वराहपुराणम्

कर्णिकायां स्थितो देवि केशवः क्लेशनाशनः

देवी, केशव, जो दुःख दूर करणारा आहे, तो त्या क्षेत्राच्या मध्यभागी आहे.

तत्र मध्ये मृता ये तु तेषां मुक्तिर्वसुन्धरे

वसुंधरे, जो कोणी त्या मध्यभागी मरण पावतो, त्याला मुक्ती मिळते.

दृष्ट्वा तं देवदेवेशं किं मनः परितप्यते

देवांचा देव पाहिल्यावर मनाला दु:ख कशासाठी वाटावं?

नासौ पतति संसारे यावदाभूतसंप्लवम्

तो व्यक्ती महाप्रलय होईपर्यंत संसारात पुन्हा पडत नाही.

यं दृष्ट्वा तु नरो याति मुक्तिं नास्त्यत्र संशयः १६३.

जो कोणी त्याला पाहतो, त्याला मुक्ती मिळते, यात काहीच शंका नाही.

महाकायां सुरूपां च केशवाकारसन्निभाम्

ती विशाल देहाची, सुंदर आणि केशवाच्या रूपासारखी आहे.

कृते युगे तु राजासीन्मान्धाता नाम नामतः

कृतयुगात 'मंधाता' नावाचा राजा होता.

तस्य तुष्टेन हि मया प्रतिमेयं समर्पिता

त्याच्या भक्तीने मी प्रसन्न होऊन त्याला ही मूर्ती दिली.

यदा तु मथुरां प्राप्य लवणोऽयं निपातितः

जेव्हा तो मथुरेला पोहोचला, तेव्हा हा लवण मारला गेला.

पुण्येयं प्रतिमा दिव्या तैजसी दिव्यरूपिणी

ही मूर्ती पवित्र, दिव्य, तेजस्वी आणि दिव्य रूपाची आहे.

मनसा निर्मिता तेन वाराही प्रतिमा शुभा

त्याच्या मनानेच ही शुभ वाराहीची मूर्ती निर्माण झाली.

इन्द्रेणाराधितो देवि कपिलो मुनिसत्तमः

देवी, कपिल हा श्रेष्ठ ऋषी इंद्राने पूजला होता.

देवे लब्धे वरारोहे शक्रो हर्षसमन्वितः

सुंदर तीला वर मिळाल्यावर इंद्राला फार आनंद झाला.

इन्द्रेण तु तदा प्राप्तं दिव्यं ज्ञानमनुत्तमम्

त्या वेळी इंद्राला त्याच्याकडून श्रेष्ठ दिव्य ज्ञान मिळाले.

इन्द्रलोकं गतः सोऽथ स्वर्गं जेतुं महाबलः १६३.

मग तो महाबली इंद्रलोकात गेला, स्वर्ग जिंकण्यासाठी.

रावणेन जिता देवाः शक्रश्चैव महाबलः

रावणाने देवांना आणि महाबली इंद्रालाही जिंकले.

प्रविश्य रावणस्तत्र गृहे रत्नविभूषिते

तेथे रावण रत्नांनी सजवलेल्या घरात शिरला.

तेन संमोहितो देवि रावणो नाम राक्षसः

देवी, त्या रावण नावाच्या राक्षसाला त्याने मोहात पाडले.

दामोदर हषीकेश हिरण्याक्षविदारण

दामोदर, हृषीकेश, हिरण्याक्षाचा संहार करणारा,

कूर्मरूप नमस्तेऽस्तु नारायण नमोस्तु ते

कूर्मरूपधारी नारायण, तुला नमस्कार असो, तुला वंदन असो.

निरीक्षितुं न शक्नोमि प्रष्टुं चैव गुणव्रत

गुणवान, मी तुला पाहू शकत नाही, की काही विचारूही शकत नाही.

मम त्वं भक्तिनम्रस्य प्रसादं कुरु सर्वदा

मी तुझ्या भक्तीने वाकलेलो आहे, मला नेहमी कृपा कर.

सौम्यरूपोऽभवद्देवो लोक नाथो जनार्दनः

लोकांचा स्वामी जनार्दन देव सौम्य रूप धारण करून प्रकट झाला.

देव त्वं स्वल्पकायोऽसि नाहमुद्धरणक्षमः १६३.

देवा, तुझे शरीर लहान आहे; मी तुला उचलू शकत नाही.

अहं त्वां नेतुमिच्छामि पुरीं लङ्कामनुत्तमाम्

मी तुला श्रेष्ठ लंका नगरीत घेऊन जायचे इच्छितो.

श्रीवराह उवाच कपिलस्य वचः श्रुत्वा रावणो वाक्य मब्रवीत्

श्रीवराह म्हणाले: कपिलाची वचने ऐकून रावण बोलला.

त्वद्दर्शनात्समुत्पन्ना भक्तिरव्यभिचारिणी

तुला पाहिल्याने माझ्यात अढळ भक्ती उत्पन्न झाली आहे.

भक्तिमुद्वहतस्तस्य लघु वेषोऽभवत्तदा

त्याने भक्ती धरली तेव्हा त्याचे रूप हलके झाले.

आनयामास लङ्कायां स्थापयित्वा स्वके गृहे

त्याने त्याला लंकेत नेले आणि स्वतःच्या घरी ठेवले.