वराहपुराणम्

उवाच श्लक्ष्णया वाचा गरुडं प्रति भाविनि माथुराणां च यद्रूपं तद्रूपं मे विहंगम ।।169.

त्याने गरुडाशी सौम्य शब्दांत सांगितले, 'हे पक्ष्या, मथुरेतील लोकांत जे रूप आहे, तेच माझेही रूप आहे.'

ये पापास्ते न पश्यन्ति मद्रूपा माथुरा द्विजाः

हे द्विजांनो, जे पापी आहेत, त्यांना मथुरेत माझं रूप दिसत नाही.

गरुडोऽपि ततः स्थानाद्गतो देवि यथासुखम्

देवी, त्यानंतर गरुडाने देखील तिथून आपल्याला हवं तसं निघून गेला.

येषां पूजितमात्रेण तुष्टोऽहं चैव सर्वदा

ज्यांनी माझी पूजा केली, त्यांच्यामुळे मी नेहमीच प्रसन्न होतो.

अपि कीटः पतंगो वा तिर्यग्योनिगतोऽपि वा

किडा असो, पतंग असो किंवा कोणताही प्राणी असो,

यः पश्येत्पद्मनाभं तु द्वादश्यामाश्विनस्य तु

जो कोणी आश्विन महिन्याच्या द्वादशीला पद्मनाभाचं दर्शन घेतो,

एकादश्यां चोपवासी कृतशौचः समाहितः

किंवा एकादशीला उपवास करून, शुद्ध आणि एकाग्र राहतो,

चैत्रस्य शुक्लद्वादश्यामुपोष्य स्नानमाचरेत्

चैत्र महिन्याच्या शुद्ध द्वादशीला उपवास करून, स्नान करावं.

यः करोति स मुच्येत नात्र कार्या विचारणा

जो हे करतो, तो मुक्त होतो; यात शंका घेण्याचं काही कारण नाही.

महाविद्येश्वरीं देवि मुच्यते ब्रह्महत्यया

देवी, महाविद्येश्वरीचं दर्शन घेतल्याने ब्रह्महत्या या पापातून मुक्ती मिळते.

स्नानं करोति तस्यां तु ग्रहदाषैर्न लिप्यते 169.

जो तिथे स्नान करतो, त्याला ग्रहांच्या दोषांचा स्पर्श होत नाही.

विश्रान्तिसंज्ञकं दृष्ट्वा दीर्घविष्णुं च केशवम्

विश्रांती नावाचं आणि दीर्घ असलेलं केशवाचं दर्शन घेतल्यावर,

इति जपविधिहोमध्यानकाले स सम्यक्सततमभिसमीक्ष्य ब्रह्मणा यत्प्रयुक्तम्

मंत्रजप, विधी किंवा ध्यानाच्या वेळी, ब्रह्मदेवाने सांगितल्याप्रमाणे योग्य रीतीने आणि सातत्याने निरीक्षण केल्यावर—

इति श्रीवराहपुराणे प्रागितिहासे मथुरामाहात्म्यं नामैकोनसप्तत्यधिकशततमोऽध्यायः

अशा प्रकारे श्रीवराहपुराणातील प्राचीन कथेत मथुरेच्या महात्म्याचं एकोणऐंशीवं अध्याय संपलं.

श्रीवराह उवाच मथुरायां पुरा वृत्तं गोकर्णस्य महात्मनः

श्रीवराह म्हणाले: पूर्वी मथुरेत गोर्ण नावाच्या महात्म्याशी संबंधित एक प्रसंग घडला.

तस्य भार्या सुशीला तु नाम्ना गुणसमन्विता

त्याची पत्नी सुषीला नावाची, गुणांनी युक्त होती.

विललाप च सुश्रोणि चैकान्ते दीनमानसा

ती सुंदर नितंब असलेली स्त्री, एकटीच, दुःखी मनाने रडत बसली.

वृक्षमूले तु तत्रैव मुनिरेकः समास्थितः

तेथेच एका झाडाच्या मुळाशी एक ऋषी बसलेला होता.

जात हार्दः प्रियं चेष्टं शनैः स्त्रियमथाब्रवीत्

त्याच्या मनात दया उत्पन्न झाली आणि त्याने त्या प्रिय स्त्रीला हळूवारपणे विचारले.

इति तस्य वचः श्रुत्वा सा स्त्री ऋषिमथाब्रवीत्

त्याच्या शब्दांनी ऐकून ती स्त्री त्या ऋषींना म्हणाली.

मम तन्नास्ति हि मुने दुर्भगायाः प्रजासुखम्

मुनिवर, मी दुर्दैवी आहे, मला संततीचे सुख नाही.

देवतायाः प्रसादेन तव पुत्रो भविष्यति

देवतांच्या कृपेने तुला पुत्र प्राप्त होईल.

इत्युक्ता सा च सुश्रोणी प्रणिपत्य प्रसाद्य तम् 170.

असं ऐकून ती सुंदर नितंबांची स्त्री नम्रपणे वाकून त्यांना प्रसन्न करण्याचा प्रयत्न करू लागली.

स तद्वचनमाकर्ण्य प्रीतियुक्तं सुसंयुतम्

तो ऋषी तिचे शब्द ऐकून आनंदित झाला आणि मनापासून प्रसन्न झाला.

ममाप्येतन्मतं देवि यदुक्तमृषिणा ततः

देवी, ऋषींनी जे सांगितले तेच माझेही मत आहे.

सरस्वत्याः संगमे तौ स्नात्वा गोकर्णमर्चतुः

सरस्वतीच्या संगमावर त्या दोघांनी स्नान केले आणि गोकार्णाची पूजा केली.

एवं तयोर्दशाब्दानि गतानि सुतहेतवे

अशा प्रकारे पुत्रप्राप्तीसाठी त्यांची दहा वर्षे गेली.

भविष्यति युवां पुत्रो रूपवान्गुणसंयुतः

तुम्हा दोघांना रूपवान आणि सद्गुणी पुत्र होईल.

देवतानां प्रसादेन तदुक्तस्य भविष्यति

देवतांच्या कृपेने जे सांगितले गेले ते नक्कीच घडेल.