वराहपुराणम्

श्रीवराह उवाच तीर्थयात्रानिमित्तेन स्वर्गलोकं गतः पुरा

श्रीवराह म्हणाले: पूर्वी एक राजा तीर्थयात्रेसाठी स्वर्गात गेला.

गते स्वर्गं तु नृपतौ पुत्रो राज्यं चकार ह

राजा स्वर्गात गेल्यावर त्याचा मुलगा राज्य करू लागला.

राज्यं च कुर्वतस्तस्य आगतो नारदस्तदा

तो राज्य करत असताना त्या वेळी नारद तेथे आले.

प्रतिगृह्य च तत्सर्वं तमुवाच स नारदः

ते सर्व काही स्वीकारून, नारदांनी त्याला बोलले.

इत्युक्त्वा नारदस्तत्र तत्रैवान्तरधीयत

असं सांगून नारद तिथेच अदृश्य झाले.

तदा किमुक्तमृषिणा नारदेन पितुः कृते

त्या वेळी, तुझ्या वडिलांसाठी ऋषी नारदांनी काय सांगितलं होतं?

मन्त्रिणश्च ततो ज्ञात्वा पितुर्मरणमेव च

मग मंत्र्यांनी वडिलांचे निधन झाल्याचं कळलं.

अतएवोक्तमानृण्यं नारदेन पितुस्तव

म्हणूनच नारदांनी तुझ्या वडिलांची कर्जमुक्ती सांगितली.

विमतेर्बुद्धिरुत्पन्ना गच्छामो मथुरां पुरीम् 166.

मनात विचार आला—चला, आपण मथुरा नगरीला जाऊया.

सर्वाणि तत्र तीर्थानि तिष्ठन्ति विविधानि च

तिथे सर्व तीर्थक्षेत्रे आणि विविध पवित्र स्थाने आहेत.

युद्धं विमतिना सार्द्धं स्वयं कर्त्तुं न शक्नुमः

आपण विमतीसोबत थेट युद्ध करू शकत नाही.

गतानि तत्र तीर्थानि कल्पग्रामं वसुन्धरे

तीर्थक्षेत्रे तिथे, म्हणजे कल्पग्रामात गेली आहेत, हे पृथ्वी.

यावन्निरीक्षयाम्यग्रं तावत्तिष्ठन्ति सन्निधौ जय विष्णो जयाचिंत्य जय देव जयाच्युत

जोपर्यंत मी पुढे पाहतो, तोपर्यंत ते जवळच राहू द्या. जय विष्णू, जय अद्भुत, जय देव, जय अच्युत!

जय विश्वेश कर्त्तेश जय देव नमोऽस्तु ते तीर्थैः स्तुतोऽहं वसुधे वचनं चेदमब्रुवम्

जय विश्वेश्वर, जय कर्त्याचे अधिपती, जय देव, तुला नमस्कार! हे पृथ्वी, तीर्थांनी गौरवलेली, मी हे शब्द बोललो:

वरं वृणुत भद्रं वो यद्वो मनसि वर्त्तते वराह यदि देवेश अभयं दातुमर्हसि

वर मागा, तुमचं कल्याण होवो—ज्या गोष्टी तुमच्या मनात आहेत त्या मागा. हे वराह, हे देवांचा अधिपती, शक्य असेल तर आम्हाला भीतीपासून मुक्ती दे.

सुपापिना विमतिना कृतस्त्रासः सुदारुणः

अत्यंत पापी विमतीमुळे भयंकर भीती निर्माण झाली आहे.

श्रीवराह उवाच तत्र तीर्थनियोगेन आगतो मथुरां पुरीम्

श्रीवराह म्हणाले: तीर्थांच्या योगाने मी मथुरा नगरीत आलो.

तत्रागते तु वसुधे युद्धं कृत्वा तु तेन वै सूदितो हि मया देवि अस्यग्रं निहितं भुवि

मी तिथे आलो, हे पृथ्वी, आणि त्याच्याशी युद्ध करून, मी त्याला मारलं, हे देवी, आणि त्याचं डोकं जमिनीवर ठेवलं.

असेरग्रेण तूद्धृत्य मृत्तिकां वरवर्णिनि असिकुण्डेति संज्ञा च प्राप्ता तेन वसुन्धरे ।।166.

म्हणूनच, तलवारीच्या टोकाने माती उचलून, हे सुंदर वर्णाची, त्या ठिकाणाला 'असिकुंड' असं नाव पडलं, हे पृथ्वी.

तत्राश्चर्यं प्रवक्ष्यामि मनःकर्णसुखावहम्

तिथे मी एक अद्भुत गोष्ट सांगतो, जी मनाला आणि कानांना सुखावणारी आहे.

द्वादश्यां च चतुर्दश्यां श्रद्दधाना जितेन्द्रियाः

द्वादशी आणि चतुर्दशीला, जे श्रद्धावान आणि इंद्रियांवर ताबा ठेवणारे आहेत—

तस्मिन्काले ह्यहं देवि मथुरायां समागतः

त्या वेळी, देवी, मी मथुरेत आलो.

तत्र कृत्वा च हैरण्या मूर्त्तयश्च चतुर्विधाः

तेथे मी चार प्रकारच्या सोन्याच्या मूर्ती स्थापन केल्या.

सुदृढाः सुदृशः सुभ्रू यः पश्यति स मुच्यते

ज्याने या मजबूत, सुंदर आणि रम्य भुवया असलेल्या मूर्ती पाहिल्या, तो मुक्त होतो.

वामनस्य तृतीया वै चतुर्थी राघवस्य च

तिसरी मूर्ती वामनाची आहे आणि चौथी राघवाची आहे.

चतुःसागरपर्यन्ता क्रान्ता तेन धरा ध्रुवम्

त्याने चार समुद्रांनी वेढलेली ही पृथ्वी नक्कीच पालथी घातली.

तत्र सर्वेषु तीर्थेषु असिकुण्डं महत्तरम्

तेथील सर्व तीर्थांमध्ये असिकुंड हे सर्वात मोठे आहे.

असिकुण्डं समारभ्य तीर्थानुक्रमणिका वरा

असिकुंडपासून सुरुवात करून, उत्तम तीर्थांची माळ सांगितली जाते.

मूर्त्तीः पश्यति यस्तास्तु ब्रह्मभूयाय कल्पते 166.

जो कोणी त्या मूर्ती पाहतो, तो ब्रह्माशी एकरूप होण्यास पात्र ठरतो.