा मुलगा फक्त बडबड करतो.'

इत्युक्तमात्रे वचने तत्रैवाहं शुकोदरः 170.

हे शब्द उच्चारताच, मी तिथेच शुकाचा लहान भाऊ झालो.

मुनयस्तं महात्मानं शुकं तत्त्वार्थवित्तमम्

मुनिंनी त्या महान आत्मा शुकाला खऱ्या अर्थाचा जाणकार मानले.

आगामिकाले दास्यामि वरमस्मै शुकाय भो

पुढील काळात, हे सज्जना, मी या शुकाला वर देईन.

अयं भविष्यति सदा सद्भावहितभावनः

तो नेहमीच सज्जनांच्या कल्याणासाठी मन लावेल.

मथुरायां मृतः पश्चाद्ब्रह्मलोकं गमिष्यति

मथुरेत मृत्यू आला की, तो ब्रह्मलोकात जाईल.

मथुरामथुरोच्चारं कुर्वन्नित्यमतन्द्रितः

तो नेहमी, थकवा न येता, 'मथुरा' हे नाव मोठ्याने उच्चारेल.

प्राप्तोऽहं शबरेणैव येनाहं पञ्जरे धृतः

मला एका शबराने पकडले आणि पिंजऱ्यात ठेवले.

मुनेः प्रसादान्मे ज्ञानं न जहाति कदाचन

मुनिंच्या कृपेने ज्ञान मला कधीही सोडत नाही.

स्वस्थो भव महाभाग मा स्म शोके मनः कृथाः

महाभागा, शांत रहा; मनाला दुःख लावू नकोस.

तस्य तद्वचनं हृद्यं शुकमोक्षप्रदायकम्

त्याचे ते हृदयस्पर्शी शब्द शुकाला मुक्ती देणारे ठरले.

तस्यां वसाम्यहं भद्र वाणिज्यार्थमिहागतः ।। पुनरिच्छामहे तत्र भाण्डं गृह्य यथासुखम् ।170.

त्या ठिकाणी मी राहतो आहे, सौम्ये, कारण मी येथे व्यापारासाठी आलो आहे. पुन्हा आम्ही तिकडे परत जाऊ इच्छितो, आमचे सामान घेऊन, जसे आम्हाला सोयीचे वाटेल.

मथुरावासिनं श्रुत्वा गोकर्णं स शुकस्तदा

गोकर्ण हा मथुरेचा रहिवासी आहे, असे ऐकून, त्या वेळी तो पोपट—

एवं च वदतस्तस्य शबरी शयनोत्थिता

असे तो बोलत असताना, शबरी झोपेतून उठली.

भृत्यैः परिवृतं चारुदर्शनीयस्वरूपकम्

ती आपल्या सेवकांनी वेढलेली होती आणि तिचा देखणा व मोहक रूप दिसत होते.

प्रियातिथिं च संप्राप्तं मातः पूज्यतमं शुचिम्

तिने त्या प्रिय पाहुण्याचे स्वागत केले, आई, जो अत्यंत पूज्य आणि पवित्र होता.

शुकस्य वचनाद्यावत्पूजार्थमुपकल्पितम्

पोपटाने सांगितल्याप्रमाणे, त्याच्या पूजेची तयारी करण्यात आली.

तस्याग्रे तु पुनस्तेन शुकेनातिथिपूजनम्

तिच्या समोर त्या पोपटाने पुन्हा पाहुण्याचे पूजन केले.

फलानि मांसयुक्तानि मधूनि सुरभीणि च

फळे, मांस मिसळलेली, आणि सुगंधी मध—