वराहपुराणम्

गोनरब्रह्महत्यायाः पापं क्षिप्रं विनश्यति

गायीचा किंवा ब्राह्मणाचा वध केल्याचे पाप लवकर नष्ट होते.

यस्य दर्शनमात्रेण सर्वपापैः प्रमुच्यते

फक्त त्याचे दर्शन घेतल्याने सर्व पापांपासून मुक्ती मिळते.

इन्द्रध्वजमिति ख्यातं तीर्थ चैवातिमुक्तिदम् 164.

हे पवित्र स्थान 'इंद्रध्वज' म्हणून प्रसिद्ध आहे आणि ते सर्वोच्च मुक्ती देते.

ततो हरो निवेद्याशु यात्राफलमनुत्तमम्

मग हराने लगेचच त्या यात्रेचे श्रेष्ठ फळ सांगितले.

समाप्य तीर्थयात्रां च रात्रौ जागरणं तथा

तीर्थयात्रा पूर्ण केल्यावर, रात्री जागरण करावे.

एकादश्यां तदा रात्रौ कृत्वा जागरणं शुभम्

एकादशीच्या रात्री शुभ जागरण करावे.

पितॄणां मुक्तिदं तेषां य एवं कुरुते नरः

जो असे करतो, तो आपल्या पितरांना मुक्ती देतो.

एतत्ते कथितं भद्रे अन्नकूटपरिक्रमम्

हे भाग्यवान स्त्री, मी तुला अन्नकूट परिक्रमेचे वर्णन केले.

य एतच्छृणुयाद्भक्त्या तीर्थानुकमणं हरेः

जो भक्तीने हरिच्या तीर्थयात्रेचे हे वर्णन ऐकतो—

इति श्रीवराहपुराणे मथुरामाहात्म्यान्तर्गते गोवर्द्धनमाहात्म्येऽन्नकूटपरिक्रमप्रभावो नाम चतुःषष्ट्यषिकशततमोऽध्यायः

श्रीवराहपुराणातील मथुरामाहात्म्याच्या गोवर्धनमाहात्म्य विभागातील 'अन्नकूट परिक्रमेचे प्रभाव' नावाचा चौसष्टवा अध्याय इथे संपला.

श्रीवराह उवाच यथावृत्तं प्रतिष्ठाने दक्षिणापथमण्डले

श्रीवराह म्हणाले: दक्षिण दिशेतील प्रदेशात प्रतिष्ठापना जशी घडली, तसे सांगतो.

सुशीलो नाम वैश्यस्तु तस्मिन्वसति पत्तने

त्या नगरात सुशील नावाचा एक व्यापारी राहत होता.

कुटुम्बभरणासक्तो नित्यकालं हि तिष्ठति

तो नेहमी आपल्या कुटुंबाचा उदरनिर्वाह करण्याच्या कामात गुंतलेला असे.

क्रयविक्रयसक्तस्य कालो दीर्घो गतस्तदा

खरेदी-विक्रीच्या धंद्यात रमून त्याचा बराच काळ निघून गेला.

न तेन धर्मश्रवणं कदाचिदपि संश्रुतम्

त्याने कधीच धर्माची शिकवण ऐकली नव्हती.

आत्मोदरनिमित्तं हि पापं च कुरुते सदा

फक्त स्वतःच्या पोटासाठी तो नेहमी पापाची कृत्ये करत असे.

न तस्य जायते बुद्धिर्दानं दातुं कदाचन

त्याच्या मनात कधीच दान द्यावे अशी भावना निर्माण झाली नाही.

धनयुक्तोऽपि पापोऽसौ न ददाति कदाचन

त्याच्याकडे संपत्ती असूनही, तो पापी माणूस कधीच काही दिले नाही.

स तु कालेन महता कुटुम्बासक्तमानसः

खूप काळानंतरही त्याचे मन कुटुंबातच अडकून राहिले होते.

त्यक्त्वा जगाम निधनं प्रेतत्वं समुपागतः 165.

अखेर त्याने कुटुंब सोडले आणि मृत्यू पावून प्रेतावस्थेला गेला.

परिभ्रमन्क्षुधाविष्टो मरुदेशं गतोऽपि सः

तो भुकेने व्याकुळ होऊन भटकत वाळवंटात गेला.

कदाचिद्दैवयोगेन तत्र सार्थ उपागतः

एकदा दैवयोगाने तिथे एक व्यापाऱ्यांचा ताफा आला.

गते सार्थे तु स वणिक् तं वृक्षं समुपाश्रितः

ताफा निघून गेल्यावर तो व्यापारी एका झाडाखाली आसरा घेऊन बसला.

दीर्घदंष्ट्रः सुविकटो ह्रस्वबाहुर्विभीषणः

त्याचे दात लांब, रूप अतिशय भीषण, हात लहान आणि दिसायला भयंकर होते.

अथ कालेन बहुना दैवयोगेन भामिनि

मग खूप दिवसांनी, दैवाच्या योगाने, हे सुंदर स्त्री,

तं दृष्ट्वा दूरतः प्रेतश्चातिहर्षेण संयुतः

त्याला दूरून पाहून तो प्रेत फार आनंदित झाला.

भक्ष्यभूतो ममाद्यत्वं क्व भवान्यातुमिच्छति

‘आज तू माझ्या अन्नाचा भाग होणार आहेस; आता कुठे जाणार आहेस?’ असे त्याने मनात विचारले.

गच्छन्तं तं गृहीत्वा स प्रेतो वचनमब्रवीत्

तो निघाला असता, त्या प्रेताने त्याला पकडून असे बोलले:

मांसं ते भक्षयिष्यामि पिबामि तव शोणितम्

‘मी तुझे मांस खाईन आणि तुझे रक्त प्याईन.’