वराहपुराणम्

स्वामिन्पितुर्मे मरणं भविष्यति वदस्व माम्

मालक, माझ्या वडिलांचे मरण कधी होईल ते मला सांग.

शूद्रान्नं भक्षितं तेन नित्यकालं द्विजोत्तम

त्यांनी नेहमी शूद्रांनी बनवलेले अन्नच खाल्ले आहे, हे द्विजश्रेष्ठा.

पादयोर्विद्यते तच्च शूद्रान्नं च पितुस्तव

शूद्रांनी बनवलेले ते अन्न तुझ्या वडिलांच्या पायाजवळ आहे.

शूद्रान्नेन विहीनस्य तस्य मृत्युर्भविष्यति

शूद्र अन्न न मिळालेल्या माणसाला मृत्यू येतो.

तस्य पुत्रस्य वचनं श्रुत्वात्मानं विगर्हयत्

मुलाचे शब्द ऐकून त्याने स्वतःला दोष दिला.

पितुः समीपात्स गतः श्वशुरस्य निवेशनम्

वडिलांच्या जवळून तो उठून सासऱ्याच्या घरी गेला.

दुःखेन पीडितः क्षीणो मर्त्तुकामो द्विजोत्तमः 162.

दुःखाने त्रस्त आणि अशक्त झालेला तो द्विजश्रेष्ठ मरणाची इच्छा धरू लागला.

सन्निधावुपलं दृष्ट्वा गृहीतं तेन तत्पदा

जवळच दगड दिसल्यावर त्याने तो पायाने उचलला.

ततः प्राणान्परित्यज्य गतोऽसौ कालवर्त्तनम्

मग त्याने प्राण सोडले आणि काळाच्या प्रदेशात गेला.

गतसंज्ञं च पितरं दृष्ट्वा स रुरुदे भृशम्

वडील शुद्ध हरपलेले पाहून तो फार रडला.

संस्कारयोग्यता नास्ति इत्येवं पुनरब्रवीत्

तो पुन्हा म्हणाला, 'त्यांना अंत्यसंस्कारास पात्रता नाही.'

आत्मनस्त्यागिनश्चैव आपस्तम्बोऽब्रवीदिदम्

स्वतःचा त्याग करणाऱ्याबद्दल आपस्तंब यांनी असे सांगितले:

प्रायश्चितं विधीयीत न दद्याच्चोदकक्रियाम्

त्याला प्रायश्चित्त करावे, पण पिंड किंवा तर्पण करू नये.

तस्य पुत्रो महाभागे गतः श्वशुरमन्दिरम्

त्याचा मुलगा, हे महाभाग, सासऱ्याच्या घरी गेला.

ब्रह्महत्या तु ते जाता गच्छ त्वं च यथेप्सितम्

तुझ्यावर ब्रह्महत्या हा पाप लागले आहे; आता तू जिथे हवे तिथे जा.

न मया ब्राह्मणवधः कदाचिदपि कारितः

मी कधीच ब्राह्मणवध घडवून आणलेला नाही.

जामातुर्वचनं श्रुत्वा श्वशुरो वाक्यमब्रवीत् 162.

जावयाचे शब्द ऐकून सासऱ्याने असे उत्तर दिले.

तेन दोषेण विप्रर्षे ब्रह्महत्याफलं तव

त्या चुकीमुळे, ऋषी, तुझ्यावर ब्रह्महत्येचे फळ आले आहे.

संवत्सरेण पतति पतितेन सहाचरन्

एका वर्षात, तो पडलेल्यासोबतच खाली पडतो.

श्वशुरस्य वचः श्रुत्वा जामाता वाक्यमब्रवीत्

श्वशुराचे शब्द ऐकून, जावयाने बोलले.

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा ब्राह्मणः संशितव्रतः

ती वचने ऐकून, व्रतस्थ ब्राह्मणाने उत्तर दिले.

नान्यत्र तव संशुद्धिः कदाचित्पितृघातिनः

पित्याचा वध करणाऱ्याची शुद्धी दुसरीकडे कुठेच होऊ शकत नाही.

ततः कालेन महता सम्प्राप्तो मथुरां पुरीम्

मग बराच काळ गेल्यावर, तो मथुरा नगरीत पोहोचला.

कन्यापुरनिवासी तु कुशिकोऽयं नराधिपः

कन्यापूरमध्ये राहणारा हा कुशिक राजा आहे.

द्वेसहस्रे तु विप्राणां तस्य सत्रे च भुञ्जते

त्याच्या यज्ञात दोन हजार ब्राह्मण भोजन करतात.

ततः कालेन महता चिन्ताभूच्छ्वशुरस्य च 162.

मग बराच काळ गेल्यावर, श्वशुराच्या मनात चिंता निर्माण झाली.

स्वां सुतां चोदयामास गच्छ तां मथुरां पुरीम्

त्याने आपल्या मुलीला सांगितले: 'जा, त्या मथुरा नगरीत जा.'

दिव्यज्ञानेन च तदा नित्यं सा भर्तृसन्निधौ

त्या वेळी, दिव्य ज्ञानामुळे ती नेहमी पतीजवळ राहू लागली.

दिवसस्यावसाने तु भोजनं गृह्य गच्छति

दिवसाच्या शेवटी ती जेवण घेऊन निघते.